«من دیگر در جهان نیستم، اما اینها در جهان هستند،
- و من نزد تو می‌آیم. ای پدر قدوس، به واسطه نام خود
- کسانی را که به من دادی حفظ کن... آنها را به واسطه حقیقت خود تقدیس کن.»
- – یوحنا ۱۷:۱۱،۱۷ NKJV
اقامت ما بر روی زمین تنها یک تیک از آن ساعت‌های آسمانی است که ابدیت را با تیک‌ها و تاک‌های محدود تنظیم می‌کنند؛ اما همانطور که پاندول زمان قوس‌های متوالی را ترسیم می‌کند، داستان‌های ما با نشانه‌های پاک‌نشدنی ثبت می‌شوند. ای پدر قدوس، دعای پسر محبوب خود را بشنو، و ما را در مراقبت مهربان خود حفظ کن، زیرا تو و او یکی هستید؛ و در آن یگانگی مبارک به ما بیاموز تا جایگاه خود را به عنوان یکی با تو در مسیح – وارثان با دوست گناهکاران – درک کنیم. پس ما را به واسطه حقیقت خود تقدیس کن، به قدوسیت الهی، و بگذار اراده تو در ما انجام شود همانطور که ما اراده خود را تسلیم می‌کنیم؛ و نگذار از نفرت وحشتناک جهان نسبت به تو بترسیم، بلکه در محبتی که به ما زندگی جدیدی بخشید، جلال یابیم. و در کرسی داوری مسیح باشد که هر سخنی، تحسین‌هایی را که امیدوار بودیم بشنویم اما برای پنهان کردنشان تلاش کردیم، آشکار کند؛ و باشد که نقد آرزومندانه، «آفرین»، پاداش ما باشد، تاج عدالت از آن ما باشد تا خداوند را بزرگ بداریم.
