ارمیا برخی درس‌ها برای امروز
«زیرا قوم من دو بدی کرده‌اند: مرا که چشمه آب حیات هستم، ترک کرده‌اند و برای خود چاه‌هایی کنده‌اند، چاه‌های شکسته که آب را نگاه نمی‌دارند.» —ارمیا ۲:۱۳ KJV
ارمیا در پایان پادشاهی یهودا زندگی می‌کرد. اولین نبوت‌های او در زمان سلطنت پادشاه خداترس یوشیا (۱:۲) بود و آخرین آنها از سرزمین مصر پس از فتح اورشلیم توسط نبوکدنصر (ارمیا ۴۴-۵۱) آمد. او انحطاط روحانی را از زمان یوشیا تا سلطنت‌های شرور پسرانش یهوآحاز، یهویاقیم، صدقیا و نوه‌اش، یکونیا (۱:۳، ۲۴:۱) مشاهده کرد.
ارمیا وظیفه داشت وضعیت سقوط کرده قوم خدا را آشکار کند و آنها را به سوی خداوند بازگرداند. این آسان نبود، اما خداوند در ظروفی که برای استفاده انتخاب می‌کند یا وظایفی که به آنها محول می‌کند، اشتباه نمی‌کند. او خادمی را می‌خواست که در غم خود بر سر نافرمانی و توبه نکردن قومش شریک باشد.
ارمیا اغلب نبی گریان نامیده می‌شود، بدون شک بر اساس آیاتی در کتاب مراثی و ارمیا ۹:۱ که می‌گوید: «کاش سر من آب می‌بود و چشمانم چشمه اشک، تا شب و روز برای کشته‌شدگان دختر قومم گریه می‌کردم!» در این ارمیا فقط تصویری کمرنگ از خداوند عیسی مسیح به ما داد، که خود بر شهر توبه نکرده اورشلیم گریه کرد وقتی در این دنیا راه می‌رفت (لوقا ۱۹:۴۱ را ببینید).
اولین پیام ارمیا
یک نبی در کتاب مقدس کسی است که ذهن خدا را دارد و پیامی برای به اشتراک گذاشتن با قومش. گاهی اوقات پیام در مورد آینده بود، مانند زمانی که ارمیا در فصل‌های ۳۰-۳۱ در مورد اسرائیل و عهد جدید نبوت کرد، اما اغلب انبیا در مورد زمان حال صحبت می‌کردند. بسیاری از پیام‌هایی که ارمیا به مردم داد، درخواستی از خداوند برای بازگشت آنها به سوی او بود. آنها به بت‌پرستی افتاده بودند، و حتی در احیای زمان سلطنت پادشاه خداترس یوشیا، اکثریت مردم فقط ظاهراً بازگشته بودند، نه از صمیم قلب (ارمیا ۳:۶،۱۰).
اولین پیام ارمیا، که در فصل ۲ یافت می‌شود، یک درخواست بسیار تأثیرگذار از سوی خداوند به قومش بود که لحن بقیه کتاب را تعیین می‌کند. با اینکه بیش از ۲۵۰۰ سال پیش نوشته شده است، چیزهای زیادی وجود دارد که می‌توانیم امروز به خودمان اعمال کنیم. این ما را به یاد نامه به افسس در مکاشفه ۲ می‌اندازد که در آن، در حالی که خداوند چیزهای زیادی برای ستایش قدیسان آنجا داشت، به قلب‌های آنها اشاره کرد و گفت: «تو محبت اول خود را ترک کرده‌ای» (آیه ۴). او از آنها خواست که توبه کنند، به یاد آورند از کجا سقوط کرده‌اند و بازگردند. به همین ترتیب، خداوند در ارمیا ۲ با قومش التماس کرد و به آنها گفت که او را فراموش کرده‌اند (آیه ۳۲).
