«اکنون بیایید، با هم استدلال کنیم،» خداوند می‌فرماید. «اگرچه گناهان شما مانند ارغوان باشد، مانند برف سفید خواهد شد؛ اگرچه مانند قرمز تیره باشد، مانند پشم خواهد شد.» (اشعیا ۱:۱۸)
ای جان من! خدای تو تو را به اتاق ملاقاتخود فرا می‌خواند! پاکی بی‌نهایت به دنبال استدلال با پستی عظیماست! الوهیت خم می‌شود تا با خاکسخن بگوید! از این ملاقات نترس. این مهربان‌ترین — و همچنین شگفت‌انگیزترین کنفرانس‌هاست. یهوه خودش سکوت را می‌شکند! او بهترین خبرهایی را که یک روح گمشده یا یک جهان گمشده می‌تواند بشنود، بیان می‌کند: «خدا در مسیح جهان را با خود آشتی می‌دهد، و گناهان آنها را به حسابشان نمی‌آورد.» چه! گناهان ارغوانی و گناهان قرمز تیره! و همه اینها بخشیده و فراموش می‌شوند! خدای عادل، ناعادل را «عادل می‌شمارد»! — قدرتمندترین موجودات، مهربان‌ترین همه!
آه! چه چیزی در تو وجود دارد که شایسته چنین عشقی باشد؟ تو می‌توانستی خدای خود را فقط به عنوان «آتش سوزان» بشناسی، و چیزی جز «انتظار وحشتناک انتقام» در پیش رو نداشتی! این کنفرانس مهربان به تو می‌گوید که ترس‌هایت را از بین ببری! به تو می‌گوید که دیگر «چیز وحشتناکی» نیست، بلکه چیز مبارکی است که به دست‌های او بیفتی! آیا با پیشنهادهای او موافقت کرده‌ای؟ تا زمانی که با او صلح نکنی، شادی باید غریبه‌ای برای سینه تو باشد.
اگرچه همه چیز دیگری را داشته باشی، اگر از خدا محروم باشی — واقعاً محروم خواهی بود! خداوندا! من می‌آیم! همانطور که فیض بخشنده تو آزادانه ارائه می‌شود، من نیز آزادانه آن را خواهم پذیرفت. باشد که اکنون، من به لهجه‌های شادی‌بخش گوش دهم: «پسر! دختر! شاد باش! گناهان تو، که بسیارند — همه بخشیده شده‌اند!» (متی ۹:۲)
