چگونه پسروی اتفاق میافتد؟
چندی پیش، متوجه شدم که یکی از دوستان خوبم به گناهی جدی افتاده است. او و نزدیکانش در نتیجه آن به شدت آسیب دیدهاند. شما نیز احتمالاً دوستی را میشناسید که به شدت سقوط کرده است، کسی که انتظار سقوط او را نداشتید، اما شواهد وجود دارد و نمیتوان آن را توجیه کرد. این موقعیتها ما را تکان میدهد و ما را به این واقعیت بیدار میکند که همه ما در یک جنگ روحانی هستیم و هیچ کس از وسوسه یا احتمال سقوط مستثنی نیست. اما چگونه پسروی اتفاق میافتد؟ چگونه میتوانیم مطمئن باشیم که نفر بعدی نخواهیم بود که سقوط میکند؟
درسی از میگوی رودخانه
در کلمبیا یک ضربالمثل معروف وجود دارد: «Camarón que se duerme, se lo lleva la corriente.» به این معنی که «میگویی که به خواب میرود، توسط جریان آب برده میشود.» به عنوان مسیحیان، ما در خلاف جریان دنیا شنا میکنیم. اگر از شنا کردن دست برداریم، توسط این جریان برده میشویم. راه رفتن ما با خداوند یک مسیر ثابت به بالای کوه نیست که بتوانیم بیحرکت بنشینیم. لحظهای که از راه رفتن با خداوند دست برمیداریم، شروع به دور شدن از او میکنیم. رابطه ما با او ایستا نیست، بلکه پویا است.
وقتی ایمانداران پسروی میکنند، به این دلیل نیست که عمداً تصمیم گرفتهاند خداوند را انکار کنند، یا ناگهان گناهان بزرگی مرتکب شوند؛ بلکه به این دلیل است که به تدریج «به خواب رفتهاند» و از راه رفتن با خداوند و «شنا کردن» در خلاف جریان دنیا دست برداشتهاند. در ابتدا، هیچ تغییری قابل توجه نبود؛ آنها به کلیسا میرفتند، شاید کمتر از قبل؛ آنها از خواندن کتاب مقدس و دعا کردن هر روز دست کشیدند؛ آنها شروع به اجازه دادن به گناهان کوچک اعتراف نشده در زندگی خود کردند؛ انگیزههای آنها کمی متفاوت شد زیرا به دنبال ثروت مادی، یا محبوبیت، یا ورزش، یا لذت خودمحورانه از زندگی بودند. پس از چند هفته و ماه، شاید حتی سالها، آهسته اما مطمئن، در ابتدا نامحسوس، آنها شروع به دور شدن از خداوند کردند، و در نهایت خود را در حال پسروی به گناهانی یافتند که هرگز فکرش را نمیکردند – یک میگوی دیگر که آهسته توسط رودخانه کشیده شد و از آبشار خروشان به پایین افتاد!
چگونه از پسروی جلوگیری کنیم
ممکن است بدیهی به نظر برسد که آرزوی خدا برای ما را میتوان اینگونه بیان کرد: «پسروی نکنید!» اما این شبیه به «گناه نکنید» است. یا در قلمرو فیزیکی به «بیمار نشوید!» این بدیهی است که ایدهآل است، اما چگونه میتوانیم این کار را انجام دهیم؟ شاید تشبیه سلامت جسمانی به ما کمک کند: برای جلوگیری از بیماری، باید به دنبال سلامتی باشیم. باید غذای سالم به مقدار سالم بخوریم، به اندازه کافی استراحت کنیم، به طور منظم ورزش کنیم، از منابع عفونت دوری کنیم، زخمها را به سرعت تمیز کنیم و اجازه دهیم بهبود یابند. تمرکز ما باید مثبت باشد، نه فقط برای جلوگیری از بیماری، بلکه برای پیگیری سلامتی. یکی از دخترانم، که در حال تحصیل برای پرستاری است، به من اطلاع میدهد که تأکید فعلی حرفه پزشکی از «از بین بردن بیماری» به سمت «ترویج سلامتی» تغییر کرده است. این رویکرد مثبت عاقلانه است.
همین امر از نظر روحانی نیز صادق است. بهترین راه برای جلوگیری از پسروی، پیگیری یک سبک زندگی مسیحی سالم است – برای توسعه این رشتههای روحانی:
1. مسیح را مرکز زندگی قرار دهید.
«با مسیح مصلوب شدهام و دیگر من نیستم که زندگی میکنم، بلکه مسیح در من زندگی میکند. زندگیای که در بدن زندگی میکنم، با ایمان به پسر خدا زندگی میکنم، که مرا دوست داشت و خود را برای من فدا کرد» (غلاطیان 2:20 NIV).
2. کلام خدا را روزانه بخوانید.
«این کتاب شریعت از دهان تو دور نشود؛ شب و روز در آن تأمل کن، تا مراقب باشی که هر آنچه در آن نوشته شده است را انجام دهی. آنگاه کامیاب و موفق خواهی بود» (یوشع 1:8).
3. هر روز دعا کنید.