برای ما آسان است که بگوییم هرگز خداوند را فراموش نمی‌کنیم. اما باید از خود بپرسیم: «امروز چقدر به او فکر کرده‌ایم؟ آیا در وظایف و تصمیمات روزانه خود از او کمک و مشورت خواسته‌ایم؟» خداوند قومش را به یاد روزهایی آورد که از مصر بیرون آمدند و از پاسخ «محبت اول» آنها به او صحبت کرد و آن را «محبت نامزدی تو» نامید (آیه ۲). در آن زمان تازگی و واقعیتی در محبت آنها به او وجود داشت. او همچنین به آنها گفت که در آن زمان «اسرائیل برای خداوند قدوسیت بود» (آیه ۳). آنها جدا شده بودند از دنیا، و جدا شده بودند برای او.
پس برای ما نیز، حتی اگر فراموش کرده باشیم، خداوند محبت در قلب‌های ما را به او به یاد می‌آورد، زمانی که برای اولین بار نجات یافتیم یا پس از اینکه او ما را از طریق برخی آزمایش‌ها گذراند. او به یاد می‌آورد زمانی که این دنیا بر ما تسلطی نداشت که شاید اکنون دارد. دعوت او به یهودا در ارمیا ۲ و به افسس در مکاشفه ۲ برای بازگشت به سوی او بود. پیام برای ما امروز همان است.
خانه کوزه‌گر
چندین بار ارمیا فراخوانده شد تا عملی را انجام دهد یا شاهد آن باشد تا کلماتی را که خداوند به او داده بود تقویت کند. ما می‌خواهیم سه مورد از اینها را در نظر بگیریم که با خانه کوزه‌گر شروع می‌شود، جایی که خداوند به ارمیا گفت برود. «پس به خانه کوزه‌گر فرود آمدم، و اینک او کاری بر چرخ‌ها می‌کرد. و ظرفی که از گل می‌ساخت، در دست کوزه‌گر خراب شد: پس آن را دوباره ظرف دیگری ساخت، چنانکه در نظر کوزه‌گر خوب آمد که بسازد. آنگاه کلام خداوند بر من نازل شد و گفت: ای خاندان اسرائیل، آیا من نمی‌توانم با شما مانند این کوزه‌گر رفتار کنم؟ خداوند می‌گوید. اینک، همانطور که گل در دست کوزه‌گر است، شما نیز در دست من هستید، ای خاندان اسرائیل» (ارمیا ۱۸:۳-۶).
ارمیا با اطاعت رفت و کوزه‌گر را تماشا کرد که کاری را روی چرخ‌ها انجام می‌داد. سپس ظرفی که روی آن کار می‌کرد در دستانش خراب شد. کوزه‌گر به جای دور انداختن ظرف، آن را به ظرف دیگری تبدیل کرد، همانطور که به نظرش خوب آمد. سپس خداوند کلامی را از طریق ارمیا داد: آیا او نمی‌توانست همین کار را با قوم خود اسرائیل انجام دهد؟ اگر آنها فقط از شرارت خود برمی‌گشتند، او نیز از داوری که علیه آنها مقرر شده بود برمی‌گشت. خداوند هنوز بر آنها رحمت می‌کرد و آنها را به ظرف دیگری تبدیل می‌کرد – ظرفی از افتخار برای خودش.
آیا می‌توانیم این درس را امروز به کار ببریم؟ من معتقدم که بله. زندگی ما با گناه خراب شده است، اما وقتی به خداوند عیسی می‌آییم، به عنوان گناهکاران ویران شده به سوی نجات‌دهنده قادر مطلق، او ما را دور نمی‌اندازد. وقتی او ما را نجات می‌دهد، ما «در مسیح عیسی برای کارهای نیکو آفریده شده‌ایم که خدا از پیش مقرر کرده بود که ما در آنها راه برویم» (افسسیان ۲:۱۰). این آفرینش جدید است. «اگر کسی در مسیح باشد، او آفرینش جدیدی است؛ چیزهای کهنه گذشته‌اند؛ اینک همه چیز نو شده است» (۲ قرنتیان ۵:۱۷). او ما را به ظروف جدیدی برای خودش تبدیل می‌کند تا ما بتوانیم کارهای نیکویی را که او برای ما برنامه‌ریزی کرده است انجام دهیم.
