خادمان خدا
خدای ما خادمان زیادی در دوران عهد عتیق و عهد جدید داشته است. در این مقاله می‌خواهیم چند تن از خادمان خدا را معرفی کنیم، با تأکید ویژه بر خادم کامل او، خداوند ما عیسی مسیح. وقتی به خادمان دیگر نگاه می‌کنیم، خدمت آنها با شکست و گناه همراه بود. اما وقتی به خادم کامل نگاه می‌کنیم، هیچ اشتباهی وجود نداشت، هیچ چیز که مطابق با ذهن استادش نباشد. چقدر شگفت‌انگیز!
ما می‌توانیم برخی از ویژگی‌های این خادم کامل را در خادمانی که به فیض به دنبال خدمت به خداوند و قوم او بودند، ردیابی کنیم. باشد که امروز از آنها بیاموزیم که چگونه بهتر به پدر و خداوند عیسی خدمت کنیم.
موسی
دو خادم اولی که به آنها خواهیم پرداخت، کار خود را برای خدا به عنوان چوپان آغاز کردند. هنگامی که بنی‌اسرائیل در مصر بودند، موسی ظاهراً می‌دانست که قرار است نجات‌دهنده آنها باشد. با این حال، او پیش از زمان خدا عمل کرد و یک مصری را که یک اسرائیلی را کتک می‌زد، به قتل رساند (خروج ۲: ۱۱-۱۲). ما در واقع می‌دانیم که او قرار بود ظرفی باشد که خدا برای نجات قوم خود از مصر استفاده کند، اما موسی سعی کرد آنها را با قدرت خود نجات دهد. ما این را نمی‌گوییم تا به ناحق از این «خادم یهوه» (یوشع ۱: ۱ JND) انتقاد کنیم، زیرا هر یک از ما سعی کرده‌ایم با قدرت خود به او خدمت کنیم.
کتاب مقدس به ما یادآوری می‌کند: «اما خدا، راه او کامل است» (مزامیر ۱۸: ۳۰). این شامل زمان‌بندی او نیز می‌شود. مزامیر ۳۲: ۸-۹ را در نظر بگیرید: «تو را تعلیم خواهم داد و راهی را که باید بروی به تو نشان خواهم داد؛ با چشم خود به تو مشورت خواهم داد. مانند اسب، مانند قاطر نباشید که فهم ندارند.» چقدر اغلب ما مانند اسب هستیم و از خدای خود و پدرمان پیشی می‌گیریم، یا مانند قاطر هستیم و سرسختانه از رفتن در زمان پدرمان خودداری می‌کنیم!
هر یک از ما حتی در خدمت به خداوند با قدرت خود کاری را امتحان کرده‌ایم و شکست خورده‌ایم. خداوند عیسی فرمود: «بدون من هیچ کاری نمی‌توانید بکنید» (یوحنا ۱۵: ۵). به یاد می‌آوریم که پولس رسول سه بار از خداوند خواست که خاری در جسمش برداشته شود. خداوند این درخواست را اجابت نکرد، بلکه فرمود: «فیض من برای تو کافی است؛ زیرا قدرت من در ضعف کامل می‌شود» (۲ قرنتیان ۱۲: ۹). او با قدرت خود از ما استفاده می‌کند وقتی که ما آگاهانه در خودمان ضعیف هستیم. تا زمانی که فکر می‌کنیم می‌توانیم با قدرت خود کاری برای خداوند انجام دهیم، او ممکن است به ما اجازه دهد تلخی آن را مانند موسی بچشیم. بیایید به جای آن به او اعتماد کنیم، با ایمان کامل به اینکه زمان، راه و قدرت او کامل و کافی است. همانطور که منتظر او هستیم و به دنبال قدرت او هستیم، او قادر است راه ما را کامل کند، زیرا ما با او می‌رویم (مزامیر ۱۸: ۳۲)!
