داستان هادسون تیلور: فوریت بشارت انجیل

هادسون تیلور داستانی دلنشین را تعریف می‌کند که او تجربه کرده و به عنوان تشویقی برای ما برای انجام بیشتر بشارت انجیل عمل می‌کند:

من وارد کابین قایق شدم تا جزوات و کتاب‌ها را برای توزیع در هنگام پیاده شدن با دوست چینی‌ام آماده کنم، که ناگهان با صدای پاشیدن آب و فریادی از بیرون وحشت‌زده شدم. به سرعت به عرشه پریدم و وضعیت را در یک نگاه درک کردم. پیتر رفته بود! مردان دیگر همه آنجا، روی قایق بودند، با درماندگی به نقطه‌ای که او ناپدید شده بود نگاه می‌کردند، اما هیچ تلاشی برای نجات او نمی‌کردند. باد شدیدی قایق را به سرعت به جلو می‌برد، با وجود جریان ثابتی در جهت مخالف، و ساحل کم‌ارتفاع و بدون درخت هیچ نشانه‌ای برای نشان دادن اینکه چقدر مرد در حال غرق شدن را پشت سر گذاشته بودیم، ارائه نمی‌داد.

من فوراً بادبان را پایین کشیدم و به امید یافتن او به آب پریدم. ناموفق، با اضطراب دردناکی به اطراف نگاه کردم و نزدیک خود یک قایق ماهیگیری با یک تور کششی خاص مجهز به قلاب دیدم که می‌دانستم او را بالا می‌آورد.

«بیایید!» فریاد زدم، در حالی که امید در قلبم زنده شد. «بیایید و فوراً روی این نقطه تور بیندازید؛ مردی همین جا در حال غرق شدن است!» «وه بین» (مناسب نیست)، پاسخ بی‌احساس بود.

«از راحتی حرف نزنید!» با اضطراب فریاد زدم؛ «مردی در حال غرق شدن است، به شما می‌گویم!» «ما مشغول ماهیگیری هستیم،» پاسخ دادند، «و نمی‌توانیم بیاییم.» «ماهیگیری‌تان مهم نیست،» گفتم، «من به شما بیشتر از آنچه که ماهیگیری چندین روز برایتان به ارمغان می‌آورد، پول می‌دهم؛ فقط بیایید — فوراً بیایید!» «چقدر پول به ما می‌دهید؟» «ما نمی‌توانیم الان در مورد آن بحث کنیم! بیایید، وگرنه خیلی دیر می‌شود. من به شما پنج دلار می‌دهم» (که آن زمان حدود سی شیلینگ پول انگلیسی ارزش داشت).

«ما برای این کار نمی‌کنیم،» مردان پاسخ دادند. «بیست دلار به ما بدهید، و ما تور می‌اندازیم.» «من اینقدر ندارم: لطفاً سریع بیایید، و من تمام آنچه را که دارم به شما می‌دهم!» «چقدر ممکن است باشد؟» «دقیقاً نمی‌دانم، حدود چهارده دلار.» بالاخره، اما حتی در آن زمان به کندی، قایق پارو زده شد و تور پایین انداخته شد. کمتر از یک دقیقه طول کشید تا جسد مرد گمشده بالا آورده شود. ماهیگیران پر سر و صدا و خشمگین بودند زیرا درخواست گزاف آنها در حالی که تلاش برای احیا انجام می‌شد، به تأخیر افتاده بود. اما همه چیز بی‌فایده بود — زندگی از بین رفته بود.

برای خودم این حادثه عمیقاً غم‌انگیز و پرمعنا بود، که واقعیتی بسیار غم‌انگیزتر را نشان می‌داد. آیا آن ماهیگیران واقعاً در مرگ این مرد چینی فقیر مقصر نبودند، از این جهت که ابزار نجات او را در دست داشتند، اگر فقط از آنها استفاده می‌کردند؟ مطمئناً آنها مقصر بودند. و با این حال، بیایید قبل از اینکه علیه آنها قضاوت کنیم، مکث کنیم، مبادا بزرگتر از ناتان پاسخ دهد، «تو آن مرد هستی.» آیا اینقدر سنگدلانه، اینقدر شرورانه است که از نجات بدن غفلت کنیم؟ پس، او که روح را به هلاکت می‌سپارد، و مانند قائن می‌گوید، «آیا من نگهبان برادرم هستم؟» شایسته چه مجازات سخت‌تری است؟ خداوند عیسی فرمان می‌دهد، به من فرمان می‌دهد، به تو فرمان می‌دهد، برادر من، و به تو، خواهر من. «بروید،» می‌گوید، «به تمام جهان بروید، و انجیل را به هر مخلوقی موعظه کنید.» آیا به او خواهیم گفت، «نه، مناسب نیست»؟ آیا به او خواهیم گفت که مشغول ماهیگیری هستیم و نمی‌توانیم برویم؟ که قطعه زمینی خریده‌ایم و نمی‌توانیم برویم؟ که پنج جفت گاو خریده‌ایم، یا ازدواج کرده‌ایم، یا مشغول کارهای دیگر و جالب‌تر هستیم، و نمی‌توانیم برویم؟ به زودی «همه ما باید در برابر کرسی داوری مسیح ظاهر شویم؛ تا هر کس آنچه را که در بدن خود انجام داده است، دریافت کند.»

بیایید به یاد داشته باشیم، بیایید برای چینی‌های بشارت‌نیافته دعا کنیم، بیایید برای آنها کار کنیم؛ وگرنه علیه جان‌های خود گناه خواهیم کرد. بیایید در نظر بگیریم که چه کسی گفته است: «اگر از نجات کسانی که به سوی مرگ کشیده می‌شوند، و کسانی که آماده کشته شدن هستند، خودداری کنی؛ اگر بگویی، ببینید، ما نمی‌دانستیم؛ آیا او که قلب را می‌سنجد، آن را در نظر نمی‌گیرد؟ و او که جان تو را حفظ می‌کند، آیا او نمی‌داند؟ و آیا او به هر کس بر حسب اعمالش پاداش نخواهد داد؟»