متن امروز ما سومین و آخرین اشاره به این جمله است که خداوند «بلند و برافراشته» است. استفادهٔ سه‌گانه از این عبارت قابل توجه در کتاب اشعیا پر از علاقه و آموزش برای مؤمن است. در اشعیا ۶:۱ او «بلند و برافراشته» است در حالی که ما یک تخت پایدار در آسمان را می‌بینیم، که از آشفتگی‌های روی زمین بی‌تأثیر است؛ این خداوند عیسی مسیح و جلال اوست که آشکار می‌شود. در اشعیا ۵۲:۱۳ ما مسیح را «بلند و برافراشته» می‌بینیم پس از اینکه رنج‌های خود را بر صلیب به انجام رساند؛ او در دست راست «عظمت در بالا» نشسته است.
در اینجا، در اشعیا ۵۷:۱۵، ما کسی را می‌بینیم که «بلند و برافراشته» است، که در ابدیت ساکن است. تأکید در اینجا بر مسکن یهوه است. در واقع، آشکار می‌شود که او دو مسکن دارد. اول، او ابدی است، که معنای اساسی یهوه است. «از ازل تا ابد تو خدا هستی» (مزمور ۹۰:۲ جند). او در ابدیت ساکن است یا زندگی می‌کند، که برای ذهن‌های محدود ما، درک یا فهم آن غیرممکن است.
ثانیاً، او با کسانی که «روح شکسته و فروتن» دارند، ساکن است. شگفت‌انگیز است که فیض فروتنانهٔ خدا را در ساکن شدن با فروتنان در نظر بگیریم. این به طرز شگفت‌انگیزی در تجسم مسیح نمایش داده شد؛ او با کسانی که فقیر و فروتن بودند، همذات‌پنداری کرد. آسمان‌ها برای او خیلی بزرگ نیستند، و قلب انسان نیز خیلی کوچک نیست. دعای رسول این است که «مسیح از طریق ایمان در دل‌های شما ساکن شود» (افسسیان ۳:۱۷). و او با «دو یا سه» نفر که به نام او جمع می‌شوند، است (متی ۱۸:۲۰). این افکار باید ما را وادار کند که مکث کنیم و «لطف فروتنانه» خدای خود را در نظر بگیریم (مزمور ۱۸:۳۵ جند).
