«زیرا هر آنچه در گذشته نوشته شده بود، برای تعلیم ما نوشته شده بود.» رومیان ۱۵:۴ NIV
آن زمان: ۴۴۶-۴۳۴ قبل از میلاد نحمیا پیام‌های خاصی برای بازماندگان اسارت یهودیان در اورشلیم داشت، اما تنها یک نیروی محرکه – هدایت و قدرت خدا. او آنها را تشویق کرد که کارهای زیر را انجام دهند: دیوارهای اورشلیم را برای جلال خدا و محافظت از خودشان بازسازی کنند (نحمیا ۱-۶)؛ نسب خود را اثبات کنند (۷)؛ با توبه، اعتراف و بستن پیمان اطاعت از او، به خداوند خدا و شریعت او بازگردند (۸-۱۰)؛ وارد میراث خود شوند و از آن لذت ببرند (۱۱-۱۲)؛ از روابط و تأثیرات نادرست جدا شوند (۱۳).
نتایج این دستورات، همانطور که در کتاب او ثبت شده است، باشکوه بود. البته، همه چیز به این دلیل انجام شد که نحمیا خادمی فداکار (۱:۶) با وابستگی کامل به خداوند خود بود (۱:۱۱؛ ۲:۱۸؛ ۷:۵). اهمیت تاریخی و روحانی دستاوردهای او درس‌های مهمی هستند.
اکنون: ۲۰۱۱ میلادی نحمیا، آن مرد، و پیام او امروز چه چیزی را به ما نشان می‌دهد؟ پولس رسول به ما یادآوری می‌کند که عهد عتیق برای تعلیم ما نوشته شده است (رومیان ۱۵:۴). در حالی که کلمات نحمیا ممکن است به طور خاص به ما خطاب نشده باشد، همانطور که او شرح حال خود را ثبت کرده است (۱:۱)، شخصیت و اعمال او همچنان در طول تاریخ می‌درخشد. در واقع، به نظر می‌رسد که این مرد و پیام‌های او را نمی‌توان از هم جدا کرد، زیرا او تجسم و نمونه آنها بود.
پیام ۱: مشارکت
«ای خداوند، گوش تو به دعای این بنده تو توجه کند.» نحمیا ۱:۱۱
نحمیا مرد دعا (۱:۴-۱۱؛ ۲:۴؛ ۴:۴) و فعالیت (۲:۹) بود. اعمال او از طریق مشارکتش با خداوند، خدای او، هدایت می‌شد (۲:۴،۲۰؛ ۴:۴،۹؛ ۷:۵). در این مورد، او بخشی از ابر شاهدانی است که همه مسیحیان باید از آنها الگو بگیرند (عبرانیان ۱۲:۱). اهمیت مشارکت نزدیک و مداوم با نجات‌دهنده و خداوند ما را نمی‌توان بیش از حد تأکید کرد. دعا کردن برای درک اراده او، با کمک خواندن مداوم کلام او، به خدا اجازه می‌دهد تا هدف و جهت را برای زندگی ما فراهم کند.
پیام ۲: اعتراف
«من گناهانی را که ما ... علیه تو مرتکب شده‌ایم، اعتراف می‌کنم.» نحمیا ۱:۶
نحمیا گناهان یهودیان را به عنوان گناهان خود اعتراف کرد. او ادعا کرد که بخشی از مشکلی است که باعث اسارت بابلی و وضعیت غم‌انگیز کنونی شده است (۱:۶-۱۰). او همچنین خود را با وفادارانی که می‌خواستند از نام خدا بترسند، همذات پنداری کرد (۱:۱۱). چه درس هوشیارکننده‌ای! همه مسیحیان، به عنوان بخشی از بدن مسیح (رومیان ۱۲:۵)، باید تشخیص دهند که مسئول شکست شهادت مسیحی امروز هستند. وضعیت نامناسب کلیسا به طور کلی به دلیل شکست فردی و جمعی ماست.
