توجیه شده با ایمان — هیچ راه دیگری نیست
رساله به رومیان خدا را عادل معرفی می‌کند. او همیشه در هر آنچه می‌گوید و انجام می‌دهد، درست است. و او عادل است وقتی گناهکار را محکوم می‌کند: «زیرا همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا قاصرند» (رومیان 3:23 NKJV). به جز خداوند عیسی مسیح، که خدا در او اعلام کرد که از او خشنود است (متی 3:17)، هیچ استثنایی برای این قاعده وجود ندارد.
خدا همچنین عادل است وقتی گناهکار توبه کننده را در برابر خود عادل [صالح] اعلام می‌کند، «به رایگان به فیض او و به وسیله فدیه‌ای که در مسیح عیسی است، عادل شمرده شده‌اند» (رومیان 3:24). «توجیه شده» اعلام الهی است که یک انسان با خدا درست است. این بر اساس هویت مسیح، کار او بر روی صلیب هنگامی که او برای ما گناه شد تا ما در او عادل شویم (به 2 قرنتیان 5:21 مراجعه کنید)، و رستاخیز او از میان مردگان (رومیان 3:25-26، 4:25) است، همانطور که این و سایر کتب مقدس توضیح می‌دهند.
آنچه که دلالت دارد
این اعلام عدالت دلالت بر این دارد که هیچ وسیله دیگری برای رسیدن به آن وجود ندارد، زیرا اگر این ممکن بود، اعتبار کار مسیح بر روی صلیب را زیر سوال می‌برد یا حتی نفی می‌کرد. وقتی او گفت: «تمام شد» (یوحنا 19:30)، به این معنی بود که هر آنچه برای فدیه ما لازم بود، انجام شده بود – که بدهی ما به خدا توسط مسیح عیسی به طور کامل پرداخت شده بود. به همین دلیل پولس با جسارت بیان می‌کند که عدالت خدا در او نشان داده شده است و خدا می‌تواند گناهکار توبه کننده را توجیه کند و او را با خدا درست اعلام کند.
پولس بیان می‌کند که این اعلام رایگان است، بدون هیچ قید و شرطی (رومیان 3:24-28). اما یک نفر باید قیمت را می‌پرداخت: خداوند ما عیسی. طرف دیگر همین سکه به شرح زیر توصیف شده است: «زیرا به اعمال شریعت هیچ بشری در نظر او عادل شمرده نخواهد شد» (3:20). در نتیجه، جایی برای فخر فروشی، خودستایی یا بزرگداشت انسان وجود ندارد. تنها یک نفر جلال را می‌گیرد: «از او شما در مسیح عیسی هستید، که برای ما حکمت از خدا – و عدالت و تقدیس و فدیه – شد، تا همانطور که نوشته شده است، «کسی که فخر می‌کند، در خداوند فخر کند»» (1 قرنتیان 1:30-31).
تمام «راه‌های» دیگر نجات مستثنی هستند
ابتدای پیدایش 3 توضیح می‌دهد که چگونه مار حوا را فریب داد و چگونه آدم از فرمان خدا مبنی بر نخوردن میوه درخت معرفت نیک و بد سرپیچی کرد (پیدایش 2:17). پس از اینکه آنها به گناه افتادند، سعی کردند راه حلی پیدا کنند و عدالت خود را با پوشاندن خود با پیش‌بندهایی از برگ‌های انجیر بسازند. آنها سعی کردند برهنگی خود را در برابر خدا «پنهان کنند» و با شرایط خود با او درست باشند. با این حال، وقتی خدا او را صدا زد، آدم اعتراف کرد که برهنه است زیرا متوجه شد که اگرچه خود را با برگ‌های انجیر پوشانده بود، اما تلاش‌های خودش قادر به مناسب ساختن او برای حضور خدا نبود. خدا هر دو را از باغ بیرون کرد و دسترسی به درخت حیات را مسدود کرد (3:24).
داستان باغ عدن، آنچه معمولاً «سقوط» نامیده می‌شود و آنچه پس از آن اتفاق افتاد، تلاش‌هایی را که انسان‌ها برای درست بودن با خدا بر اساس شرایط خود انجام داده‌اند و هنوز هم انجام می‌دهند، نشان می‌دهد و خلاصه می‌کند. با رد شرایط خدا و تکیه بر تلاش‌های خود، هیچ انسانی هرگز با خدا درست نخواهد بود.
