«همین فکر در شما باشد که در مسیح عیسی نیز بود.» (فیلیپیان ۲:۵)
«او مظلوم و رنج‌دیده بود، اما دهان خود را نگشود. مانند بره‌ای که به کشتارگاه برده می‌شود و مانند گوسفندی که در برابر پشم‌چینانش ساکت است، دهان خود را نگشود.» (اشعیا ۵۳:۷)
صبر بی‌نهایت عیسی را ببینید!
حتی در میان شاگردان خود، چقدر با بردباری کوری، سوءتفاهم‌ها و سختی دل آنها را تحمل کرد! فیلیپ سه سال با او بود — اما او را «نشناخته بود» — تمام آن مدت در جهل عجیب و قابل سرزنش نسبت به کرامت و جلال خداوندش باقی مانده بود! ببینید عیسی چقدر با مهربانی با او رفتار می‌کند — در پاسخ به اعتراف او به جهل، چیزی جز وعده‌های بی‌نظیر فیض به او نمی‌دهد!
پطرس، شاگرد مورد احترام و مورد اعتماد — مرتد و بزدل می‌شود. خداوند بی‌احترامی شده او، که از چنین محبت بی‌بازگشتی آزرده شده بود، می‌توانست به حق این بار بی‌ارزش را از بین ببرد! اما او را می‌بخشد، با او تحمل می‌کند، به آرامی او را سرزنش می‌کند و بیش از همیشه او را دوست دارد!
رنج‌برنده الهی را در صحنه‌های پایانی خواری و رنج خود ببینید! چقدر صبور! «مانند بره‌ای که به کشتارگاه برده می‌شود و مانند گوسفندی که در برابر پشم‌چینانش ساکت است، دهان خود را نگشود!» در این لحظات وحشتناک، قدرت مطلق خشمگین می‌توانست دوازده لژیون فرشته را فراخواند — و در دست هر یک یک جام خشم قرار دهد! اما او با سکوت ملایم و باشکوه تسلیم می‌شود. به راستی، در او «صبر کار کامل خود را انجام داد!»
به همین صبر او با قومش فکر کنید — از زمانی که به جلال صعود کرد. سال‌ها و سال‌ها او مقاومت سرسختانه آنها در برابر فیض خود، ناسپاسی خائنانه آنها، سرگردانی‌های سرکشانه آنها، سختی دل و تحقیر کلام مقدس او را تحمل کرده است. با این حال، محبت بردبار این خدای نجات‌دهنده را ببینید! دست رحمت او هنوز دراز است!
فرزند خدا! آیا شما در حال گذراندن یک آزمایش تلخ نیستید؟ راه خدای شما، شاید، همه رمز و راز باشد — هیچ ردپایی از محبت در مسیر پرفراز و نشیب قابل ردیابی نیست؛ هیچ نوری در ابرهای بالا نیست؛ هیچ پرتو روشنی در آینده تاریک نیست. صبور باشید! «خداوند برای کسانی که منتظر او هستند، نیکوست.» «کسانی که منتظر خداوند هستند، نیروی خود را تازه خواهند کرد!»
یا مدت‌هاست که بر بستر بیماری افتاده‌اید — روزهای درد و شب‌های خستگی برای شما مقرر شده است؟ صبور باشید! یک قدیس رنج‌دیده گفت: «من به این ناله اعتماد دارم،» «این غرغر نیست.» خدا، با همین رنج، این فیض زیبا را در درون شما پرورش می‌دهد که در شخصیت خداوند عزیز شما بسیار آشکار بود. با او این یک عادت دوست‌داشتنی روح بود. با شما، «تنگی» که «صبر» را به وجود می‌آورد، یک انضباط ضروری است. «برای انسان خوب است که هم امید داشته باشد و هم با آرامش منتظر نجات خدا باشد.» (مراثی ارمیا ۳:۲۶)
آیا شما در حال رنج بردن از یک ظلم یا بی‌مهری بی‌دلیل هستید، در معرض اتهامات تند و آزاردهنده قرار گرفته‌اید، که تحمل آن برای جسم و خون دشوار است؟ صبور باشید! از عجله در گفتار یا خشم برحذر باشید؛ به یاد داشته باشید که چقدر شرارت می‌تواند با چند کلمه بی‌ملاحظه «که بی‌فکرانه با لب گفته می‌شود» انجام شود. به عیسی فکر کنید که در برابر یک دادگاه انسانی، در تسلیم بی‌صدا و بی‌گناهی و صداقت آگاهانه ایستاده است. پرونده خود را به خدا بسپارید. بگذارید این تنها شکل شکایت شما باشد: «ای خدا، من مظلوم هستم — برای من اقدام کن!»
پس، «در صبر، جان‌های خود را به دست آورید». بگذارید این یک فیض برای فصول خاص نباشد، که در مواقع خاص فراخوانده شود؛ بلکه یک چارچوب قابل سکونت باشد که در آرامش روزانه زندگی آشکار می‌شود — آرامش در میان آزاردهنده‌های کوچک زندگی روزمره — یک هدف ثابت قلب برای انتظار بر خدا، و انداختن هر بار خود بر او!
