امید، کمک و شفا
بسیاری از مردم وزن فزاینده‌ای از غم، گناه و پشیمانی را تجربه می‌کنند. آنها به توبه و بخشش واقعی نیاز دارند. خبر خوب این است که برای هر قلب دردمند، امید و کمک در عیسی مسیح وجود دارد!
غمگین بودن غیرعادی نیست. غم را می‌توان به عنوان اندوه شدید، پریشانی روحی و درد تعریف کرد. این می‌تواند ناشی از ناراحتی بزرگ در زندگی به دلیل اعمال نادرست ما باشد. برخی از دلایل غم شامل جراحت، از دست دادن، ناامیدی و پریشانی است. منابع دیگر عبارتند از عواقب اعتیاد، سقط جنین، تفرقه، طلاق، گناهان پنهان – این لیست می‌تواند ادامه یابد. گاهی اوقات ما بر موقعیت‌ها تمرکز می‌کنیم بدون اینکه هیچ اقدامی برای حل آنها انجام دهیم، بنابراین تنها چیزی که می‌بینیم و احساس می‌کنیم غم‌های ماست. داوود گفت: «من پریشانم، بسیار خم شده‌ام؛ تمام روز را عزاداری می‌کنم... آماده سقوط هستم، و غم من دائماً در برابر من است» (مزمور ۳۸:۶،۱۷ NKJV). با این حال، داوود امید خود را در خدا لنگر انداخت، «زیرا ای خداوند، امید من در توست؛ تو خواهی شنید، ای خداوند خدای من» (آیه ۱۵).
گناه، مسئولیت‌پذیری در قبال یک تخلف یا عمل نادرست است. اغلب آگاهی پشیمانانه‌ای از انجام کاری اشتباه، چه علیه خدا و چه علیه یک شخص، وجود دارد. گاهی اوقات شبح گناه، گناهکار را تعقیب می‌کند، و او سعی می‌کند دیگران را سرزنش کند تا درد را پنهان کند و آن را بپوشاند، به جای اینکه با آن مقابله کند.
ما احتمالاً داستان آدم و حوا را می‌دانیم که از خدا نافرمانی کردند (پیدایش ۳). اگرچه کلمه «گناه» به طور خاص استفاده نشده است، اما ضمنی است، زیرا چشمان آنها باز شد تا برهنگی و شرم خود را ببینند و گناه خود را احساس کنند. «آنگاه چشمان هر دو باز شد و دانستند که برهنه هستند؛ و برگ‌های انجیر را به هم دوختند و برای خود پوشش ساختند... و آدم و همسرش خود را از حضور خداوند خدا در میان درختان باغ پنهان کردند» (پیدایش ۳:۷-۸).
داوود گناه کشتن اوریا و گرفتن همسرش برای خود را تجربه کرد. او سعی کرد آن را پنهان کند تا اینکه ناتان با او روبرو شد و او اعتراف کرد که گناهکار است. «چرا فرمان خداوند را خوار شمردی تا در نظر او شرارت کنی؟ تو اوریای حتی را با شمشیر کشتی؛ همسرش را برای خود گرفتی، و او را کشتی... داوود به ناتان گفت: «من علیه خداوند گناه کرده‌ام» (۲ سموئیل ۱۲:۹،۱۳).
اگرچه در نتیجه گناهانمان غم و گناه را تجربه می‌کنیم، اما می‌توانیم از گناهانمان به سوی خدا بازگردیم.
توبه و بخشش
توبه به معنای تغییر ذهن در مورد گناه است. این منجر به روی گرداندن از گناه، نافرمانی یا سرکشی و بازگشت به خدا می‌شود. توبه واقعی صرفاً پشیمانی یا ندامت نیست.
پشیمانی به گرفتار شدن در عواقب اعمالمان، یا پشیمانی از اعمال انجام شده مربوط می‌شود. این یک بار سنگین از گناه را بر جای می‌گذارد که می‌تواند منجر به خودکشی شود، همانطور که در مورد یهودا، که به خداوند عیسی خیانت کرد، دیده شد. او که پر از پشیمانی و ندامت بود، خود را کشت. «یهودا، خائن او، چون دید که او محکوم شده است، پشیمان شد و سی سکه نقره را به کاهنان اعظم و بزرگان بازگرداند... سپس سکه‌های نقره را در معبد انداخت و رفت و خود را حلق آویز کرد» (متی ۲۷:۳،۵).