داوود
خداوند، یهوه، فرمود: «داوود، بنده خود را یافتم؛ او را با روغن مقدس خود مسح کردم» (مزامیر ۸۹: ۲۰). او دومین خادمی است که به او خواهیم پرداخت. داوود در حالی که به عنوان یک چوپان به روشی فروتنانه خدمت می‌کرد، درس‌های ارزشمندی در اعتماد به خداوند آموخت. هنگامی که یک شیر و یک خرس آمدند و یکی از گوسفندان را بردند، داوود به دنبال آنها رفت، آنها را شکست داد و گوسفند خود را نجات داد. چه تصویر شگفت‌انگیزی از آنچه خداوند عیسی امروز برای ما انجام داده است، در نجات ما از دشمنان روحانی‌مان!
به این ترتیب داوود آموخته بود که به خداوند اعتماد کند، بنابراین روبرو شدن با جالوت در دره ایله چیزی نبود که او را بترساند. او می‌دانست که می‌تواند به همان خداوندی که او را برای شکست دادن «شیر و خرس» (۱ سموئیل ۱۷: ۳۶) تقویت کرده بود، تکیه کند.
باشد که ما نیز از خدمت صادقانه در خلوت راضی باشیم، جایی که درس‌های ارزشمندی خواهیم آموخت. سپس وقتی خداوند بخواهد ما را به روشی عمومی‌تر استفاده کند، آماده خواهیم بود، زیرا آموخته‌ایم که به او اعتماد کنیم، تکیه کنیم و به او اطمینان داشته باشیم! «کسی که در کمترین چیزها امین باشد، در بسیاری چیزها نیز امین است» (لوقا ۱۶: ۱۰).
عبدالملک
خادم دیگری که باید به آن توجه کنیم، عبدالملک است. نام او به سادگی به معنای «خادم پادشاه» است. در ارمیا ۳۸ بارها به او اشاره شده است، و در فصل ۳۹ کلامی از یهوه خطاب به این مرد (آیات ۱۶-۱۸) وجود دارد.
شاهزادگان شرور تحت فرمان پادشاه صدقیا از یهودا، ارمیا نبی را به سیاهچال یا چاه انداخته بودند. در چاه آبی نبود، فقط لجن بود، و «ارمیا در لجن فرو رفت» (۳۸: ۶). عبدالملک، با اجازه پادشاه، ۳۰ مرد را با خود برد و ارمیا را از چاه نجات داد (ارمیا ۳۸: ۸-۱۳). او با اینکه خادمی فروتن بود، نگران نبی خداوند بود.
در ارمیا ۳۹ کلام یهوه به عبدالملک این بود که او را نجات خواهد داد هنگامی که شهر اورشلیم به دست نبوکدنصر داده شود. او این کار را خواهد کرد زیرا عبدالملک «اعتماد» خود را به یهوه گذاشته بود (آیه ۱۸).
عبدالملک فقط یک خادم بود، همانطور که نامش نشان می‌دهد، اما او در کار خود وفادار بود، همانطور که در مراقبت او از ارمیا دیده می‌شود. باشد که ما نیز صادقانه خدمت کنیم، حتی اگر برای دنیا ناشناخته باشیم. به یاد داشته باشید، ما در آسمان شناخته شده‌ایم! نام‌های ما در آنجا نوشته شده است (لوقا ۱۰: ۲۰)، و ما هنوز به خانه نرسیده‌ایم. روزی هر خدمتی که برای خداوند ما انجام شود – حتی دادن یک فنجان آب سرد به نام او (متی ۱۰: ۴۲) – پاداش خود را خواهد داشت. تا آن روز باشد که ما، مانند عبدالملک، اعتماد خود را به خداوند و نجات‌دهنده خود بگذاریم تا ما را در طول سفرمان در اینجا حفظ کند.
تیموتائوس
تیموتائوس یک کمک‌کننده مورد اعتماد پولس رسول بود، که درباره او به مقدسین در فیلیپی نوشت: «هیچ کس را مانند او ندارم که به طور طبیعی به حال شما اهمیت دهد. زیرا همه به دنبال منافع خود هستند، نه به دنبال چیزهایی که از آن عیسی مسیح است» (فیلیپیان ۲: ۲۰-۲۱ KJV). بنابراین پولس تیموتائوس را به سوی آنها می‌فرستاد.
