برکت نهایی پولس از فیض برای روزهای آخر

رساله دوم به تیموتائوس به یک فرد، تیموتائوس، نوشته شده بود و نه به یک جماعت – اول تیموتائوس، تیطس و فلیمون از این نظر مشابه هستند. این آخرین نامه پولس بود که با الهام ثبت شده است، و بنابراین آخرین کلمات ثبت شده او. همین واقعیت به تنهایی باید آن را برای ما از اهمیت ویژه‌ای برخوردار کند. علاوه بر این، این رساله با توجه به انحراف قریب‌الوقوع از ایمان در کلیسای مدعی نوشته شده بود، و بنابراین دارای یک شخصیت نبوی است.

پولس می‌دانست که زمان خدمت او، و زندگی در این دنیا، به پایان خود نزدیک می‌شود: «زمان رفتن من نزدیک است. من در نبرد خوب جنگیدم، مسابقه را به پایان رساندم، ایمان را حفظ کردم» (دوم تیموتائوس 4:6-7). پطرس نیز اظهارات مشابهی در مورد رفتن قریب‌الوقوع خود داشت (دوم پطرس 1:13-15). ما آخرین کلمات موسی را در تثنیه 33 می‌خوانیم؛ ما آخرین کلمات داوود را در دوم سموئیل 23:1-7 می‌خوانیم. ما باید به آخرین کلمات مقدسین ثبت شده در کتاب مقدس توجه کنیم!

پولس به تیموتائوس، و به ما، می‌گوید که زمانی فرا خواهد رسید که مسیحیان مدعی «تعلیم صحیح را تحمل نخواهند کرد» و از حقیقت روی برخواهند گرداند (دوم تیموتائوس 4:3). سی. اچ. اسپرجن به طور مشهور گفت که زمانی فرا خواهد رسید که «آنها بزها را سرگرم می‌کنند و گوسفندان را گرسنه نگه می‌دارند.» پولس همچنین پیش‌بینی کرد که «در روزهای آخر زمان‌های خطرناکی فرا خواهد رسید» (3:1).

در برکت خود به تیموتائوس، پولس از زندان نوشت: «خداوند عیسی مسیح با روح تو باشد.» ضمیر شخصی در اینجا مفرد است، بنابراین این یک کلمه خاص برای تیموتائوس بود. او باید در قلب خود، نه فقط به روشی بیرونی، بسیار به خداوند نزدیک می‌بود. ضمیر دوم که توسط پولس استفاده شد جمع بود: «فیض با شما باشد،» به معنای همه مقدسین، از جمله ما. ما در زمان‌هایی زندگی می‌کنیم که پولس به تیموتائوس پیش‌بینی کرده بود. آه، چقدر در این روزهای آخر به فیض خداوند عیسی نیاز داریم!