با این حال، توبه واقعی، غم خدایی برای گناه است. «زیرا غم خدایی توبه را به سوی نجات می‌آورد، که نباید از آن پشیمان شد؛ اما غم دنیا مرگ را به بار می‌آورد» (۲ قرنتیان ۷:۱۰). در حالی که یهودا غم دنیویداشت، پطرس، که به خداوند خود خیانت کرده بود، غم خدایی و توبهداشت. «و خداوند برگشت و به پطرس نگاه کرد. آنگاه پطرس کلام خداوند را به یاد آورد که به او گفته بود: «قبل از اینکه خروس بانگ زند، تو سه بار مرا انکار خواهی کرد.» پس پطرس بیرون رفت و به تلخی گریست» (لوقا ۲۲:۶۱-۶۲). پطرس توبه کرد، و از شکست خود به بخشش رسید، با خداوند ضیافت کرد و او را دنبال کرد (یوحنا ۲۱:۱۲،۱۹،۲۲).
بخشش به عفو گناهان انسان‌ها توسط خدا اشاره دارد. وقتی خدا می‌بخشد، گناه را برمی‌دارد و روح را بازسازی می‌کند. داوود، که با غم و گناه دست و پنجه نرم می‌کرد، توبه کرد، و خدا او را بخشید و روحش را بازسازی کرد (مزمور ۵۱). همه به بخشش نیاز دارند. خدا حکم کرده است که جهان از نظر قانونی در برابر او گناهکار است و همه گناه کرده‌اند (رومیان ۳:۱۹،۲۳). او حکم مرگ را صادر کرده است (۶:۲۳). اما، در عشق و فیض شگفت‌انگیز خود، مسیح را فراهم کرد – قربانی کامل – که در حالی که ما گناهکار بودیم، برای ما مرد. او برای گناهان ما مرد، دفن شد و در روز سوم دوباره برخاست (۵:۸؛ ۱ قرنتیان ۱۵:۳). «در او ما از طریق خون او، آمرزش گناهان را داریم، بر حسب غنای فیض او» (افسسیان ۱:۷). بنابراین، بدترین گناهکار در غم و گناه خود می‌تواند توبه کند و با ایمان، آمرزش گناهان را دریافت کند، و عیسی مسیح را به عنوان خداوند و نجات‌دهنده بپذیرد (یوحنا ۱:۱۲).
مسیحیانی که گناه کرده‌اند، یا سقوط کرده‌اند، می‌توانند توبه کنند و به مشارکت نزدیک با خدا بازگردند (۱ یوحنا ۱:۷،۹؛ مکاشفه ۲-۳ را در نظر بگیرید). با توجه به بخشش او برای ما، ما باید به خاطر او یکدیگر را ببخشیم (افسسیان ۴:۳۲). بنابراین، اگر با غم عمیق، گناه و پشیمانی دست و پنجه نرم می‌کنید، و به خاطر گناهان خود دلشکسته هستید، به یاد داشته باشید که می‌توانید از آنها توبه کنید. به سوی خداوند عیسی بازگردید و بخشش او را از تمام گناهان خود دریافت کنید! بخشش دارویی است که می‌تواند به شفای قلب‌های شکسته کمک کند.
هنگامی که مسیحی با ناملایمات و وسوسه روبرو می‌شود، دو واقعیت مهم را می‌پذیرد: اول، او ضعیف است، و دوم، خدا قدرت دارد که او را از سقوط باز دارد. اگر بر ناتوانی خود تمرکز کنیم، احساس خواهیم کرد که قادر به مقابله با آینده نیستیم. اما اگر قدرت خود را از منبعی غیر از خودمان بگیریم، قادر خواهیم بود در برابر مخالفت شیطان و فشارهای دنیا مقاومت کنیم. به همین دلیل است که ما به حمایت بیرونی و درونی نیاز داریم که تنها از خدا می‌آید. اگرچه ما ضعیف هستیم، اما «به قدرت خدا حفظ می‌شویم»، هم از بیرون و هم از درون (۱ پطرس ۱:۵). دی. جی. دی هان نوشت: گرچه ضعیف و ناتوان در نبرد زندگی قدرت عظیم خدا تکیه‌گاه من خواهد بود؛ از بیرون، از درون، او به من می‌دهد قدرت برای کسب پیروزی. به یاد داشته باشیم که منابع خدا همیشه قادر به رفع نیازهای ما هستند (فیلیپیان ۴:۱۹). —فرد نیمایر