«در مورد هیچ چیز نگران نباشید، بلکه در هر چیز، با دعا و التماس، با شکرگزاری، درخواستهای خود را به خدا تقدیم کنید. و آرامش خدا، که فراتر از هر درکی است، قلبها و ذهنهای شما را در مسیح عیسی حفظ خواهد کرد» (فیلیپیان 4:6-7).
4. به طور منظم با ایمانداران در یک کلیسای محلی رفاقت کنید.
«بیایید در نظر بگیریم که چگونه میتوانیم یکدیگر را به سوی محبت و اعمال نیکو تشویق کنیم. از جمع شدن با یکدیگر دست نکشیم، همانطور که برخی عادت دارند، بلکه یکدیگر را تشویق کنیم – و هر چه بیشتر با نزدیک شدن روز» (عبرانیان 10:24-25).
5. در شاهد بودن برای مسیح در کلام و عمل رشد کنید.
«اما وقتی روحالقدس بر شما نازل شود، قدرت خواهید یافت؛ و شما شاهدان من در اورشلیم، و در تمام یهودیه و سامره، و تا انتهای زمین خواهید بود» (اعمال 1:8).
6. اطاعت از مسیح را از طریق کلام خدا و الهام روحالقدس بیاموزید.
«هر که احکام مرا دارد و آنها را اطاعت میکند، او کسی است که مرا دوست دارد. کسی که مرا دوست دارد، پدرم او را دوست خواهد داشت، و من نیز او را دوست خواهم داشت و خود را به او نشان خواهم داد» (یوحنا 14:21).
اگر قبلاً پسروی کردهام چه؟
شاید احساس میکنید خیلی دیر شده است؛ شما قبلاً همه چیز را به هم ریختهاید. اگر چنین است، به یاد داشته باشید که اغلب برای بیدار کردن ما از پسروی، یک شوک لازم است. اگر شما یک پسرو هستید و از اینکه چقدر سقوط کردهاید افسردهاید، دل قوی دارید. خدا به شما اجازه داده است که با صدای بلند به ته برسید زیرا او میخواهد شما تشخیص دهید که واقعاً کجا هستید و اعتراف کنید که چقدر از او دور شدهاید. او میخواهد شما توبه کنید، نه فقط از شر فاجعهباری که در آن افتادهاید، بلکه از پسروی طولانی خود. «کسی که گناهان خود را پنهان میکند، کامیاب نمیشود، اما هر که آنها را اعتراف کند و ترک کند، رحمت مییابد» (امثال 28:13).
خداوند شما را به توبه، اعتراف و بازگشت به سوی خود فرا میخواند، گناه خود را ترک کنید. 1 یوحنا 1:9 وعده میدهد: «اگر گناهان خود را اعتراف کنیم، او امین و عادل است و گناهان ما را میبخشد و ما را از هر ناراستی پاک میسازد.» با این حال، دوباره توجه کنید که فقط گناه «بزرگ» نیست که باید اعتراف کنید و از آن روی برگردانید؛ بلکه بسیاری از گناهان «کوچک» نیز هستند که نیاز به اعتراف و روی برگرداندن دارند، تا بتوانید دوباره روزانه با خداوند راه بروید.
در دام تلاش برای پوشاندن یا ترمیم عواقب پسروی خود نیفتید. نگران از دست دادن شهرت نباشید و به دنبال حفظ ظاهر عمومی نباشید. این فرصت زندگی شماست که به خدا اجازه دهید پایهها را درست کند، «واقعی» شوید تا بتوانید زندگی محکمی بسازید. اگر این کار را انجام دهید، بحران فعلی در واقع منجر به یک زندگی متحول شده خواهد شد. اما اگر تسلیم ناامیدی شوید و دست بکشید، واقعاً شکست خواهید خورد. 2 قرنتیان 7:10 میگوید: «غمگینی خدایی توبه میآورد که به نجات میانجامد و پشیمانی به جا نمیگذارد، اما غمگینی دنیوی مرگ میآورد.» در این زمان بحرانی، قلب خود را در برابر دعوت خدا سخت نکنید. کتاب عبرانیان سه بار به ما هشدار میدهد: «امروز، اگر صدای او را میشنوید، دلهای خود را سخت نکنید» (عبرانیان 3:7،15؛ 4:7). به صدای او گوش دهید و به او اجازه دهید زندگی شما را متحول کند.
تمثیل پسر ولخرج
یکی از معروفترین تمثیلهای عیسی، داستان پسر ولخرج است (لوقا 15:11-32). قابل ذکر است که کسی که پدرش را ترک کرد، همیشه به عنوان «پسر پدر» نامیده میشود – حتی توسط برادر بزرگتر که نمیخواست او برگردد. این داستان به خوبی نگرش خدا را نسبت به پسرو نشان میدهد. درست است که او برکات پدرش را هدر داد و از او روی برگرداند، اما خدا هنوز میخواهد پسر ولخرج توبهکار را دوباره بپذیرد؛ و وقتی او سرانجام پس از رسیدن به ته خط برمیگردد، بسیار خوشحال میشود. خدا میخواهد شما را ببخشد و بازگرداند. او میبخشد و فراموش میکند. او میخواهد شما بتوانید با پولس بگویید: «آنچه در پشت سر است را فراموش کرده و به سوی آنچه در پیش رو است میکوشم، به سوی هدف میشتابم تا جایزهای را که خدا مرا برای آن به سوی آسمان در مسیح عیسی فراخوانده است، به دست آورم» (فیلیپیان 3:13-14).
