«قربانی‌های خدا روحی شکسته، قلبی شکسته و پشیمان است.» مزامیر ۵۱: ۱۷
وقتی فرزندانم کوچک بودند، اغلب اسباب‌بازی‌های شکسته‌شان را برایم می‌آوردند. بیشتر آنهایی که نمی‌توانستم تعمیر کنم، دور انداخته می‌شدند—زیرا با چیزهای شکسته همین کار را می‌کنید. اما خدا چیزهای شکسته را دور نمی‌اندازد—او از آنها استفاده می‌کند.
به تمام دفعاتی در کتاب مقدس فکر کنید که چیزی یا کسی شکسته شد.
تنها زمانی که قدرت طبیعی یعقوب شکسته شد—وقتی در آن کشتی‌گیری لگنش از جا درآمد—به نقطه‌ای رسید که خدا توانست او را به شکلی قدرتمند برکت دهد. تنها زمانی که ۳۰۰ سرباز جدعون کوزه‌های در دستشان را شکستند، که نمادی از شکستگی در زندگی‌شان بود، نور پنهان مشعل‌ها درخشید تا دشمن را شکست دهد. تنها پس از آنکه بیوه فقیر مهر آخرین کوزه روغن خود را شکست و شروع به ریختن آن کرد، خدا به طور معجزه‌آسا آن را تکثیر کرد تا بدهی‌هایش را بپردازد و نیازهایش را برآورده کند.
تنها زمانی که مریم کوزه مرمرین عطر خود را شکست—که کاربرد و ارزش آن را از بین برد—عطر خانه را پر کرد و عیسی مورد احترام قرار گرفت. در واقع، تنها زمانی که عیسی پنج نان را گرفت و آنها را شکست، نان تکثیر شد تا ۵۰۰۰ نفر را سیر کند. از طریق خود فرآیند شکستن نان‌ها، معجزه رخ داد. چیزی معجزه‌آسا اتفاق می‌افتد در شکستگی. به همین دلیل نان حیات، خداوند عیسی، اجازه داد بدن او برای ما شکسته شود. به یاد داشته باشید که هیچ استخوانی از بدن او شکسته نشد (یوحنا ۱۹: ۳۶؛ مزامیر ۳۴: ۲۰). با این حال، وقتی شام خداوند را برقرار کرد، نان را گرفت و گفت: «بگیرید، بخورید؛ این بدن من است که برای شما شکسته شده است» (۱ قرنتیان ۱۱: ۲۴).
خداوند عیسی در مورد مرگ خود، خود را به عنوان دانه‌ای از گندم توصیف کرد که باید به زمین بیفتد و بمیرد. تنها در این صورت است که جوانه می‌زند و دانه‌های بیشتری تولید می‌کند (یوحنا ۱۲: ۲۴). خداوند در ادامه تعلیم می‌دهد که ما نیز باید به همین ترتیب شکسته شویم اگر می‌خواهیم پیروان حقیقی مسیح باشیم.
لنگر برای امروز:
خداوند از چیزهای شکسته استفاده می‌کند. او می‌تواند بیشترین استفاده را از ما ببرد وقتی که در دستان او انعطاف‌پذیر باشیم و به کوزه‌گر استاد اجازه دهیم که ظرف را به هر شکلی که صلاح می‌داند، دوباره شکل دهد (ارمیا ۱۸: ۴).