کمربند خراب شده
ارمیا ۱۳:۱۱ می‌گوید: «زیرا همانطور که کمربند به کمر مرد می‌چسبد، من نیز تمام خاندان اسرائیل و تمام خاندان یهودا را به خود چسباندم، خداوند می‌گوید؛ تا برای من قومی باشند، و برای نام، و برای ستایش، و برای جلال: اما آنها نشنیدند» (JND). در این فصل خداوند به ارمیا دستور داد که کمربندی (کمربند پارچه‌ای که دور ردای پیچیده می‌شود) بپوشد و سپس آن را بردارد و نزدیک فرات قرار دهد. پس از مدتی ارمیا کمربند را بازیافت و آن را خراب و بی‌مصرف یافت.
خداوند از این به عنوان مثالی از آنچه برای قومش اسرائیل اتفاق افتاده بود استفاده کرد. او باعث شده بود که آنها به او بچسبند، همانطور که کمربند به کمر مرد می‌چسبد. او از زمانی که آنها را از مصر بیرون آورد تا آن روز، با وفاداری از آنها مراقبت کرده بود. آرزوی او این بود که آنها قومی برای ستایش و جلال او باشند. متأسفانه، خداوند مجبور شد در مورد آنها بگوید: «آنها نشنیدند» صدای او را و به جای آن «به دنبال تخیل قلب خود» راه می‌رفتند – حتی به دنبال «خدایان دیگر برای خدمت و پرستش آنها» (آیه ۱۰). در نتیجه آنها مانند کمربندی خراب شده بودند که برای هدف مورد نظر خود نامناسب و بی‌مصرف است.
در اعمال ۱۱:۲۳ برنابا ایمانداران جدید در انطاکیه را تشویق کرد که با قصد قلبی «به خداوند بچسبند» (KJV). هنوز هم آرزوی خداوند این است که قومش، از جمله کلیسا، به او بچسبند و برای ستایش و جلال او باشند. چسبیدن به او به چه معناست؟ به معنای شنیدن و اطاعت از صدای او از طریق کلامش و راه رفتن در روح (غلاطیان ۵:۱۶)، مشغول بودن به مسیح به جای تخیلات قلب خودمان، و خود را از بت‌ها یا هر چیزی که مسیح را از جایگاه rightful خود جابجا کند، دور نگه داشتن (۱ یوحنا ۵:۲۱). به عنوان کسانی که در مسیح عیسی آفرینش جدیدی شده‌ایم (افسسیان ۲:۱۰)، باشد که با قصد قلبی به او بچسبیم و ظروف افتخار (۲ تیموتائوس ۲:۲۱) برای ستایش و جلال او باشیم، تا زمانی که او بیاید.
خرید زمین
در مورد سومین درس عملی می‌خوانیم: «و ارمیا گفت: کلام خداوند بر من نازل شد و گفت: اینک حنامل پسر شلوم عمویت نزد تو خواهد آمد و خواهد گفت: زمین مرا که در عناتوت است بخر: زیرا حق بازخرید آن از آن توست که آن را بخری» (ارمیا ۳۲:۶-۷).
در ارمیا ۳۰-۳۱ ما نبوت شگفت‌انگیز بازسازی آینده اسرائیل و یهودا را داریم – به عبارت دیگر، از تمام دوازده قبیله‌ای که از یعقوب (۳۰:۳) نشأت گرفته‌اند. عهد جدید (۳۱:۳۱-۳۴) رسماً با اسرائیل بازسازی شده تأیید خواهد شد، زمانی که خداوند برای سلطنت به این زمین بازگردد (رومیان ۱۱:۲۶-۲۷). آنها قبلاً تحت عهد قدیم بودند، که در کوه سینا بسته شد و به وفاداری آنها بستگی داشت. وقتی آنها به طرز فجیعی شکست خوردند، به اسارت در آشور، بابل و در نهایت در سراسر جهان پراکنده شدند.
