گناه/ ناامیدی/ خودتخریبی
در مقاله‌ای با عنوان «فرد مستعد حادثه» که مدتی پیش در مجله آمریکایی بهداشت عمومی منتشر شد، روانپزشک مشهور دکتر فرانتس الکساندر این بیانیه را بیان کرد: «یک نگرش عمیقاً ریشه‌دار در تمدن کنونی ما رایج است که رنج، گناه را کفاره می‌کند. اگر کودکی کار اشتباهی انجام دهد، مجازات می‌شود. از طریق رنج ناشی از مجازات، او گناه خود را جبران می‌کند و بدین ترتیب عشق والدین خود را دوباره به دست می‌آورد. وجدان به عنوان یک قاضی درونی عمل می‌کند که برای کارهای اشتباه ما رنج می‌طلبد. رنج، دردهای وجدان گناهکار را تسکین می‌دهد و آرامش درونی را بازمی‌گرداند.»
بیانیه او را در نظر بگیریم. احساس گناه به قدمت بشریت است. آدم احساس گناه کرد. قائن به خاطر گناهش رنج کشید. از آن زمان به بعد، بشریت در نتیجه گناه رنج می‌برد. این باور که «رنج، گناه را کفاره می‌کند» به هیچ وجه مفهومی از «تمدن کنونی ما» نیست. این یک باور اساسی نژاد بشر است و هیچ ربطی به تمدن ندارد. قبایل وحشی بشریت برای قرن‌ها همین چیز را باور داشته‌اند.
گناه – یعنی احساس انجام کار اشتباه، احساس ناخشنود کردن یک قدرت بالاتر – یک نگرش ذهنی اساسی است. کودک قبل از اینکه کاملاً درست را از غلط بیاموزد، آن را حس می‌کند. او ابتدا آن را نسبت به والدین خود احساس می‌کند. کسانی که از از بین بردن تمام احساسات گناه با آموزش ندادن مفهوم گناه صحبت می‌کنند، احمقانه صحبت می‌کنند. کتاب مقدس به وضوح ماهیت اساسی گناه و احساسات گناهی را که از گناه ناشی می‌شود، نشان می‌دهد. درست است که کودکی که احساس گناه می‌کند، اغلب احساساتش با مجازات تسکین می‌یابد. همچنین درست است که کودکان و بزرگسالان گاهی اوقات سعی می‌کنند خود را به خاطر احساسات گناهشان مجازات کنند. اما واقعاً غم‌انگیز است آن شخصی که احساسات گناهش آنقدر بزرگ می‌شود که تمام وجود او را تحت سلطه خود درمی‌آورد.
چنین شخصی به درستی در کتاب مقدس اینگونه توصیف شده است: «خداوند به تو دلی لرزان، چشمانی ناتوان و روحی پریشان خواهد داد. زندگی تو در برابر تو در شک خواهد بود؛ تو شب و روز خواهی ترسید و هیچ اطمینانی به زندگی نخواهی داشت. صبح خواهی گفت: «ای کاش شب بود!» و شب خواهی گفت: «ای کاش صبح بود!» به خاطر ترسی که دلت را می‌ترساند و به خاطر منظره‌ای که چشمانت می‌بیند» (تثنیه ۲۸:۶۵-۶۷ NKJV). این تصویری بسیار واقعی از شخصی است که توسط احساسات گناه غلبه شده است.
بسیاری از مردم حاضرند اعتراف کنند که اشتباه کرده‌اند، هنوز هم اشتباه می‌کنند و در مورد آن احساس گناه می‌کنند. با این حال، معمول است که مردم بخواهند برای احساسات گناهکارانه خود کفاره کنند. شوهری که از همسرش عصبانی می‌شود، حرف‌های زشتی می‌زند و سپس از خانه خارج می‌شود، وجدان خود را با آوردن یک جعبه شکلات یا یک دسته گل به عنوان هدیه صلح، آرام می‌کند.
