یهودیان، مسیحیان و بسیاری دیگر داوود پادشاه را به عنوان یک شخصیت تاریخی مهم می‌شناسند. شهروندان اسرائیلی او را یکی از بزرگترین قهرمانان خود می‌دانند. کودکان مکتب یکشنبه داوود را به عنوان چوپان جوانی می‌شناسند که غول جالوت را تنها با یک فلاخن و یک سنگ با ایمان وابسته به خدای خود شکست داد (اول سموئیل ۱۷: ۴۰-۵۰). دیگران نیز داوود را به عنوان یک زن‌ربا و قاتل به یاد می‌آورند (دوم سموئیل ۱۱: ۲-۴، ۱۴-۱۷)، که بعدها معنای واقعی و شادی بخشش کامل توسط خداوند را آموخت (مزمور ۳۲ را بخوانید). اما مهمترین ارزیابی این مرد نه افتخارات ملی، درس‌های مکتب یکشنبه یا دیدگاه‌های بزرگسالان است؛ بلکه ارزیابی خداست. او این شهادت را داد: «من داوود پسر یسی را یافتم، مردی مطابق دل خود» (اعمال رسولان ۱۳: ۲۲ NKJV).
مورد تأیید خدا
چه چیزی یک شخص را مورد تأیید خدا قرار می‌دهد؟ او گفت: «خداوند آن‌گونه که انسان می‌بیند، نمی‌بیند؛ زیرا انسان به ظاهر نگاه می‌کند، اما خداوند به دل نگاه می‌کند» (اول سموئیل ۱۶: ۷). گفتار یک شخص که با کردارش تأیید می‌شود، یک شاخص حیاتی از وجود درونی اوست (متی ۷: ۱۵-۲۰)، زیرا این دل است که اعمال شخص را هدایت می‌کند (۱۵: ۱۹).
دل داوود بر خداوند متمرکز بود. این اشتغال به عنوان یک احساس درونی حفظ نشد، بلکه در صدای ستایش و پرستش جاری شد. بسیاری از سرودهای او ممکن است برای خودش نوشته و نواخته شده باشند، در حالی که برخی برای لذت دیگران بودند. ما از بخشی از اشعار داوود در مزامیر لذت می‌بریم. اینها آیات زیبا و الهام‌گرفته از خدا درباره بسیاری از موضوعات هستند، از جمله شکرگزاری، مرثیه‌ها، التماس برای کمک، اعتراف، توبه، نبوت، زیارت و ستایش.
به نظر می‌رسد که داوود می‌دانست که گفتار شخص با ملاحظات وجود درونی او ارتباط نزدیکی دارد. او این دعا را نوشت: «سخنان دهانم و تفکر دلم در نظر تو مقبول باشد، ای خداوند، قوت من و فدیه‌دهنده من» (مزمور ۱۹: ۱۴). تعدادی از مزامیر داوود نشان می‌دهد که خداوند در افکار او هم در روز و هم در شب بود، که این امر خداوند متعال را خشنود می‌ساخت (ملاکی ۳: ۱۶). به عنوان یک چوپان جوان، او احتمالاً در مزارع درباره خداوند خود آواز می‌خواند – شاید مزمور ۲۳. ما همچنین در کتاب مقدس می‌بینیم که داوود می‌خواست دیگران خدای زنده را بزرگ بدارند، زیرا او خوانندگان معبد را سازماندهی کرد و آلات ستایش برای خدمت معبد ساخت (اول تواریخ ۲۳: ۵). موسیقی او می‌توانست روحی آشفته را آرام کند (اول سموئیل ۱۶: ۲۲-۲۳)، و از زمان او تاکنون برای میلیون‌ها نفر چنین کرده است. جای تعجب نیست که او «نوازنده شیرین مزامیر اسرائیل» نامیده شد (دوم سموئیل ۲۳: ۱). هر کسی که به سرودهای داوود گوش می‌داد، مطمئناً می‌توانست تشخیص دهد که دل او چه چیزی را در نظر داشت (مزمور ۴۵ را ببینید).
درباره ما چه؟
چگونه مردم می‌توانند بگویند که چه چیزی به طور منظم در ذهن یک مسیحی است؟ یک راه این است که به آنها اجازه دهیم به سرودهایی که می‌خوانیم و موسیقی یا چیزهای دیگری که می‌نوازیم، به ویژه در لحظات خصوصی خود، گوش دهند. آنها چه چیزی می‌شنوند؟ آیا صداها از خدمت کلامی و ستایش خداوند خواهد بود، یا موسیقی و برنامه‌های گفتگوی دنیا؟ آنچه شنیده می‌شود می‌تواند نشانه‌ای منصفانه از علاقه دل آن مسیحی باشد.
به طور جمعی، ۶۰ سال پیش یک فعالیت رایج برای مسیحیان بود که سرودها و همسرایی‌ها را با هم حتی خارج از زمان‌های عادی ملاقات می‌خواندند. آیا اکنون نیز چنین است؟
بیایید بیشتر شبیه داوود باشیم، تا حد امکان آواز بخوانیم و خداوند را پیش روی خود داشته باشیم. این تشویق کتاب مقدس است:
کلام مسیح در شما به فراوانی و با تمام حکمت ساکن شود، یکدیگر را با مزامیر و سرودها و آهنگ‌های روحانی تعلیم و پند دهید، با فیض در دل‌های خود برای خداوند آواز بخوانید. — کولسیان ۳: ۱۶
با یکدیگر با مزامیر و سرودها و آهنگ‌های روحانی سخن بگویید، در دل خود برای خداوند آواز بخوانید و آهنگ بسازید، همیشه برای همه چیز به خدای پدر به نام خداوند ما عیسی مسیح شکرگزاری کنید. — افسسیان ۵: ۱۹-۲۰
انجام آنچه این آیات پیشنهاد می‌کنند، دل‌های ما را بالا می‌برد و باعث می‌شود که ما شهادتی برای دیگران باشیم. این یک میراث خاص است که داوود از طریق مزامیر خود برای ما به جا گذاشت.
پایان‌نوشت
- هفتاد و سه از ۱۵۰ مزمور در کتاب مقدس به داوود پادشاه نسبت داده شده است. یکی از طومارهای دریای مرده (11QPsa) ۳۶۰۰ تهیلیم (سرودهای ستایش) به علاوه سایر آثار را به او نسبت می‌دهد (کتاب مقدس مطالعات یهودی، آدل برلین و مارک زوی برتلر، ۲۰۰۴).
