عوامل رشد: صلح، بنا و تکثیر

«پس کلیساها در سراسر یهودیه و جلیل و سامره آرامش داشتند و بنا می‌شدند؛ و در ترس خداوند و در تسلی روح‌القدس راه می‌رفتند و تکثیر می‌شدند» (اعمال ۹:۳۱). جماعت‌ها صلح داشتند، بنا می‌شدند، قدرت داشتند و تکثیر می‌شدند. ابتدا باید یادآوری کنیم که مسیح سازنده کلیسای خود است، همانطور که اعلام کرد «من جماعت خود را بنا خواهم کرد» (متی ۱۶:۱۸). او همچنین کسی است که خادمان خود را انتخاب می‌کند و آنها را می‌فرستد (متی ۹:۳۷-۳۸). به عنوان خداوند، او ما را به صورت فردی هدایت می‌کند، همانطور که خادمان او نیز به صورت فردی در برابر او مسئول هستند. به عنوان سر بدن، او همچنین هدایای فردی (افسسیان ۴:۸) را برای بنای بدن می‌دهد، و عدالت عملی در زندگی جماعت به او جایگاه شایسته‌اش را خواهد داد و اقتدار کلام او را در روح محبت حفظ خواهد کرد. بنابراین عدالت به صلح منجر خواهد شد و رفاه روحانی را تقویت خواهد کرد. صلح و شادی به رشد جماعت‌ها منجر خواهد شد (مقایسه رومیان ۱۴:۱۷). در حالی که خداوند ابتدا به شاگردان گفت که به سامره نروند، اکنون مأموریت ما جهانی در دامنه و شخصیت است. همانطور که جماعت‌ها «فراخوانده‌شدگان» هستند (اعمال ۲۶:۱۷)، باید به خاطر داشته باشیم که فیض خدا محدودیت‌های ملی را در میان ایمانداران از بین برده است.

ارتباط بین رشد عددی و روحانی بسیار مهم است. در حالی که خداوند حضور خود را در میان کوچکترین تعداد ممکن وعده می‌دهد، نمی‌توانیم با تصور رشد روحانی در حالی که کاهش عددی را تجربه می‌کنیم، خود را توجیه کنیم. یک برادر در «کمک و غذا» ۱۹۲۱ نوشت:

«مطمئناً برای یک گروه از ایمانداران افتخارآمیز نیست که تعدادشان ثابت بماند، یا بدتر از آن، کاهش یابد. و مطمئناً باید عمیق‌ترین نگرانی را در ما ایجاد کند وقتی می‌بینیم برخی از اجتماعات در حال از بین رفتن هستند و شمعدان، به ظاهر، برداشته شده است. خداوند به ما کمک کند تا این چیزها را به دل بگیریم و همانطور که این شاگردان راه می‌رفتند، راه برویم.» (سی. ناپ). ما می‌توانیم «اعمال رسولان» را به پنج بخش تقسیم کنیم، که آخرین آیه هر بخش رشد عددی، گسترش جغرافیایی و رشد روحانی را آشکار می‌کند. هر بخش همچنین حملات از خارج و داخل جماعت و نحوه برخورد خداوند با این حملات را نشان می‌دهد، و تعادل بین رشد عددی و روحانی را حفظ می‌کند (مقایسه اعمال ۶:۷؛ ۹:۳۱؛ ۱۲:۲۴؛ ۱۹:۲۰؛ ۲۸:۳۰-۳۱).

