آخرین سخنان جذاب هستند، به خصوص وقتی از یک عزیز در حال مرگ می‌آیند. ممکن است به هر کلمه آنها چنگ بزنیم.
ابعاد روحانی و اخلاقی به آخرین سخنان گفته شده توسط خادمان برجسته خداوند که این زمین را ترک کرده‌اند، پیوسته‌اند. بنابراین، کتاب عبرانیان به ما یادآوری می‌کند که «کسانی را که بر شما حکومت می‌کنند، به یاد آورید، کسانی که کلام خدا را به شما گفته‌اند، ایمانشان را دنبال کنید، با در نظر گرفتن نتیجه رفتارشان» (عبرانیان ۱۳:۷ NKJV). ایمان و رفتار جدایی‌ناپذیرند، همانطور که پولس رسول اشاره کرد وقتی به تیموتائوس گفت: «تو با دقت از من پیروی کرده‌ای تعلیم، شیوه زندگی، هدف، ایمان، صبر، محبت، پایداری، آزارها، رنج‌ها» (۲ تیموتائوس ۳:۱۰-۱۱).
در ادامه خلاصه‌ای از آخرین سخنان ارزشمند چهار نفر از خادمان خداوند که در کتاب مقدس یافت می‌شوند، آمده است. شگفت‌انگیز است که صرف نظر از دوران یا دوره‌ای که در آن زندگی می‌کردند، آنها همان چیزها را گفتند!
موسی
آنگاه موسی رفت و این سخنان را به تمامی اسرائیل گفت. و به ایشان گفت: «من امروز صد و بیست ساله هستم؛ دیگر نمی‌توانم بیرون بروم و داخل شوم. همچنین، خداوند به من گفته است، «تو از این اردن عبور نخواهی کرد.» —تثنیه ۳۱:۱-۲
برخی از نکات برجسته آخرین سخنان موسی به اسرائیل را در تثنیه ۳۱-۳۴ می‌یابیم. او به مردم گفت که اگرچه او نمی‌تواند با آنها از اردن عبور کند، «خداوند خدای شما خودش پیش از شما عبور می‌کند ... قوی و شجاع باشید، نترسید و هراسان نباشید ... او شما را ترک نخواهد کرد و رها نخواهد ساخت» (تثنیه ۳۱:۳،۶). هیچ حسادتی از سوی موسی نسبت به یوشع وجود نداشت؛ او راضی بود که یوشع مردم را به سرزمین هدایت خواهد کرد.
موسی پس از دادن وظیفه به یوشع، سپس با کاهنان و تمامی بزرگان اسرائیل سخن گفت. آنها باید شریعت را در برابر تمامی اسرائیل – مردان، زنان و کودکان – و همچنین غریبه‌ها می‌خواندند؛ تا آنها بشنوند و بترسند از خداوند. آنها باید آن را منتقل کنند به فرزندانشان که آن را نشناخته‌اند، تا آنها نیز به آن توجه کنند و از خداوند بترسند (تثنیه ۳۱:۱۳). این یک توصیه خوب برای والدین است که از آن پیروی کنند!
موسی از عظمت خدا و شخصیت اخلاقی او سخن گفت. سپس به آنها وفاداری خداوند را با فراخواندن مردم به «یاد آوردن روزهای قدیم» (تثنیه ۳۲:۷) یادآوری کرد، زمانی که خدا «او را در سرزمینی بیابانی و در بیابان، بیابانی زوزه کشنده یافت؛ او را احاطه کرد، او را تعلیم داد، او را مانند مردمک چشم خود حفظ کرد. مانند عقابی که لانه خود را به هم می‌زند، بر جوجه‌های خود پرواز می‌کند، بال‌های خود را می‌گستراند، آنها را برمی‌دارد، آنها را بر بال‌های خود حمل می‌کند، پس خداوند به تنهایی او را هدایت کرد» (تثنیه ۳۲:۱۰-۱۲).