اینجاست که فراخوان توبه مطرح می‌شود
برای اینکه با خدا – بر اساس شرایط او – درست باشیم، باید درک کنیم که خدا خالق است و هر انسانی در برابر او مسئول و پاسخگو است. رومیان 1-3 این چیزها را به وضوح آموزش می‌دهد و نشان می‌دهد که توبه لازم است: یک تغییر رادیکال در تفکر با معرفی حقایق خدا به افکار خود، برای درست شدن با او. مکاشفه 20:11-15 نشان می‌دهد که چگونه همه کسانی که در طول عمر خود که خدا به آنها اختصاص داده بود، توبه نکردند، در برابر تخت سفید بزرگ خواهند ایستاد، حتی کسانی که سعی می‌کنند اهداف خدا را خنثی کنند و بدن‌های خود را بسوزانند و خاکستر خود را بر روی دریا بریزند. داور، که بر آن تخت نشسته است، کسی جز خداوند ما عیسی مسیح، خدای نجات‌دهنده نخواهد بود. او خدای خالق، نگهدارنده این جهان وسیع است که فدیه‌دهنده شد.
کسانی که کار او را برای نجات رد می‌کنند، و فیض خدا را تحقیر می‌کنند، با او به عنوان داور عادل روبرو خواهند شد (اعمال 17:24-31). همانطور که در رومیان دیدیم، خدا همیشه درست و عادل است – و او همه را با عدالت، به شیوه درست داوری خواهد کرد. ابراهیم این را قبل از نابودی سدوم و عموره فهمید (پیدایش 18:25). آنچه ابراهیم هنوز نمی‌دانست توسط پولس توضیح داده شده است: خدا توسط مردی که برای این منظور تعیین کرده است، مسیح عیسی، داوری خواهد کرد، حتی اگر او برای نجات گناهکاران به این دنیا آمد. مسیح کسی خواهد بود که کسانی را که از توبه خودداری کردند و پیشنهاد نجات خدا را تحقیر کردند، بررسی و محکوم خواهد کرد.
یک تصویر چشمگیر
در طول سال‌های زیادی که نوح کشتی را آماده می‌کرد، خدا با صبر و حوصله منتظر توبه مردم بود (پیدایش 6-7). پس از اینکه نوح و خانواده‌اش سرانجام وارد کشتی شدند، همراه با انواع مختلف حیوانات به جز ماهی‌ها، خدا هفت روز دیگر منتظر ماند در حالی که در کشتی باز بود. هیچ کس نیامد. پس از آن – چه لحظه باشکوهی بود – خدا در کشتی را بست و بلافاصله سیل فوران کرد. در آن زمان، هیچ کس قادر به ورود به کشتی نجات نبود، و همه کسانی که دعوت خدا را رد کرده بودند، هلاک شدند. امروز، خدا هنوز منتظر توبه مردم است (به 2 پطرس 3:15 مراجعه کنید)، حتی اگر بسیاری او را مسخره می‌کنند (2 پطرس 3). با این حال، حکم نهایی خدا و داوری او خواهد آمد.
یک داستان آرامش‌بخش
بسیاری با داستان پسر گمشده در لوقا 15 آشنا هستند. تا زمانی که روز فیض ادامه دارد، خدا مردم را از طریق وسایل مختلف به سوی خود می‌کشد، در حالی که همه کسانی که به دعوت خدا پاسخ می‌دهند، توبه کرده و گناهان خود را اعتراف کرده‌اند. پسر گمشده به خود آمد (15:17) و چیزها را همانطور که واقعاً بودند، در نور خدا دید. او سعی نکرد عزت نفس خود را بهبود بخشد، خود را اصلاح کند یا برای کمک به دیگران مراجعه کند. نه، او برخاست و بازگشت. پدرش او را در حال بازگشت دید و می‌دانست که پسرش مردی تغییر یافته است، و او با دقت به اعتراف او گوش داد.
قبل از اینکه پسرش بتواند درخواست کند که مانند یکی از خدمتکاران شود، پدر مهربان و فهمیده یک انبار شگفت‌انگیز را باز کرد. او به خدمتکارانش دستور داد که بهترین لباس را بیاورند و پسرش را با آن بپوشانند، انگشتری بر دستش و صندل‌هایی بر پاهایش بگذارند. به عبارت دیگر، پدر پسر توبه کننده را برای حضور خود – برای رفاقت – مناسب ساخت. سپس او دستور داد که «گوساله فربه» کشته شود و یک غذای فوق‌العاده با همه کسانی که می‌خواستند به آنها بپیوندند، داشته باشند. ما نمی‌خوانیم که شادی هرگز پایان یافت، زیرا «آنها شروع به شادی کردند» (15:24)، تا شاد باشند. این شادی کسانی را نشان می‌دهد که کار فدیه مسیح را می‌پذیرند، کسانی که واقعاً مانند پسر گمشده توبه می‌کنند، خدا را گرامی می‌دارند و به دنبال ساختن عدالت خود نیستند.
