کتاب عبرانیان با بیان جلال‌های خداوند عیسی به عنوان پسر خدا آغاز می‌شود: «او که درخشش جلال او و تصویر دقیق شخص اوست» (عبرانیان ۱:۳).
فصل دوم به بیان جلال‌های خداوند عیسی به عنوان پسر انسان می‌پردازد. این فصل به ما یادآوری می‌کند که جایی که اولین انسان، آدم، شکست خورد، خداوند عیسی تمام آنچه را که او از دست داده بود، بازگرداند. فصل اول عبرانیان به ما نشان داد که خداوند عیسی بهتر از فرشتگان است؛ با این حال آیه ما نشان می‌دهد که او برای رنج مرگ کمی پایین‌تر از فرشتگان قرار گرفت، تا مرگ را برای ما بچشد. اما اکنون او را چگونه می‌بینیم؟ او اکنون با جلال و افتخار تاجگذاری کرده است. او اکنون مردی در جلال است، مردی در دست راست خدا! مردی که خدا از افتخار دادن به او لذت می‌برد!
ما این شخص مبارک را به عنوان پسر انسان می‌بینیم (۲:۶). این یک اصطلاح مسیحایی است که تمام آنچه را که در آن روز آینده در انتظار اوست، به ما یادآوری می‌کند. ما او را به عنوان عیسی می‌بینیم، زیرا او نجات‌دهنده است (۲:۹). ما او را به عنوان تقدیس‌کننده می‌بینیم که ما را برای جلال خدا جدا می‌کند، و به عنوان فرمانده نجات ما (۲:۱۰-۱۱). ما همچنین او را به عنوان رسول و کاهن اعظم اعتراف خود می‌بینیم (۳:۱). او در بقیه فصل دوم به عنوان کسی که اکنون بسیاری از پسران را به جلال می‌آورد، که از خواندن ما برادران خود شرمنده نیست، که در حضور پدرش رهبری می‌کند (۲:۱۲-۱۳) به ما معرفی می‌شود. اما اکنون، به دلیل انسانیت خود، او «کاهن اعظمی مهربان و وفادار در امور مربوط به خداست، تا برای گناهان مردم کفاره کند» (۲:۱۷).