موسی همچنین درباره بی‌وفایی مردم پیشگویی کرد. «زیرا می‌دانم که پس از مرگ من، شما کاملاً فاسد خواهید شد و از راهی که به شما فرمان داده‌ام، منحرف خواهید شد» (تثنیه ۳۱:۲۹). اما او با وفاداری به آنها التماس کرد، «دل‌های خود را بر تمامی سخنانی که امروز در میان شما شهادت می‌دهم، قرار دهید، که به فرزندان خود فرمان خواهید داد تا با دقت آنها را رعایت کنند – تمامی سخنان این شریعت. زیرا این برای شما چیز بیهوده‌ای نیست، زیرا این زندگی شماست، و با این کلام روزهای خود را در سرزمینی که از اردن عبور می‌کنید تا آن را تصرف کنید، طولانی خواهید کرد» (تثنیه ۳۲:۴۶-۴۷). تثنیه بر اطاعت مردم از شریعت تأکید زیادی دارد، که منجر به برکت برای آنها خواهد شد.
سرانجام، موسی مردم را برکت داد؛ آخرین سخنان خود را با این جمله به پایان رساند: «خوشا به حال تو، ای اسرائیل! کیست مانند تو، قومی که خداوند نجاتش داده است» (تثنیه ۳۳:۲۹).
یوشع
و چنین شد ... که یوشع پیر و سالخورده شد. و یوشع تمامی اسرائیل را، بزرگانشان را، رؤسایشان را، داورانشان را، و افسرانشان را فراخواند و به ایشان گفت: «... اینک، امروز من راه تمامی زمین را می‌روم. و شما در دل‌های خود و در تمامی جان‌های خود می‌دانید که حتی یک چیز از تمامی چیزهای خوبی که خداوند خدای شما درباره شما گفته است، شکست نخورده است. همه برای شما به وقوع پیوسته‌اند؛ حتی یک کلمه از آنها شکست نخورده است.» —یوشع ۲۳:۱-۲،۱۴
یوشع وفاداری خدا را به آنها یادآوری کرد. آنها باید «بسیار شجاع باشند تا حفظ کنند و انجام دهند هر آنچه در کتاب شریعت موسی نوشته شده است، مبادا [آنها] از آن به راست یا به چپ منحرف شوند» (یوشع ۲۳:۶). سازش، ویژگی روزگار ماست – روزهای آخر کلیسای مدعی. اما وفاداران، با ثبات در تعلیم رسول ادامه خواهند داد. او آنها را تشویق کرد که «محکم بچسبند به خداوند خدای خود» (یوشع ۲۳:۸). «محکم بچسبند» کلمه‌ای برای روزهای آخر است، زیرا خداوند نیز بازماندگان مؤمن در تیاتیرا، ساردیس و فیلادلفیا را تشویق کرد (مکاشفه ۲-۳).
مردم اسرائیل باید «خداوند را دوست می‌داشتند» (یوشع ۲۳:۱۱). اگر او را دوست داشته باشیم، «فرمان‌های او را حفظ خواهیم کرد و کارهایی را انجام خواهیم داد که در نظر او پسندیده است» (۱ یوحنا ۳:۲۲). ما باید دل‌های خود را بررسی کنیم، به خصوص وقتی به یاد می‌آوریم که خداوند به افسس چه گفت: «با این حال، این را علیه تو دارم که محبت اول خود را ترک کرده‌ای» (مکاشفه ۲:۴).
علاوه بر این، به آنها هشدار داده شد که با ملت‌های بت‌پرست درهم آمیخته نشوند و با آنها اتحاد تشکیل ندهند. خداوند آنها را به خاطر آن مجازات خواهد کرد. ما نیز توصیه شده‌ایم که «با بی‌باوران به طور نابرابر یوغ بسته نشویم» (۲ قرنتیان ۶:۱۴). بلکه، ما از جهان فراخوانده شده‌ایم، مردمی با یک فراخوان آسمانی و مقدس (عبرانیان ۳:۱؛ ۱ پطرس ۱:۱۵).