عهد جدید کاملاً بدون قید و شرط خواهد بود و فقط به وفاداری خدا بستگی خواهد داشت (۳۲:۴۱). تحت عهد قدیم اسرائیل گفت «ما اطاعت خواهیم کرد» (خروج ۱۹:۸). تحت عهد جدید خداوند می‌گوید «من آنها را برکت خواهم داد». در ارمیا ۳۰-۳۲ خداوند بیش از ۴۰ بار «من خواهم» گفت. همه به جز چند مورد از اینها به آنچه او در برکت آینده برای قوم زمینی خود اسرائیل در فیض حاکم انجام خواهد داد، اشاره دارد.
بازسازی آینده ملت اسرائیل، در حالی که مستقیماً بر ما که امروز بخشی از کلیسا هستیم تأثیر نمی‌گذارد، باید تشویق بزرگی برای ما باشد. خدای ما وفادار است. اگر او چیزی را وعده دهد، آن را محقق خواهد کرد. پطرس به ما از کسانی می‌گوید که به فکر بازگشت دوباره خداوند تمسخر می‌کنند (۲ پطرس ۳:۳-۴). اما خداوند عیسی وعده داده است که بیاید (یوحنا ۱۴:۲-۳؛ ۱ تسالونیکیان ۴:۱۶-۱۸؛ مکاشفه ۲۲:۲۰). او به زودی می‌آید، مهم نیست که تمسخرکنندگان چه بگویند.
آیا چیزی برای خداوند دشوار است؟
برای نشان دادن وفاداری خود و همچنین اثبات ایمان ارمیا به آنچه خداوند به او گفته بود، خداوند به ارمیا دستور داد که زمینی را از پسر عمویش حنامل بخرد (ارمیا ۳۲). خداوند همه چیز را ترتیب داد و به وضوح نشان داد که این اراده اوست، و ارمیا با وفاداری معامله خرید زمین را انجام داد. با این حال، وقتی دوباره با خداوند تنها شد، ارمیا قلب خود را به او ریخت. برای ما نیز، در حالی که همیشه باید مطیع کلام خدا باشیم، شگفت‌انگیز است که می‌توانیم قلب خود را نیز به او بریزیم. مثال دیگر حنانیا در اعمال ۹:۱۰-۱۶ است.
ارمیا با بیان اعتماد خود به خداوند آغاز کرد: «هیچ چیز برای تو دشوار نیست» (ارمیا ۳۲:۱۷). با این حال، شرایط غیرممکن به نظر می‌رسید. بابلی‌ها، که سرزمین را اشغال کرده بودند، اورشلیم را محاصره کرده بودند. از دیدگاه انسان، بعید بود که ارمیا بتواند هرگز این ملک را به تصرف خود درآورد – او حتی نمی‌توانست شهر را ترک کند! چرا خداوند می‌خواست او این کار را انجام دهد؟
در بقیه فصل، خداوند پیامی شگفت‌انگیز از تشویق داد که به زیبایی وفاداری و راه‌های او را با قومش در آن زمان و اکنون نشان می‌دهد. در حکومت او، جایی که قومش آنچه را که می‌کارند درو می‌کنند (غلاطیان ۶:۷)، او باید قومش را که علیه او گناه کرده بودند، تنبیه می‌کرد. با این حال، در فیض خود، هنگامی که تنبیه کار لازم خود را در قلب‌های آنها انجام داده بود، آنها را به خود بازمی‌گرداند. «من این کار را با تمام قلب و تمام جانم انجام خواهم داد،» خداوند می‌گوید (ارمیا ۳۲:۴۱). این تا حدی محقق شد، زمانی که یک باقیمانده کوچک از یهودا از بابل به اورشلیم بازگشتند، اما ما معتقدیم که این به زمانی اشاره دارد که هم اسرائیل و هم یهودا در سرزمین خود مستقر خواهند شد، مسیح خود را خواهند دید، توبه خواهند کرد و به سوی او بازخواهند گشت. سرزمینی که ارمیا خرید، روزی از هر دشمنی، حتی کسانی که امروز تهدید می‌کنند، آزاد خواهد شد، و فرزندان اسرائیل در صلح و آرامش در میراث خود ساکن خواهند شد.
