اولین کاری که خدا برای قابل سکونت کردن این زمین انجام داد، دادن نور به آن بود. او می‌خواست زمین پربار باشد، زندگی به بار آورد، و بنابراین نور ضروری بود.
و خدا گفت: «نور باشد: و نور شد.» پیدایش ۱:۳ KJV
به همین ترتیب، خدا ما را آفرید تا او در ما ساکن شود! پس او فرمان داد که نور معرفت جلال خدا باید با ایمان در دل‌های تاریک ما بدرخشد.
«خدایی که خود زمین را آفرید و آن را ساخت؛ او آن را استوار کرد، آن را بیهوده نیافرید، آن را برای سکونت آفرید: من خداوند هستم؛ و دیگری نیست.» اشعیا ۴۵:۱۸
نور حقیقی که هر انسانی را روشن می‌کند، تنها در چهره پسرش، عیسی مسیح است. او چهره خود را مانند سنگ خارا به سوی اورشلیم قرار داد، جایی که چهره‌اش شرم، ضربات، تف و خارها را بدون شکایت دریافت کرد.
زیرا خدایی که فرمان داد نور از تاریکی بدرخشد، در دل‌های ما درخشیده است، تا نور معرفت جلال خدا را در چهره عیسی مسیح بدهد. ۲ قرنتیان ۴:۶
او با کمال میل تمام آنچه را که انسان، مخلوق او، می‌توانست وارد کند، تحمل کرد تا جلال پدر را، پر از فیض و حقیقت، نشان دهد. این معرفت باید فیض و حقیقت را در زندگی ما نیز به بار آورد.
زیرا تو تخت خود را در بالا ترک کردی تا به ما بیاموزی که خدای ما محبت است؛ و اکنون جلال او را می‌بینیم که می‌درخشد در هر کلام و عمل تو. — مری جی. واکر