یوشع به اسرائیل یادآوری کرد که آنها قومی نجات‌یافته بودند: «من پدران شما را از مصر بیرون آوردم» (یوشع ۲۴:۶) و «من شما را به سرزمین آوردم» (یوشع ۲۴:۸). ثبت راه‌های خدا با این ملت، راه‌های او را با ما در فیض نشان می‌دهد. ما با خون گرانبهای مسیح نجات یافته‌ایم و «برکت یافته‌ایم ... با هر برکت روحانی در مکان‌های آسمانی در مسیح» (افسسیان ۱:۳).
با توجه به آنچه او برای آنها انجام داده بود، آنها باید «از خداوند بترسند [و] او را با صداقت و حقیقت خدمت کنند» (یوشع ۲۴:۱۴). آنها باید انتخاب می‌کردند که به چه کسی خدمت کنند. سپس او گفت: «اما من و خانه‌ام، ما خداوند را خدمت خواهیم کرد» (یوشع ۲۴:۱۵). آخرین سخنان یوشع این بود: «خدایان بیگانه را که در میان شما هستند، کنار بگذارید و دل خود را به خداوند خدای اسرائیل متمایل کنید» (یوشع ۲۴:۲۳). آیا ما چیزی برای کنار گذاشتن داریم؟
پولس
و در واقع، اکنون می‌دانم که شما همه، در میان کسانی که من برای موعظه ملکوت خدا رفته‌ام، دیگر روی مرا نخواهید دید. —اعمال ۲۰:۲۵
زیرا من از پیش به عنوان یک قربانی نوشیدنی ریخته می‌شوم، و زمان رفتن من نزدیک است.» —۲ تیموتائوس ۴:۶
از میلتوس، پولس برای بزرگان کلیسای افسس فرستاد. این خادم آسیب‌دیده و کبود خداوند، زندگی خود را در خدمت به مردمش گذرانده بود. اکنون زندگی پولس به پایان خود نزدیک می‌شد، اما او بدون چند کلمه خداحافظی با برادران محبوبش نمی‌رفت. او از شیوه زندگی خود سخن گفت: «شما می‌دانید، از اولین روزی که به آسیا آمدم، به چه شیوه‌ای همیشه در میان شما زندگی کردم» (اعمال ۲۰:۱۸). رسول با تمام فروتنی، اشک‌های فراوان و آزمایش‌های دشوار به خداوند خدمت کرده بود؛ به آنها یادآوری کرد که او «هیچ چیز مفیدی را پنهان نکرده، بلکه آن را به شما اعلام کرده و به شما علناً و از خانه به خانه تعلیم داده است» (اعمال ۲۰:۲۰). او زندگی خود را برای خود عزیز نمی‌دانست تا، همانطور که گفت، «مسابقه خود را با شادی به پایان برسانم، و خدمتی را که از خداوند عیسی دریافت کردم، تا به انجیل فیض خدا شهادت دهم» (اعمال ۲۰:۲۴).
پولس به آنها گفت که او «از خون همه مردم بی‌گناه است. زیرا من از اعلام تمامی مشورت خدا به شما خودداری نکرده‌ام. بنابراین مراقب باشید خودتان و تمامی گله، که روح‌القدس شما را ناظران آن قرار داده است، تا چوپانی کنید کلیسای خدا را که او با خون خود خرید» (اعمال ۲۰:۲۶-۲۸). سپس هشدار داد: «گرگ‌های درنده وارد خواهند شد» در میان شما، و بر گله رحم نکنند. همچنین از میان خودتان مردانی برخواهند خاست که سخنان منحرف‌کننده می‌گویند تا شاگردان را به دنبال خود بکشانند. بنابراین، مراقب باشیدو به یاد داشته باشید که سه سال شب و روز با اشک به همه هشدار دادم» (اعمال رسولان ۲۰:۲۹-۳۱). او آنها را «به خدا و به کلام فیض او سپرد، که قادر است شما را بنا کند و در میان همه کسانی که تقدیس شده‌اند، میراثی به شما بدهد» (اعمال رسولان ۲۰:۳۲). او آنها را تشویق کرد که «ضعیفان را حمایت کنند» (اعمال رسولان ۲۰:۳۵). سپس این خادم فروتن خداوند «زانو زد و با همه آنها دعا کرد» (اعمال رسولان ۲۰:۳۶).