در روزگاری پر از خودخواهی و خودمحوری، وقتی بسیاری فقط به خود و شرایط خود فکر می‌کنند، چقدر شگفت‌انگیز است که ما می‌توانیم کسانی باشیم که واقعاً به هم‌ایمانان خود اهمیت می‌دهیم و به دنبال رفاه آنها هستیم. خدمت عمومی مهم است و نباید آن را کم‌اهمیت جلوه دهیم. بازدید آرام از مقدسین در خانه‌هایشان و دیدن شرایط آنها نیز مهم است. پولس «علناً و از خانه به خانه» خدمت می‌کرد (اعمال ۲۰: ۲۰).
امروزه نیاز زیادی به خادماتی وجود دارد که فقط نمی‌خواهند در کانون توجه عمومی باشند، بلکه مایلند «کار فروتنانه و بی‌صدا» بازدید از مقدسین در خانه‌هایشان و شاید کمک از کلام خدا را انجام دهند. این امر در مورد خواهران نیز صدق می‌کند. کلام خدا به ما می‌گوید که سخنرانی عمومی و موعظه نقش خواهران نیست (۱ قرنتیان ۱۴: ۳۴-۳۵؛ ۱ تیموتائوس ۲: ۱۱)، اما نیاز زیادی به خواهران برای گوش دادن، کمک و تشویق یکدیگر وجود دارد. همچنین خواهرانی مانند فیبی وجود دارند که پولس رسول گفت او به او کمک کرده است (رومیان ۱۶: ۱-۲). همه ما گاهی اوقات به یک کلام ملایم و مادرانه نیاز داریم تا ما را در میان آشفتگی‌های زندگی تشویق کند.
خواهران عزیز، خدمت شما در جای خود به همان اندازه خدمت برادران مهم است. در بدن مسیح، هر عضوی لازم است (۱ قرنتیان ۱۲: ۱۲-۱۳، ۱۸). یک گردهمایی محلی از مسیحیان نمی‌توانست بدون خدمت آرام و وفادار خواهران خداپرست برای مدت طولانی ادامه یابد. مادر و مادربزرگ تیموتائوس به نظر می‌رسیدند دو زن از این قبیل بودند. آنها در آموزش کتاب مقدس به تیموتائوس وفادار بودند، بنابراین او از کودکی آنها را می‌شناخت (۲ تیموتائوس ۱: ۵، ۳: ۱۵-۱۷). بدون شک این آموزش از سنین پایین به خادم وفاداری او که پولس رسول می‌توانست به او تکیه کند، کمک کرد.
مسیح
در نهایت، می‌خواهیم به خداوند ما عیسی مسیح بپردازیم. چه شادی‌ای به پدر داد، که فرمود: «اینک بنده من» (اشعیا ۴۲: ۱؛ رجوع کنید به متی ۱۲: ۱۷-۲۱). او خادمی است که هرگز شکست نخورد، که همیشه اراده خدا را انجام داد. موسی بار دوم به صخره زد در حالی که فقط باید با آن صحبت می‌کرد (اعداد ۲۰: ۱۱). نوح کشتی را ساخت اما سپس مست شد (پیدایش ۹: ۲۱). داوود می‌توانست دشمنان اطراف را مطیع کند و مزامیر بسیاری بنویسد، اما او به زنا و قتل افتاد (۲ سموئیل ۱۱). و این لیست ادامه دارد. اما اینجا یک خادم بود که فقط و همیشه کاری را انجام می‌داد که پدرش را خشنود می‌کرد (یوحنا ۸: ۲۹).