اما هیچ رشدی بدون صلح داخلی قابل انتظار نیست. اطاعت از کلام خدا و دعا اساس یکدلی (مقایسه اعمال ۱:۱۴) و رشد بود. پس چرا جلسات دعا اغلب کمترین شرکت‌کننده را دارند؟ آنها با یکدلی در یک مکان بودند وقتی روح‌القدس نازل شد (اعمال ۲:۱) و آنها روزانه با یکدلی ادامه دادند (آیه ۴۶). آنها فعالانه منتظر خداوند بودند و در راه رفتن شادمانه خود با هم، ثبات و تداوم نشان دادند. التماس اکنون به پرستش تبدیل می‌شود زیرا آنها به خداوند جایگاه شایسته‌اش را می‌دهند (اعمال ۴:۲۴). جای تعجب نیست که قدرت نتیجه آن بود. در اعمال ۵:۱۲ شاگردان با هم متحد بودند در حالی که بسیاری از نشانه‌ها و عجایب توسط دستان رسولان انجام می‌شد. اما همانطور که مشکلات پیش می‌آیند، ما همچنین باید عزم حل مشکل را با یکدلی داشته باشیم (مقایسه اعمال ۱۵:۲۵). عدم صلح مانع پیام ما می‌شود (یوحنا ۱۳:۴۴) و نزاع نشان‌دهنده جسمانیت است (اول قرنتیان ۳). ما باید مایل به تسلیم و اطاعت از یکدیگر باشیم و راه‌های صلح را جستجو کنیم. خداوند صلح را برقرار کرده و وحدت را از طریق کار خود در جلجتا ایجاد کرده است و ما باید وحدت روح را حفظ کنیم (افسسیان ۴). نگرش‌های صحیح (مانند فروتنی) وحدت برای این امر ضروری است. اما اگر در کلیسای اولیه دشمن در حین رشد آن حمله کرد، ما باید امروز نیز همین را انتظار داشته باشیم. اگر این حملات وجود نداشته باشد، به نظر می‌رسد که چنین جماعتی تهدیدی برای دشمن نیست.

بنا کردن برای همه ما ایمانداران بسیار مهم است، درست مانند شکستن نان (مقایسه اعمال ۲:۴۲) - یک فرآیند ثابت تا زمانی که او بیاید. این باید ویژگی هر خدمتی برای خداوند باشد. اگر قرار است ساختمانی پابرجا بماند، باید یک بنیاد محکم وجود داشته باشد - عیسی مسیح (اول قرنتیان ۳:۱۱)! پس چه چیزی جماعت محلی را بنا می‌کند؟ کلام خدا (اعمال ۲۰:۳۲)، ایمان (یهودا ۱:۲۰)، محبت (مثلاً اول قرنتیان ۱۳)، هدایای روحانی و موعظه (اول قرنتیان ۱۴:۱۲، ۲۶، ۳)، سخن (افسسیان ۴:۱۵، ۲۹؛ کولسیان ۴:۶) و مثال شخصی (رومیان ۱۴:۱۳-۱۷). باید تازگی در خدمت کلام برای بنا کردن وجود داشته باشد!

«ترس از خداوند» شرط تجربه «تسلی روح‌القدس» است. این یک احترام عمیق در برابر قدوس و تمایل به احترام به او در هر کاری که انجام می‌دهیم و می‌گوییم است (مقایسه امثال ۸:۱۳؛ ۱۶:۶ب). ما با نقل قولی از برادر اف.بی. هول یادآوری می‌شویم که «خداوند به موقعیت بیرونی توجه نسبتاً کمی می‌کند در جایی که وضعیت درونی متناظر وجود ندارد». این در مورد صمیمیت ما با خداوند (مزمور ۲۵:۱۴) و همچنین زمانی که مشتاق برافراشتن پرچم انجیل یا شهادت جماعت هستیم (مزمور ۶۰:۴) صادق است. خداوند بازماندگان را عزیز می‌دارد، «کسانی که از خداوند می‌ترسیدند و به نام او فکر می‌کردند» (ملاکی ۳:۱۶) و ما باید آرزو کنیم که از کسانی باشیم که «با قلبی پاک خداوند را می‌خوانند» (دوم تیموتائوس ۲). تأکید بر موقعیت بیرونی به جای وضعیت درونی به وضوح به غرور منجر می‌شود که برای خدا بسیار نفرت‌انگیز است (مقایسه ملاکی ۴:۱-۲). این خطر نه تنها در مسیحیت سازمان‌یافته دیده می‌شود، بلکه یک خطر واقعی در میان کسانی است که می‌خواهند به سادگی به نام خداوند عیسی جمع شوند.

«تأکید اصلی بر موقعیت بیرونی، در حالی که مسائل مربوط به وضعیت روحانی را به جایگاه ثانویه تنزل می‌دهد، لزوماً به این سمت گرایش دارد، زیرا در آن صورت فرد مشغول امتیازات و نقاط برتری بیرونی خاصی - چه واقعی و چه خیالی - است که می‌تواند به آنها افتخار کند، در حالی که ملاحظات مربوط به وضعیت قطعی یا وضعیت فروتنانه خود که باعث فروتنی می‌شود، از دید پنهان می‌مانند.» (اف.بی. هول). وقتی «ترس از خداوند» وجود ندارد، قدرت از بین می‌رود! «ترس از خداوند» آشکارا غایب یا توسعه‌نیافته است وقتی «ترس از انسان‌ها» وجود دارد، وقتی به سخنان بد (تهمت، غیبت و غیره) گوش می‌دهیم، و وقتی هر اتهامی را بدون گوش دادن به فرد مربوطه می‌پذیریم. در آن صورت خدا در تصویر نیست.