دیگران ممکن است وجدان خود را از طریق یک هدیه سخاوتمندانه به کلیسا یا خیریه مورد علاقه خود آرام کنند. توبه کلیسای کاتولیک روم قرار است مکانیزمی برای خودتنبیهی برای تسکین گناه باشد. اما خودکامگی زودگذر که با تلاش‌های ما برای تسکین گناه خودمان همراه است، تنها به غرور و گناه بیشتر منجر می‌شود.
بسیاری هستند که توبه می‌کنند و تصمیم می‌گیرند بهتر عمل کنند، با تکیه بر قدرت خودشان. آنها کمک دیگران را تحقیر می‌کنند و احساس می‌کنند که درخواست کمک نشان‌دهنده ضعف شخصیت است. در غرور خود، الکلی‌ها تمایل دارند فرض کنند که می‌توانند بدون کمک نوشیدن را متوقف کنند. بسیاری نیز هستند که به دنبال مجازات خود به خاطر احساسات گناهشان هستند و در ناامیدی و خودکشی، خودکشی می‌کنند.
بسیاری هستند که با مقایسه خود با دیگران با احساسات گناه مبارزه می‌کنند. آنها می‌گویند: «من به بدی آن ریاکار نیستم» یا «گناهان آنها بزرگتر از من است»، بدین ترتیب سعی می‌کنند خود را توجیه کنند. دیگرانی نیز هستند که با روحیه شورش و غرور، جسورانه احساسات گناه خود را به چالش می‌کشند. برای اینها آرامش ذهنی وجود ندارد.
غلبه بر این خطرات
تنها راه حل برای غلبه بر این خطرات برای سلامت روان، راه حل کتاب مقدس است. آیه به آیه به ما می‌آموزد که آمرزش گناه فقط از طریق کار کفاره‌ای مسیح بر جلجتا امکان‌پذیر است. و احساسات گناه فقط با شایستگی کار رستگاری مسیح قابل غلبه است. این آیات را در نظر بگیرید:
«شریر راه خود را ترک کند و مرد ناعادل افکار خود را؛ به خداوند بازگردد و او بر او رحمت خواهد کرد و به خدای ما، زیرا او فراوان خواهد بخشید» (اشعیا ۵۵:۷).- «زیرا خدا جهان را آنقدر محبت کرد که پسر یگانه خود را داد تا هر که به او ایمان آورد هلاک نشود بلکه حیات جاودانی داشته باشد» (یوحنا ۳:۱۶).- «اگر کسی گناه کند، ما شفیعی نزد پدر داریم، عیسی مسیح عادل. و او خود کفاره گناهان ماست، و نه فقط گناهان ما، بلکه گناهان تمام جهان نیز» (۱ یوحنا ۲:۱-۲).- «او (عیسی) به خاطر خطاهای ما مجروح شد، به خاطر گناهان ما کوبیده شد... و با زخم‌های او ما شفا یافتیم» (اشعیا ۵۳:۵).- درمان گناه در ایمان ساده به کار تمام شده مسیح یافت می‌شود: «زیرا به فیض از طریق ایمان نجات یافته‌اید، و این از خودتان نیست؛ این هدیه خداست؛ نه از اعمال، مبادا کسی فخر کند» (افسسیان ۲:۸-۹).
سلامت روان واقعی و پایدار از احساس یگانگی با خدا ناشی می‌شود. این باور تعداد فزاینده‌ای از روانپزشکان و روانشناسان است. اما مهمتر از آن، این آموزش متمایز کتاب مقدس است. این درک یگانگی با خدا را نمی‌توان به هیچ وجه با هیچ کار انسانی خرید یا به دست آورد.
این هدیه رایگان خدا به همه کسانی است که گناهان خود را اعتراف می‌کنند، از گناهان خود توبه می‌کنند و به کار تمام شده خداوند و نجات‌دهنده ما عیسی مسیح ایمان می‌آورند. با تکیه کامل بر او، ما آن آرامش، آن اطمینان، آن امنیت و آن محبت به خدا و به همنوعان خود را داریم که جوهر سلامت روان است.