هیچ راه دیگری نیست
پسر بزرگتر از این نمایش فیض بسیار رنجید. او فکر می‌کرد که این برای او ناعادلانه است. اما پدرش به او نشان داد که آنچه او با برادر توبه کننده خود انجام داده بود، درست بود و باید به این شیوه انجام می‌شد (آیه 32). چرا؟ زیرا استانداردهای خدا به طور کامل برآورده شده بود. پسر بزرگتر به خواسته‌های پدرش اهمیت نمی‌داد – او فقط می‌خواست با دوستانش خوش بگذراند (آیه 29). کسانی که به دنبال ساختن عدالت خود هستند، به دنبال افتخار خدا نیستند؛ در واقع آنها خودمحور یا خودخواه هستند و خدا را به ناعادل بودن متهم می‌کنند. اما رومیان و سایر کتب مقدس نشان می‌دهند که خدا نمی‌تواند ناعادل باشد. علاوه بر این، خدا نشان داد که او عادل است وقتی پسر خود را به جای ما داوری کرد، و اکنون او نشان می‌دهد که خدای عادل است با پذیرش کسانی که توبه می‌کنند – آنها را به عنوان پسران خود می‌پذیرد.
یک بار مثلی را خواندم درباره مردی که به چاه عمیقی افتاده بود. هر چه مرد بیشتر تلاش می‌کرد تا بیرون بیاید، چاه عمیق‌تر می‌شد و او بیشتر به دردسر می‌افتاد. کسی آمد و به او گفت که ابتدا باید خود را بهبود بخشد. دیگری گذشت و به مرد گفت که باید بیشتر تلاش کند. نفر سوم به او گفت که بیشتر دعا کند. این ادامه یافت تا اینکه مرد عیسی مسیح آمد و به ته چاه رفت و این روح ناامید را نجات داد (به 1 تیموتائوس 1:15 مراجعه کنید).
این داستان‌های پسر گمشده و مرد در چاه این نکته را روشن می‌کنند که هیچ راه دیگری جز راه توبه و پذیرش فراهمی خدا در خداوند عیسی مسیح وجود ندارد. در روزهای مسیح بر روی زمین، چندین گروه در اسرائیل سعی کردند عدالت خود را بسازند: برخی با کم کردن از کلام خدا، برخی دیگر با افزودن قوانین و مقررات بسیاری به آن و بسیاری با سازش با جهان. در مقابل، خداوند عیسی تنها کسی بود که همیشه استانداردهای مقدس شریعت خدا را حفظ کرد. او چیزی به آنها اضافه نکرد بلکه تمام خواسته‌های مقدس و عادلانه خدا را حفظ کرد. سپس، به عنوان قربانی برتر، داوری خدا بر او آمد. به عنوان جایگزین واقعی، او جای کسانی را گرفت که توبه می‌کنند، حتی اگر آنها سزاوار آن داوری باشند. خدا درست است و او همه کسانی را که توبه می‌کنند می‌پذیرد زیرا آنها در کار انجام شده او پناه و نجات می‌یابند. کسانی که سعی می‌کنند بر اساس تلاش‌های خود نجات یابند، در واقع فراهمی فیض خدا را رد می‌کنند. آنها با مسیح رقابت می‌کنند، فکر می‌کنند که می‌توانند خودشان این کار را انجام دهند مانند مرد بیچاره در آن چاه عمیق.
کتاب مقدس تأیید می‌کند که توجیه با ایمان است
من نمی‌توانم بهتر از آنچه کتاب مقدس می‌گوید، بگویم: «زیرا فیض خدا که نجات می‌آورد، بر همه انسان‌ها ظاهر شده است، و به ما می‌آموزد که با انکار بی‌دینی و شهوات دنیوی، باید در عصر حاضر با هوشیاری، عدالت و خداپرستی زندگی کنیم، در انتظار امید مبارک و ظهور پرجلال خدای بزرگ و نجات‌دهنده ما عیسی مسیح» (تیطس 2:11-13). «هنگامی که مهربانی و محبت خدای نجات‌دهنده ما نسبت به انسان ظاهر شد، نه به وسیله اعمال عدالتی که ما انجام داده‌ایم، بلکه بر اساس رحمت خود ما را نجات داد، از طریق شستشوی تولد تازه و تجدید روح‌القدس، که او به فراوانی از طریق عیسی مسیح نجات‌دهنده ما بر ما ریخت» (تیطس 3:4-6). پولس و برنابا اینگونه گفتند: «پس ای برادران، بدانید که از طریق این مرد آمرزش گناهان به شما موعظه می‌شود؛ و به وسیله او هر که ایمان آورد، از همه چیزهایی که نمی‌توانستید به وسیله شریعت موسی عادل شمرده شوید، عادل شمرده می‌شود» (اعمال 13:38-39).
تشویق برای مطالعه بیشتر
این موضوع شگفت‌انگیز توجیه جنبه‌های بسیاری دارد علاوه بر اینکه با ایمان به دست می‌آید. توجیه همچنین با فیض است، جدا از شریعت، از طریق خون مسیح، با هدیه خود و اطاعت او، و توسط خدا. چیزهای زیادی برای فکر کردن و مطالعه وجود دارد – و برای آن خدا را ستایش کنیم!