این سؤال ممکن است مطرح شود که قدرت جماعت‌های اولیه از کجا آمده است؟ دعای خداوند برای وحدت مقدسین پاسخ داده شد (یوحنا ۱۷:۲۰-۲۱). روح‌القدس آمد تا آن وحدت را محقق سازد. و همانطور که مقدسین وابستگی خود را از طریق دعا نشان می‌دادند، روح آنها را پر می‌کرد و آنها قدرت می‌یافتند تا با جسارت موعظه کنند. با یک دل و یک جان بودن، آنها به داشتن همه چیز مشترک هدایت شدند. و این دوباره امکان‌پذیر ساخت که «با قدرت عظیم رسولان به رستاخیز خداوند عیسی شهادت می‌دادند، و فیض عظیمی بر همه آنها بود.» (اعمال ۴:۳۱-۳۳). در خانواده‌های ما طبق جسم، همه چیز مشترک داریم. آیا نباید در اصل در خانواده خدا نیز همینطور باشد؟ آیا اگر قانون جهانی حرص و طمع را رادیکال‌تر می‌شکستیم، بسیار معتبرتر نمی‌شدیم؟ آیا این بیشتر آشکار نمی‌شد اگر با مامون ناعادلانه دوستان بیشتری پیدا می‌کردیم؟ ما کمونیست نیستیم. کمونیست می‌گوید «آنچه مال توست مال من نیز هست»، در حالی که مسیحی می‌گوید «آنچه مال من است مال تو نیز هست» و این از یک قلب مشتاق است، «تا برابری باشد» (دوم قرنتیانان ۸:۱۳-۱۵).

یک نقل قول زیر از «دوست مسیحی» سال ۱۸۹۸ ما را به چالش می‌کشد:

