شادی، دعا و شکرگزاری
«همیشه شاد باشید. پیوسته دعا کنید. در هر چیز شکرگزار باشید: زیرا این اراده خدا در مسیح عیسی برای شماست.» —اول تسالونیکیان 5:16-18 KJV
این آیات بسیار شیرین و گرانبها هستند، به ویژه برای ایماندار جوان. ایمانداران در تسالونیکی شادی و تاج افتخار پولس بودند (2:19)، و ما نمی‌توانیم رساله‌ها را بدون توجه به روحیه‌ای که با آن نوشته شده‌اند بخوانیم. در این آیات ما وضعیت عادی مسیحی را داریم: شادی، دعا و شکرگزاری دائمی یا پیوسته. به عنوان مثال، ما از شادی دائمی – شادی‌ای که هرگز کم نمی‌شود – چه می‌دانیم؟ اگر ما بیشتر با این سه چیز مشخص می‌شدیم، چه مردم متفاوتی می‌بودیم!
در دوم پادشاهان 18:14 می‌یابیم که حزقیا اهل دعا نبود. با نگاهی به آن بخش همچنین وسیله‌ای را کشف می‌کنیم که خدا برای تبدیل او به مردی که دعا می‌کرد، استفاده کرد. پادشاه حزقیا هنگامی که پادشاه آشور برای اولین بار آمد، به خدا روی نیاورد، اما خدا اجازه نداد حزقیا به راه خود ادامه دهد. شیطان سعی کرد اعتماد پادشاه یهودا را مختل کند. سرانجام، پس از گستاخی ربشاقه، حزقیا به خانه یهوه رفت (19:1). چه حیف که او قبلاً نرفته بود!
حزقیا در حال یادگیری درسی سودمند بود، اما نیاز به تعمیق داشت. از این رو، او نامه‌ای را دریافت کرد که سپس آن را در برابر خداوند پهن کرد، و پاسخ باشکوه خدا را دریافت کرد. آیا این نشان نمی‌دهد که اگر ما بیشتر پیوسته در دعا بودیم، چقدر برای ما بهتر بود؟ حزقیا خانه خداوند را بیش از هر کس دیگری زیبا کرده بود؛ اما پس از گشودن خانه، به دلیل عدم دعا، مجبور شد طلا را قطع کند.
در ترتیب در تسالونیکیان، شادی قبل از دعا می‌آید؛ و سؤال این است که «شادی واقعی مسیحی را کجا می‌توان یافت؟» شادی خداوند قوت ماست (نحمیا 8:10)، اما چگونه این شادی حفظ می‌شود؟ پولس آن را در زندان داشت (اعمال 16:25)، و او به فیلیپیان گفت که همیشه شاد باشند (فیلیپیان 4:4). این شادی فقط در جایی یافت می‌شود که خود خداوند آن را یافت: از طریق اطاعت. همانطور که ما مطیع هستیم، آن را نیز ثابت خواهیم کرد. مرد وابسته می‌توانست در مزمور 16:6 بگوید: «حدود برای من در مکان‌های دلپذیر افتاده است.» ما بدون شک در آخرین لحظات تاریخ کلیسا زندگی می‌کنیم، و تنها مشارکت آگاهانه با خداوند می‌تواند انسان را شاد نگه دارد. اگر بر خداوند تأمل کنید، حتی در طول یک روز کاری سخت، شادی را خواهید یافت.
در ادامه داریم: «پیوسته دعا کنید» (اول تسالونیکیان 5:17). او فرموده است: «دهان خود را گشاده کن، و من آن را پر خواهم کرد» (مزمور 81:10). خداوند نمی‌خواهد ما دهان خود را ببندیم. پاسخ در ملاکی این است: «من ... پنجره‌های آسمان را باز خواهم کرد» (ملاکی 3:10). آیا ما این را نمی‌خواهیم؟ در اعمال 16 می‌یابیم که خداوند قلب لیدیه را گشود. اگر من و شما دهان خود را گشاده کنیم، خداوند آنها را پر خواهد کرد. سپس، او کاری را انجام خواهد داد که ما نمی‌توانیم انجام دهیم: او قلب‌ها را خواهد گشود.
در لوقا، خداوند بیشتر از هر انجیل دیگری در حال دعا دیده می‌شود. در تعمید خود در حال دعا بالا آمد. بر فراز کوه یا در باغ، او همیشه در حال دعا بود. اعتماد و وابستگی او را در تمام طول زندگی‌اش مشخص می‌کرد. تنها در لوقا است که ما این پند را می‌خوانیم: «مردان باید همیشه دعا کنند» (18:1).
«پیوسته دعا کنید» فکر اوقات مشخص برای دعا را منع نمی‌کند، و از انجام صحیح خدمت ما به خداوند نیز نمی‌کاهد. دعا باید در واقع جایگاه اول را در تمام خدمت ما داشته باشد. از طریق آن ما از خدا برای هر کاری که او به ما می‌دهد تا انجام دهیم، تقویت می‌شویم. اما افسوس! آیا ما آماده نیستیم که کار خود را در جایگاه اول قرار دهیم و به دعا جایگاه پایین‌تری بدهیم؟ با رسولان چنین نبود: «ما خود را پیوسته به دعا و به خدمت کلام خواهیم داد» (اعمال 6:4).
در اول تسالونیکیان 5:18 ما «شکرگزاری» را داریم. خداوند چقدر دوست دارد آن را بشنود! ما سه قربانی در عبرانیان می‌یابیم: یکی هرگز تکرار نمی‌شود، دو تا هرگز ترک نمی‌شوند. یک قربانی خداوند هرگز نمی‌تواند تکرار شود (10:12). اما در عبرانیان 13 می‌خوانیم: «به وسیله او، بیایید پیوسته قربانی ستایش را به خدا تقدیم کنیم» (آیه 15) و «نیکی کردن و مشارکت را فراموش نکنید: زیرا خدا از چنین قربانی‌هایی خشنود است» (آیه 16).
چهار گزارش از شکرگزاری خداوند وجود دارد. با 5000 مرد گرسنه در برابر خود، او شکرگزاری کرد، زیرا می‌دانست چه خواهد کرد. هنگامی که شهادت او رد شد (متی 11:25)، او شکرگزاری کرد. در کنار قبر ایلعازر، قبل از اینکه او را زنده کند، شکرگزاری کرد، و در حضور مرگ خود شکرگزاری کرد (لوقا 22:17،19). «در هر چیز شکرگزاری کنید»، اما این به اندازه «همیشه برای همه چیز شکرگزاری کردن» (افسسیان 5:20) دشوار نیست. این اراده خدا برای ماست.
برگرفته از «گنجینه کتاب مقدس»، ویرایش شده توسط ویلیام کلی. این یادداشت‌های کوتاه از یک مطالعه کتاب مقدس در سال 1917 بود.