ما جذب چیزهایی شده‌ایم، یا به گونه‌ای دیگر حواس‌مان پرت شده است، که توجه ما را از خداوند عیسی دور می‌کند. این اغلب به دلیل عدم شناخت واقعی، دوست داشتن یا اطاعت از خداوند و کلام اوست. مسیحیان باید شخصاً شکست گذشته و حال کلیسا و نقش خود را در آن تشخیص دهند، با آن همذات پنداری کنند و اعتراف کنند. تنها در این صورت است که ما مانند نحمیا، بخشی از اقلیت فداکاری خواهیم شد که به دنبال پیروی از خداوند از قلبی پاک هستند (۲ تیموتائوس ۲:۲۲).
پیام ۳: ارزیابی وضعیت
«شبانه بیرون رفتم ... و دیوارهای اورشلیم را بررسی کردم.» نحمیا ۲:۱۳
پادشاه حال و هوای خادم خود را مشاهده کرد و پرسید چرا او اینقدر غمگین است. در آن زمان به طور کلی فهمیده می‌شد که ابراز هرگونه حال و هوای بد در حضور پادشاه می‌تواند دلیلی برای حکم اعدام باشد. اما نحمیا این مشکل کنونی را به عنوان یک فرصت بالقوه در نظر گرفت. او با درک خطر خود (۲:۲) اما با اعتماد به خدای خود، شهادتی صادقانه از حقایق به پادشاه خود داد (۲:۳).
پادشاه ارتحشستا از آن مرد و گزارش او حمایت کرد (۲:۶) و از او پرسید که تکمیل پروژه بازسازی چقدر طول می‌کشد. نحمیا قبلاً وضعیت را ارزیابی کرده بود و توانست پاسخ‌های مشخصی به پادشاه بدهد. او همچنین می‌توانست برای محافظت در سفر به یهودا و چوب برای پروژه‌های ساختمانی درخواست کند (۲:۶-۸) زیرا او این نیازها را قبل از سؤال پادشاه تشخیص داده بود. پادشاه به تمام درخواست‌های او بله گفت. نحمیا پس از رسیدن به اورشلیم، از ساعات آرام شب برای بررسی وضعیت با بررسی ویرانه‌های دیوارهای شهر استفاده کرد (۲:۱۲-۱۵). چگونه می‌توانست با چنین پروژه ساختمانی عظیمی از آن توده آوار که مشاهده کرده بود، به مردم نزدیک شود؟ زیرا او قضاوت کرده بود که دست خدای او بر اوست (۲:۸،۱۸).
اینجا پیام شگفت‌انگیز دیگری است که این مرد نمونه آن است. مانند نحمیا، ما به نگرشی از وابستگی کامل به خدا نیاز داریم در حالی که یک وضعیت دشوار یا مانعی به ظاهر غیرقابل عبور را ارزیابی می‌کنیم. سپس می‌توانیم انتظار هدایت و مراقبت خداوند را داشته باشیم و آن را تجربه کنیم.
پیام ۴: بنا کردن
«شما مشکلی را که در آن هستیم می‌بینید ... بیایید دیوارها را بازسازی کنیم.» نحمیا ۲:۱۷
کار بازسازی دیوارهای اورشلیم ممکن است حداقل دو درس دیگر ارائه دهد. پیام این بود که بسازیم. و نحمیا سازنده بود. ما نمی‌دانیم که آیا او واقعاً خودش سنگ‌ها را جابجا کرده است یا خیر، اما او قطعاً با کارگران همذات پنداری کرد و آنها را تشویق کرد: «من به آنها پاسخ دادم و گفتم: «خدای آسمان به ما موفقیت خواهد داد. ما بندگان او شروع به بازسازی خواهیم کرد»» (۲:۲۰). اگرچه مردم برای مدت طولانی در رنج و سرزنش بزرگی بودند (۱:۳)، هدایت و مثال او آنها را تشویق کرد تا کار را تنها در ۵۲ روز به پایان برسانند (۶:۱۵).