«دلایل الهی بسیاری وجود دارد که چرا اکنون نمایش‌های مشابهی از «نشانه‌ها و عجایب» معجزه‌آسا وجود نخواهد داشت؛ اما حتی برای یک لحظه هم شک نکنیم که اگر برای انجام آن آماده باشیم، قدرتی به همان اندازه واقعی در این مورد قابل توجه وجود خواهد داشت. و این به طور مداوم وجود خواهد داشت، اگر بتوانیم با یکدلی منتظر باشیم، اگر هر گروهی بتواند اینگونه با پشتکار منتظر خدا باشد. اولین نشانه‌های قدرت روحانی در افزایش درک وابستگی مطلق دیده می‌شود، و این دوباره خود را در ادامه مداوم دعا بیان خواهد کرد. در چنین حالتی، خداوند مطمئناً از طریق این مقدسین منتظر، همانند گروه پنطیکاستی، عمل خواهد کرد... علاوه بر این، وقتی درک شود که وضعیت صحیح تنها در روح می‌تواند شکل گیرد، و او تنها قدرت برای خدمت است، سود بسیار زیاد است. وسوسه در هر سو فراوان است زیرا این عمل بسیار رایج است که به وسایل انسانی، تأثیرات انسانی، کمک و حمایت دنیا به شکلی یا شکل دیگر وابسته باشیم، که روح‌القدس را غمگین می‌کنیم و انرژی او را محدود می‌کنیم. اینکه او تنها صلاحیت و قدرت برای خداوند استکار یک آموزه پذیرفته شده است؛ اما در عمل، همانطور که در همه جا دیده می‌شود، این آموزه متأسفانه نادیده گرفته می‌شود، اگر انکار نشود. بنابراین ما نیاز زیادی داریم که این گفته را بسنجیم که این گروه همه از روح‌القدس پر شدند، به عنوان پاسخ الهی به دعاهایشان.» اکنون بیایید به راز تکثیر و رشد در جماعت محلی و همچنین عواملی که مانع آن می‌شوند نگاه کنیم. با دانستن اینکه خداوند توسط حدود ۵۰۰ برادر به طور همزمان دیده شده بود، تعجب می‌کنیم که تنها ۱۲۰ نفر در اتاق بالا در اورشلیم (اعمال ۱:۱۵) پس از صعود خداوند بودند. اما روح به شدت عمل کرد همانطور که پطرس موعظه کرد و ۳۰۰۰ نفر پس از پیام او نجات یافتند (اعمال ۲:۴۱). اگر امروز هزار برابر کمتر نتیجه می‌دیدیم، باز هم به این معنی بود که سه نفر می‌توانستند پس از یک پیام انجیل نجات یابند. آیا این انتظار زیادی برای امروز است؟! البته، همه آنها با «یکدلی» مشخص می‌شدند، نه «قلب‌های پیچیده» و رشد یک چیز عادی و شاد بود، نه یک تهدید (اعمال ۲:۴۶). در اعمال ۴:۴ یک «تعداد» دیگر از ۵۰۰۰ نفر که ایمان آوردند ذکر شده است. همانطور که نباید یک‌جانبه بر اعداد تمرکز کنیم، نباید آنها را کاملاً بی‌اهمیت نیز بدانیم. اما تنها خداوند می‌داند که چه کسانی مال او هستند. وقتی گناه وارد جماعت می‌شود، مانند اولین مورد طمع و دروغ حنانیا و سفیره، باید با آن برخورد شود، زیرا قدوسیت به خانه خدا می‌آید. سپس مقدسین می‌توانند دوباره با «یکدلی» با هم باشند و «انبوهی» می‌توانند توسط و به خداوند اضافه شوند (اعمال ۵:۱۴). در اعمال ۶ ما زمزمه و نارضایتی را دیدیم، مطمئناً زمینه خوبی برای رشد نیست! هنگامی که مشکل به روشی خدایی حل شد، رشد بیشتر امکان‌پذیر شد (اعمال ۶:۷؛ ۹:۴۲؛ ۱۱:۲۱). همکاری چیزی است که ما باید بیشتر تمرین کنیم و برکت آن را خواهیم دید (مقایسه اعمال ۱۴:۱). موعظه مسیح از کتب مقدس بسیار مهم است اگر می‌خواهیم رشد را ببینیم (مقایسه اعمال ۱۷:۴)! همیشه به یاد داشته باشیم که اگر در جماعت رشد وجود دارد، پس این کار خداوند استانجام می‌دهد. اما او معمولاً می‌خواهد از ما برای آن استفاده کند - چه فیض شگفت‌انگیزی! نگرش ما همیشه باید فروتنی باشد زیرا او به فروتنان فیض می‌دهد. یک برادر به ما یادآوری کرد که

«خداوند به کل جماعت برادرانی با هدایا می‌دهد و ما نباید آنها را تحقیر کنیم! در غیر این صورت ما علیه خداوند عمل می‌کنیم و هیچ رشدی در جماعت نخواهد بود - طبق افسسیان ۴:۷-۱۶». ما واقعاً به خدای وفادار خدمت می‌کنیم - خدای وفاداری! او هرگز تغییر نخواهد کرد و بنابراین هر آنچه را که در کلام گرانبهای خود به ما وعده داده است، محقق خواهد ساخت. او می‌خواهد ما به وعده‌های او تکیه کنیم، مانند مرقس ۱۰:۲۹-۳۰، تا وفاداری او را تجربه کنیم و شاهدان او باشیم حتی «تا دورترین نقاط زمین.» (اعمال ۱:۸) باشد که زندگی ما بستری باشد که خدا بتواند در این دنیا آشکار سازد که

«عیسی مسیح دیروز و امروز و تا ابد همان است.» (عبرانیان ۱۳:۸) هرگز دستان سوراخ شده خداوند را فراموش نکنیم! او شایسته ثمره رنج روح خود است! پس بیایید با ایمان به کاشت ادامه دهیم، همیشه در کار خداوند فراوان باشیم، با دانستن اینکه زحمت ما در خداوند بیهوده نیست (مقایسه اول قرنتیان ۱۵:۵۸)! آنگاه ما همچنان شادی ملاقات با دیگران در اطراف او و شنیدن صدای مبارک او را خواهیم داشت که به ما می‌گوید: «صلح بر شما باد» (یوحنا ۲۰:۱۹) و «همینطور من شما را می‌فرستم» (یوحنا ۲۰:۲۱).»