تیموتاوس باید خود را از ظروف بی‌حرمتی پاک می‌کرد و «از ... شهوات جوانی بگریزد؛ اما عدالت، ایمان، محبت، صلح را با کسانی که از قلبی پاک خداوند را می‌خوانند، دنبال کند» (۲ تیموتاوس ۲:۲۲). سپس پولس نوشت: «اما این را بدانید که در روزهای آخر، زمان‌های خطرناکی فرا خواهد رسید: زیرا مردم خودپرست، پول‌پرست ... لذت‌پرست خواهند بود تا خداپرست، ظاهری از دینداری خواهند داشت اما قدرت آن را انکار خواهند کرد. و از چنین افرادی دوری کنید! ... اما شما باید در چیزهایی که آموخته‌اید و از آنها مطمئن شده‌اید، ادامه دهید، و بدانید از چه کسی آنها را آموخته‌اید» (۲ تیموتاوس ۳:۱-۵،۱۴).
در آخرین سخنانش، رسول تیموتاوس را تشویق کرد که «کلام را عظت کند! ... در همه چیز هوشیار باش» (۲ تیموتاوس ۴:۲،۵). مرگ پولس نزدیک بود و او این را می‌دانست: «من هم‌اکنون به عنوان قربانی نوشیدنی ریخته می‌شوم، و زمان رفتن من نزدیک است. من نبرد خوب را جنگیده‌ام، مسابقه را به پایان رسانده‌ام، ایمان را حفظ کرده‌ام» (۲ تیموتاوس ۴:۶-۸). آخرین سخنان او تشویق بزرگی برای ماست!
پطرس
«بله، من فکر می‌کنم درست است، تا زمانی که در این خیمه هستم، شما را با یادآوری برانگیزانم، زیرا می‌دانم که به زودی باید خیمه خود را برکنم، همانطور که خداوند ما عیسی مسیح به من نشان داد.» —۲ پطرس ۱:۱۳-۱۴
آخرین سخنان شمعون پطرس در رساله دوم او یافت می‌شود. او به مسیحیان یهودی گفت که خدا «همه چیزهایی را که به زندگی و دینداری مربوط می‌شود، از طریق شناخت او که ما را با جلال و فضیلت فراخوانده است ... با فرار از فسادی که در جهان از طریق شهوت است» به آنها داده است (۲ پطرس ۱:۳-۴). آنها باید کوششمی‌کردند و به ایمان خود فضیلت، «به فضیلت دانش، به دانش خویشتن‌داری، به خویشتن‌داری استقامت، به استقامت دینداری، به دینداری مهربانی برادرانه، و به مهربانی برادرانه محبت» اضافه می‌کردند (۲ پطرس ۱:۵-۷). اگر این چیزها در آنها یافت می‌شد، آنها «نه بی‌ثمر و نه بی‌حاصل» می‌بودند (۲ پطرس ۱:۸). ما چگونه عمل می‌کنیم؟ آنها باید حتی با جدیت بیشتری فراخوانی و انتخاب خود را مطمئن می‌ساختند (۲ پطرس ۱:۱۰). انجام این کارها از لغزش آنها جلوگیری می‌کرد. سپس پطرس گفت: «علاوه بر این، من مراقب خواهم بود تا اطمینان حاصل کنم که شما همیشه پس از مرگ من، یادآوری این چیزها را داشته باشید» (۲ پطرس ۱:۱۵).
