«و اکنون شما را تشویق می‌کنم که شاد باشید: زیرا هیچ یک از شما جان خود را از دست نخواهد داد، بلکه فقط کشتی. زیرا در این شب فرشته خدا، که من از آن او هستم و به او خدمت می‌کنم، نزد من ایستاد و گفت: نترس، پولس؛ تو باید در برابر قیصر حاضر شوی: و ببین، خدا همه کسانی را که با تو سفر می‌کنند به تو داده است. بنابراین، ای آقایان، شاد باشید: زیرا من به خدا ایمان دارم که همانطور که به من گفته شد، خواهد شد.» (اعمال رسولان ۲۷:۲۲-۲۵)
پولس در میان طوفان به همان اندازه آرام است که در برابر فرمانداران و پادشاهان بود. طوفان مانع از شنیدن صدای خدا نمی‌شود، خدایی که او از آن اوست و به او خدمت می‌کند (آیه ۲۳). در زمان آزمایش، مردان اغلب بدترین خودخواهی را نشان می‌دهند، اما در اینجا رسول به فکر ایمنی همسفران خود است. او آنها را با کلام خدا اطمینان می‌دهد و سپس آنها را تشویق می‌کند که غذا بخورند، البته نه بدون اینکه در مقابل همه آنها شکرگزاری کرده باشد (۱ تیموتائوس ۴:۴-۵). پس از تمام بدبختی‌ها و از دست دادن کشتی، آنها سالم و سلامت به «بندر مطلوب» خود می‌رسند (مزامیر ۱۰۷:۲۵-۳۰).
ما می‌توانیم در کشتی، که اسباب‌بازی طوفان است، تصویری از کلیسا بر روی زمین ببینیم. پس از شروع در هوای خوب، طولی نکشید که با باد آزمایش‌ها و آزار و اذیت‌هایی که شیطان علیه آن برانگیخت، روبرو شد. کمبود غذا، دوره‌ای از تاریکی عمیق، توسل به انواع اقدامات به ظاهر محتاطانه، همه اینها به این دلیل اتفاق افتاده است که به صدای رسولان – در کلام – توجه نشده است.
روز نزدیک می‌شود؛ و با آن، غرق شدن نهایی مسیحیت ادعایی. اما خداوند کسانی را که از آن او هستند در این «کلیسا» که ادعا می‌کند نام او را می‌خواند، می‌شناسد. هیچ یک از کسانی که پدر به او داده است گم نخواهند شد (۲ تیموتائوس ۲:۱۹؛ یوحنا ۱۷:۱۲): «و چنین شد که همه آنها سالم به خشکی رسیدند» (اعمال رسولان ۲۷:۴۴).
