«خداوند و قوت او را بجویید؛ حضور او را پیوسته بجویید!» (مزمور ۱۰۵:۴)
موانع بی‌شماری وجود دارد که باید از آنها عبور کنیم تا خدا را به وضوح ببینیم و در نور حضور او باشیم. باید از هر فعالیت کسل‌کننده روحانی فرار کنیم. باید از آن فرار کنیم و از آن عبور کنیم. راه ما را مسدود کرده است.
ما می‌دانیم چه چیزی ما را به ظهورات خدا در جهان و در کلام او حساس می‌کند. و می‌دانیم چه چیزی ما را کسل و کور می‌کند و حتی باعث می‌شود که نخواهیم او را بجوییم. اگر می‌خواهیم خدا را ببینیم، باید از این چیزها دور شویم و از آنها عبور کنیم. این همان چیزی است که جستجوی خدا شامل آن می‌شود.
و همانطور که ذهن و قلب خود را در تمام تجربیاتمان به سوی خدا هدایت می‌کنیم، به او فریاد می‌زنیم. این نیز همان چیزی است که جستجوی او به معنای آن است.
«خداوند را بجویید تا زمانی که یافت شود؛ او را بخوانید تا زمانی که نزدیک است.» (اشعیا ۵۵:۶)
«خدا را بجویید و از قادر مطلق طلب رحمت کنید.» (ایوب ۸:۵)
جستجو شامل خواندن و التماس است.
ای خداوند، چشمانم را باز کن. ای خداوند، پرده کوری خودم را کنار بزن. خداوند، رحمت کن و خودت را آشکار کن. مشتاق دیدن روی تو هستم.
بزرگترین مانع در جستجوی خداوند، غرور است.
«در غرور چهره‌اش، شریر او را نمی‌جوید» (مزمور ۱۰:۴).
بنابراین، فروتنی برای جستجوی خداوند ضروری است.
وعده بزرگ به کسانی که خداوند را می‌جویند این است که او یافت خواهد شد.
«اگر او را بجویی، او توسط تو یافت خواهد شد» (اول تواریخ ۲۸:۹).
و هنگامی که او یافت شود، پاداش بزرگی وجود دارد.
«هر که می‌خواهد به خدا نزدیک شود، باید ایمان داشته باشد که او وجود دارد و به کسانی که او را می‌جویند پاداش می‌دهد» (عبرانیان ۱۱:۶).
خداوند خود بزرگترین پاداش ماست. و هنگامی که او را داریم، همه چیز را داریم. بنابراین،
«خداوند و قوت او را بجویید؛ حضور او را پیوسته بجویید!»