پطرس به مردم گفت که خوب است به نبوت توجه کنند، زیرا آن «نوری است که در مکانی تاریک [این جهان] می‌درخشد، تا زمانی که روز طلوع کند و ستاره صبح در دل‌های شما طلوع کند» (۲ پطرس ۱:۱۹). او آرزو داشت که نور روشن‌تر بازگشت خداوند دل‌های آنها را پر کند. در ۲ پطرس ۳، رسول در مورد معلمان دروغین که در میان آنها یافت می‌شدند، هشدار داد، همانطور که برادر محبوبش پولس در مورد آن نوشته بود (۲ پطرس ۳:۱۵-۱۶). پطرس همچنین گفت: «در روزهای آخر، تمسخرکنندگان خواهند آمد، که طبق شهوات خود رفتار می‌کنند و می‌گویند: «وعده آمدن او کجاست؟»» (۲ پطرس ۳:۳-۴). زمان ممکن است طولانی به نظر برسد، «اما، ای عزیزان، این یک چیز را فراموش نکنید که نزد خداوند یک روز مانند هزار سال است، و هزار سال مانند یک روز. خداوند در مورد وعده خود سست نیست، همانطور که برخی سستی می‌پندارند، بلکه نسبت به ما بردبار است، و نمی‌خواهد که کسی هلاک شود بلکه همه به توبه برسند» (۲ پطرس ۳:۸-۹).
تأخیر او رحمتی است برای کسانی که هنوز نجات نیافته‌اند. باشد که خداوند دل‌های ما را برای آنها سنگین کند! همانطور که ما منتظر آمدن خداوند هستیم، پطرس با جدیت فراوان فریاد زد: «شما باید چه نوع افرادی باشید در رفتار مقدس و دینداری، در انتظار و شتاب بخشیدن به آمدن روز خدا» (۲ پطرس ۳:۱۱-۱۲). همه چیز به سوی آن «روز خدا» باشکوه حرکت می‌کند، زمانی که نتیجه کامل کار آشتی‌بخش خداوند عیسی آشکار خواهد شد: «آسمان‌های جدید و زمینی جدید که در آن عدالت ساکن است» (۲ پطرس ۳:۱۳). پطرس ادامه داد: «بنابراین، ای عزیزان، با انتظار این چیزها، کوشا باشید تا توسط او در صلح، بدون لکه و بی‌عیب یافته شوید؛ و در نظر بگیرید که بردباری خداوند ما نجات است» (۲ پطرس ۳:۱۴-۱۵). سرانجام، این خادم فداکار خداوند برادران محبوب خود را تشویق کرد: «مراقب باشید مبادا شما ... از استواری خود بیفتید ... بلکه در فیض و شناخت خداوند و نجات‌دهنده ما عیسی مسیح رشد کنید. جلال هم‌اکنون و تا ابد از آن او باد. آمین» (۲ پطرس ۳:۱۷-۱۸). پایانی مناسب برای آخرین سخنان پطرس.
این خادمان برجسته خداوند مدت‌هاست که از دنیا رفته‌اند، اما آخرین سخنان آنها در کلام خدا برای ما حفظ شده است. باشد که به آنها توجه کنیم!
ای عیسی، تو وعده داده‌ای به همه کسانی که تو را پیروی می‌کنند که در جلال خود هستی، بنده تو نیز آنجا خواهد بود؛ و ای عیسی، من وعده داده‌ام که تا پایان به تو خدمت کنم؛ آه، به من فیض عطا کن تا از استاد و دوست خود پیروی کنم.
آه، بگذار تو را نزدیک خود حس کنم؛ دنیا همیشه نزدیک است؛ من مناظری را می‌بینم که خیره‌کننده هستند، صداهای وسوسه‌انگیز را می‌شنوم؛ دشمنانم همیشه نزدیک من هستند، اطراف من و درونم؛ اما، ای عیسی، تو نزدیک‌تر بیا، و روح مرا از گناه حفظ کن.
آه، بگذار صدای تو را بشنوم، با لهجه‌ای واضح و آرام، بالاتر از طوفان‌های شور، زمزمه‌های خودخواهی. آه، سخن بگو تا مرا مطمئن سازی، تا عجله کنم، یا کنترل کنم؛ آه، سخن بگو، و مرا وادار کن که گوش دهم، ای نگهبان روح من. —جان ارنست بود (1816–1874)