برای کشیشان و بزرگان
مایلم چند نکته برای کسانی که خدا آنها را در هر کلیسا قرار داده است تا بدن مسیح را هدایت، تعلیم و تشویق کنند، اضافه کنم. کتاب مقدس شما را «بزرگان»، «کشیشان»، «ناظران» یا «رهبران» مینامد. هر عنوان معنای خاصی دارد و جنبهای از کار شما را نشان میدهد. پدر میخواهد شما از نگرش خودخواهانه برادر بزرگتر در داستان عیسی در مورد پسر ولخرج، که نمیخواست برادر کوچکترش را دوباره بپذیرد، اجتناب کنید. شما باید قلبی از شفقت و بخشش برای پسروی توبهکار ایجاد کنید. «برادران، اگر کسی در گناهی گرفتار شود، شما که روحانی هستید باید او را به آرامی بازگردانید» (غلاطیان 6:1).
اما شما باید دو برابر هوشیار باشید. آیه بالا ادامه میدهد: «اما مراقب خود باشید، مبادا شما نیز وسوسه شوید.» در جای دیگر پولس نیز نوشت: «اگر فکر میکنید محکم ایستادهاید، مراقب باشید که سقوط نکنید» (1 قرنتیان 10:12). پولس تیموتائوس را تشویق کرد: «زندگی و تعلیم خود را به دقت زیر نظر داشته باشید. در آنها پایداری کنید، زیرا اگر چنین کنید، هم خود و هم شنوندگان خود را نجات خواهید داد» (1 تیموتائوس 4:16). وقتی یک بزرگ پسروی میکند، آسیب وارده بسیار بیشتر از زمانی است که یک ایماندار جدید پسروی میکند، زیرا بسیاری دیگر تحت تأثیر مثال شما قرار میگیرند. به همین دلیل است که شما باید هم زندگی و هم تعلیم خود را زیر نظر داشته باشید. هیچ کس از وسوسههای ظریف دشمن مصون نیست. یکی از بهترین راههایی که میتوانید به تقویت بقیه کلیسا کمک کنید، این است که خودتان یک نمونه زندگی شفاف باشید.
من همچنین معتقدم که یکی از اجزای یک کلیسای مسیحی سالم، یک برنامه بازدید فعال است. کلام خدا مهماننوازی را تشویق میکند: «مهماننوازی را تمرین کنید» (رومیان 12:13). «بدون غرغر به یکدیگر مهماننوازی کنید» (1 پطرس 4:9). یک جایگزین برای دعوت مردم به خانه ما، بازدید از آنها در خانههایشان، یا دعوت آنها به یک کافیشاپ برای گفتگو است. این بازدیدها نباید فقط از نوع «بازسازیکننده» باشد، که به پسروی توبهکار کمک کند. بلکه، ما باید بر «نگهداری پیشگیرانه» تمرکز کنیم – کمک به ایمانداران برای حفظ یک زندگی روحانی سالم، تا از «خوابآلودگی روحانی» که در نهایت آنها را از خداوند دور خواهد کرد، اجتناب کنند.
در نهایت، کلیساهای محلی ما نیاز به آموزش سیستماتیک اصول و رشتههای روحانی زندگی مسیحی دارند. درست است که ما باید فراتر از «شیر» روحانی پیشرفت کنیم و یاد بگیریم که «غذای جامد» را هضم کنیم (عبرانیان 5:11-14)؛ اما توجه داشته باشید که حتی بزرگسالان نیز به شیر به عنوان بخشی از رژیم غذایی متعادل خود نیاز دارند. مشکل با شیر نیست، بلکه با امتناع از خوردن گوشت است. با این حال، اگر رژیم غذایی موعظه فقط شامل «گوشت» باشد، ایمانداران جدید را گرسنه خواهیم گذاشت، در حالی که به ایمانداران قدیمی اجازه میدهیم رژیم غذایی روحانی نامتعادلی داشته باشند. ما باید بارها و بارها اصول اولیه را به یاد آوریم. پس از توضیح اصول رشد مسیحی، پطرس نوشت: «من همیشه این چیزها را به شما یادآوری خواهم کرد، حتی اگر آنها را میدانید و در حقیقتی که اکنون دارید محکم هستید» (2 پطرس 1:12).
چشمانمان را بر عیسی ثابت کنیم
این بهترین دستورالعمل برای جلوگیری از پسروی است: «با استقامت در مسابقهای که برای ما تعیین شده است بدویم. چشمانمان را بر عیسی ثابت کنیم» (عبرانیان 12:1-2). اگر هر روز با نگاه به عیسی و لذت بردن از رابطه خود با او بدویم، زیاد دور نخواهیم شد! باشد که او به ما کمک کند.