او برای خود جلال نمی‌جست – اگرچه، البته، او به حق شایسته آن بود و هست! در عوض، او همیشه به دنبال جلال دادن پدرش بود. جدعون، با این حال، در دام جستجوی جلال برای خود افتاد. پس از پیروزی بر مدیانیان، طلا را خواست و برای خود یک ایفود ساخت. چرا این کار را کرد؟ آیا به دنبال جلال، جلال کهانت، بود که به او داده نشده بود؟ این ایفود برای تمام اسرائیل دام شد، و آنها شروع به تقدیم بخور به آن به عنوان یک بت کردند (داوران ۸: ۲۴-۲۷). خداوند عیسی به جای لذت بردن از تحسین مردم، به رفع نیازهای دیگر می‌پرداخت (مرقس ۱: ۳۵-۳۹). همه ما به تشویق نیاز داریم و از نظری که چیزی که به اشتراک گذاشتیم به قوم خداوند کمک کرده است، قدردانی می‌کنیم. با این حال، غرور می‌تواند برای ما خطرناک باشد.
انجیل مرقس، خداوند عیسی را به عنوان خادم خدا معرفی می‌کند. چقدر شگفت‌انگیز است که خدمت او را در این کتاب دنبال کنیم. یکی از کلمات مشخصه این انجیل «فوراً» یا «بی‌درنگ» است، بسته به ترجمه. خداوند عیسی هرگز در انجام اراده پدرش تعلل نکرد. وقتی زمان پدرش بود، او درنگ نکرد.
در عین حال، انجیل یوحنا به ما می‌گوید که وقتی ایلعازر بیمار شد، خواهرانش مرتا و مریم پیامی فرستادند تا به خداوند اطلاع دهند. او دو روز در جایی که بود ماند قبل از اینکه سفر به بیت‌عنیا را آغاز کند (یوحنا ۱۱: ۱-۷). خداوند همیشه آماده انجام اراده پدرش بود، اما او از زمان‌بندی کامل پدر پیشی نگرفت. در مزامیر ۳۲: ۹ می‌خوانیم که چگونه اسب دوست دارد پیشی بگیرد، و قاطر تمایل دارد عقب بماند. چقدر اغلب ما مانند آنها هستیم! خداوند عیسی، هم در خدمتش و هم در زندگی‌اش، هرگز هیچ یک از این دو را انجام نداد.
فیلیپیان ۲: ۵-۸ آیه‌ای است که هرگز نباید از خواندن آن خسته شویم. این آیه به ما می‌گوید که پسر خدا خم شد تا انسان شود. او به همین جا بسنده نکرد، بلکه خادم شد و تا مرگ، حتی مرگ صلیب، مطیع بود. اینجاست که خدمت کامل او او را برد. انجام اراده پدر، او را به مرگ کشاند.
اغلب گفته می‌شود که آدم تا مرگ نافرمان بود، اما مسیح تا مرگ مطیع بود. مرگ بر نجات‌دهنده مبارک ما ادعایی نداشت، زیرا او «بی‌گناه» بود (عبرانیان ۴: ۱۵). برای تو و من، خواننده عزیز، او داوطلبانه به آنجا رفت، و «مرگ را برای هر چیز» چشید (عبرانیان ۲: ۹ JND). آیا به او به عنوان نجات‌دهنده خود ایمان داری؟
همانطور که به او می‌اندیشیم، آیا نمی‌توانیم بگوییم که او شایسته حتی کوچکترین خدمتی است که ما می‌توانیم به او ارائه دهیم، تا او جلال یابد؟ بله، او شایسته است! همه واعظ نیستند، اما همه ما کاری برای او داریم. باشد که خداوند همه ما را در خدمت به او وفادار بیابد وقتی که برای ما بازمی‌گردد. «پس از مدت طولانی، ارباب آن غلامان می‌آید و با آنها حساب می‌کند... اربابش به او گفت: آفرین، غلام خوب و وفادار، تو در چند چیز وفادار بودی، من تو را بر بسیاری چیزها خواهم گماشت: وارد شادی ارباب خود شو» (متی ۲۵: ۱۹، ۲۱).
آیا او می‌تواند درباره تو و من، خواننده عزیز، بگوید که ما در آنچه به ما سپرده شده بود، وفادار بودیم؟ باشد که برای جلال او چنین باشد!
پایان‌نوشت
- از سرود «نه من، بلکه مسیح، مورد احترام، محبوب، متعالی باشد»، آیه ۳، نوشته خانم آدا آ. ویدینگتون (۱۸۵۵-۱۹۳۳).