همچنین ممکن است به یاد آورده شود که مصالح ساختمانی زمانی دیوارهای بزرگ و دروازه‌هایی بود که توسط سلیمان ساخته شده بود (۱ پادشاهان ۳:۱). نحمیا آن را کاملاً ویران شده (نحمیا ۲:۱۳) و از چنان آواری (۴:۱۰) یافت که بازسازی آن بسیار دشوار بود. اما از همین مصالح ویران شده بود که یهودیان دیوار را بازسازی کردند و در مراسم تقدیس آن شادی بزرگی (۱۲:۴۳) به ارمغان آوردند.
اول، مهم نیست که ویرانه‌ها چقدر بزرگ باشند، چیزها می‌توانند توسط خدا دوباره برقرار شوند. شهادت کلی مسیحی امروز در هم ریخته است، به ویژه در جهان غرب. ما باید تخریب ناشی از فلسفه‌های جهان (کولسیان ۲:۸) و سرزنش یک کلیسای متفرق را تشخیص دهیم. همانطور که در زمان این روایت کتاب مقدس، افراد نجات‌نیافته هنوز می‌خواهند هر چیزی را که یادآور خدا و شهادت اوست، نابود کنند. بنابراین ایمانداران بالغ برای بازسازی دیوار برای محافظت از ما و جدایی ما از جهان مورد نیاز هستند. باید از همان مصالح استفاده شود – آموزه خداوند ما عیسی مسیح که توسط رسولان تعلیم داده شده است. دیوار را می‌توان با درها و میله‌های آن بازسازی کرد، زیرا خداوند از طریق خادمان فداکار احیا را ایجاد می‌کند. به طور کلی، دیوار از محافظت و جدایی از جهان صحبت می‌کند، در حالی که درها و میله‌ها به روح‌ها اجازه ورود و به مبشران اجازه خروج می‌دهند.
دوم، آیا هیچ «سنگ زنده» مسیحی (۱ پطرس ۲:۵) وجود دارد که وضعیت ویران شده زندگی و شهادت خود را تشخیص داده باشد؟ خدا می‌خواهد دیوارهای آنها را بازسازی کند و آنها را بازگرداند، با استفاده از مسیحیان بالغ در این فرآیند (یعقوب ۵:۱۹-۲۰). این باعث شادی بزرگی خواهد شد زیرا آنها دوباره به خدمت خداوند ما عیسی مسیح تقدیم می‌شوند (لوقا ۱۵:۶).
پیام ۵: هدایت و بخشش بی‌خود
«من خود را وقف کار بر روی این دیوار کردم.» نحمیا ۵:۱۶
نحمیا ساقی پادشاه بود (۱:۱۱). این موقعیت نیاز به خدمت سازمان‌یافته داشت. او احتمالاً بر گروهی از خادمان نظارت می‌کرد تا از پادشاه محافظت کند و نیازهای او را برآورده سازد. این رهبری، که ابتدا در دربار ارتحشستا انجام شد، در موقعیت او به عنوان والی در اورشلیم ادامه یافت. در حالی که خادمان خود را برای کار با ساکنان شهر سازماندهی می‌کرد (۵:۱۶)، او بیش از صد و پنجاه نفر را در سفره خود تغذیه می‌کرد (۵:۱۷). باز هم، آن مرد و پیام او یکی بودند! در خطاب به اشراف و حاکمان حریص و ثروتمند شهر (۵:۷)، او با مثال خود نشان داد که چگونه باید رفتار کنند. این یک درس جاودانه است: آنچه را که موعظه می‌کنید، عمل کنید و در همه چیز نمونه خوبی باشید.
بدون شک، درس‌های بیشتری از شخصیت و اعمال نحمیا می‌توان آموخت. کتابی را که نام او را دارد بخوانید، و سپس دوباره آن را بخوانید، به دنبال جواهرات دیگری که خداوند فقط برای شما در آنجا دفن کرده است. آنها را بیرون بیاورید و از طریق هدایت و قدرت روح‌القدس آنها را در زندگی خود بگنجانید. این به شما کمک می‌کند تا از مثال این مرد و پیام‌های او پیروی کنید.
