«عصا و چوب‌دستی تو مرا تسلی می‌دهند.» (مزمور ۲۳:۴)در خانه پدرم در روستا، یک کمد کوچک نزدیک دودکش وجود دارد که در آن عصاها یا چوب‌دستی‌های چندین نسل از خانواده‌مان را نگه می‌داریم. در طول بازدیدهایم از خانه قدیمی، وقتی من و پدرم برای پیاده‌روی بیرون می‌رویم، اغلب به کمد عصا می‌رویم و چوب‌دستی‌هایمان را متناسب با موقعیت انتخاب می‌کنیم. همانطور که این کار را انجام داده‌ایم، بارها به یاد آورده‌ام که کلام خدا یک عصا است.
در طول جنگ، زمانی که ما دوران دلسردی و خطر قریب‌الوقوع را تجربه می‌کردیم، آیه «او از خبر بد نمی‌ترسد؛ قلبش استوار است و به خداوند توکل دارد» (مزمور ۱۱۲:۷) عصایی بود که در بسیاری از روزهای تاریک با آن راه می‌رفتیم.
وقتی فرزندمان مرد و ما تقریباً دلشکسته شدیم، عصای دیگری در وعده «گریه ممکن است یک شب بماند، اما شادی در صبح می‌آید» (مزمور ۳۰:۵) یافتم.
وقتی به دلیل بیماری مجبور شدم یک سال از خانه دور باشم، و نمی‌دانستم که آیا خدا هرگز به من اجازه بازگشت به خانه و کارم را خواهد داد یا نه، این عصا را انتخاب کردم که هرگز مرا ناامید نکرده است:
«زیرا من نقشه‌هایی را که برای شما دارم می‌دانم، . . . نقشه‌هایی برای سعادت شما و نه برای آسیب رساندن به شما، نقشه‌هایی برای دادن امید و آینده به شما» (ارمیا ۲۹:۱۱).در زمان‌های خطر قریب‌الوقوع یا شک، زمانی که قضاوت انسانی بی‌ارزش به نظر می‌رسد، با این عصا به راحتی پیش رفته‌ام:
«در آرامش و اعتماد است قوت شما» (اشعیا ۳۰:۱۵).و در مواقع اضطراری، زمانی که فرصتی برای تأمل یا عمل نبوده است، این عصا هرگز مرا ناامید نکرده است:
«کسی که ایمان دارد عجله نخواهد کرد» (اشعیا ۲۸:۱۶ KJV).همسر مارتین لوتر گفت:
«من هرگز معنای مزامیر مختلف را نمی‌دانستم، به برخی مشکلات پی نمی‌بردم، یا از کارکرد درونی روح آگاه نمی‌شدم؛ هرگز عمل زندگی و کار مسیحی را درک نمی‌کردم، اگر خدا هرگز مصیبت‌هایی را به زندگی من نمی‌آورد.»کاملاً درست است که عصای خدا مانند اشاره‌گر معلم مدرسه به کودک است که حرفی را نشان می‌دهد تا کودک متوجه آن شود. به همین ترتیب، خدا درس‌های ارزشمند بسیاری را به ما نشان می‌دهد که در غیر این صورت هرگز یاد نمی‌گرفتیم.
خدا همیشه عصای خود را با چوب‌دستی خود می‌فرستد.
«کفش‌های تو از آهن و برنج خواهد بود؛ و همانطور که روزهایت، قوت تو نیز خواهد بود.» (تثنیه ۳۳:۲۵)هر یک از ما می‌توانیم مطمئن باشیم که اگر خدا ما را از مسیرهای سنگی عبور دهد، کفش‌های محکمی برایمان فراهم خواهد کرد. او هرگز ما را بدون تجهیز کامل به هیچ سفری نمی‌فرستد.