اگرچه عهد جدید رسماً با اسرائیل و یهودای بازسازی شده بسته خواهد شد، اساس عهد جدید فیض است – همان اصلی که خدای ما و پدر ما اکنون با ما رفتار می‌کند. «فیض از طریق عدالت برای حیات ابدی از طریق عیسی مسیح خداوند ما سلطنت می‌کند» (رومیان ۵:۲۱). تحت فیض، خدای ما طبق قلب خود عمل می‌کند نه آنچه در قلب ماست. او می‌تواند این کار را در عدالت انجام دهد (فیض از طریق عدالت سلطنت می‌کند، نه در مخالفت با آن) به دلیل کار تمام شده خداوند عیسی بر روی صلیب، جایی که تمام سوالات شکست ما در مسئولیت برای همیشه حل شده است.
اکنون او آزادانه برکات را به ما عطا می‌کند که هرگز نمی‌توانستیم از طریق اعمال خود به دست آوریم. ما برکت یافته‌ایم – نه «ما برکت خواهیم یافت اگر اطاعت کنیم» – «با هر برکت روحانی در مکان‌های آسمانی در مسیح» (افسسیان ۱:۳). برخی از این برکات حیات ابدی، فرزندخواندگی، سکونت روح‌القدس و وجدان پاک شده است (رومیان ۶:۲۳، افسسیان ۱:۳-۱۴ و عبرانیان ۱۰:۱-۱۴ را ببینید). حتی برکات عملی زندگی ما نتیجه فیض خداست، زیرا چه چیزی داریم که واقعاً بتوانیم بگوییم شایسته آن بودیم یا با خوبی خود به دست آورده‌ایم؟
برخی به چنین تعلیم فیض خدا اعتراض می‌کنند و می‌گویند که منجر به زندگی بی‌دقت می‌شود. اما کلام خدا به ما اطمینان می‌دهد که فیض «به ما تعلیم می‌دهد که با انکار بی‌دینی و شهوات دنیوی، باید در این دنیای حاضر با هوشیاری، عدالت و خداترسی زندگی کنیم» (تیطس ۲:۱۲). اگر بفهمیم که فیض خدا با چنین هزینه گزافی، خون پسر عزیز خودش، در دسترس ما قرار گرفته است، آنگاه این فیض ما را فروتن خواهد کرد و ما را در مکتب خود مشتاق یادگیری خواهد ساخت، تا زندگی ما «خدای هر فیض» (۱ پطرس ۵:۱۰) را خشنود سازد.
خلاصه
دیدیم که ارمیا توسط خداوند فراخوانده شد تا در قلب خود نسبت به قومش شریک باشد. جوهر خدمت ارمیا این بود که مردم را به سوی خداوند بازگرداند، تا به محبت اول خود بازگردند. ما در نظر گرفتیم:
- خانه کوزه‌گر – ما با گناه ویران شدیم، اما توسط او نو ساخته شدیم،
- کمربند خراب شده – خداوند ما را فرا می‌خواند تا به او بچسبیم، و همانطور که این کار را می‌کنیم، او را در زندگی خود گرامی خواهیم داشت، و
- خرید زمین – وفاداری خدا به وعده‌هایش و اصل فیض که او امروز و به زودی با قوم زمینی بازسازی شده خود اسرائیل رفتار خواهد کرد.
«این فیض حقیقی خداست که در آن ایستاده‌اید» (۱ پطرس ۵:۱۲).
