خداوند زنان را در زندگی روزمره ملاقات می‌کند: نیازی به کوهنوردی نیست

آیا تا به حال توجه کرده‌اید که در کتاب مقدس مردان همیشه برای ارتباط با خدا به کوهستان می‌روند؟ با این حال، در کتاب مقدس تقریباً هرگز نمی‌شنویم که زنان به کوهستان بروند، و می‌دانیم چرا — درست است؟ زیرا زنان بیش از حد مشغول ادامه دادن زندگی بودند؛ آنها نمی‌توانستند نوزادان، غذاها، خانه‌ها، آتش‌ها، باغ‌ها، و هزاران مسئولیت را رها کنند تا به کوهستان صعود کنند!

روز دیگر در مورد این موضوع به دوستی شکایت می‌کردم و می‌گفتم که حتی به عنوان یک زن مدرن احساس می‌کنم هرگز به اندازه کافی از مسئولیت‌هایم «آزاد» نیستم، هرگز در مکانی به اندازه کافی آرام یا مقدس نیستم که بتوانم آن نوع ارتباطی را که می‌خواهم با خدا داشته باشم. پاسخ او مرا شوکه کرد: «به همین دلیل خدا به سراغ زنان می‌آید. مردان باید از کوه بالا بروند تا خدا را ملاقات کنند، اما خدا به سراغ زنان هر کجا که هستند می‌آید.» هفته‌هاست که به سخنان او فکر می‌کنم و کتاب مقدس خود را جستجو کرده‌ام تا ببینم آنچه او گفت حقیقت دارد. خدا واقعاً به سراغ زنان هر کجا که هستند، زمانی که کارهای عادی و روزمره خود را انجام می‌دهند، می‌آید. او آنها را در چاه‌هایی که برای خانواده‌هایشان آب می‌کشند، در خانه‌هایشان، در آشپزخانه‌هایشان، در باغ‌هایشان ملاقات می‌کند. او به سراغ آنها می‌آید در حالی که کنار بستر بیماران نشسته‌اند، در حالی که زایمان می‌کنند، از سالمندان مراقبت می‌کنند، و مراسم ضروری سوگواری و دفن را انجام می‌دهند.

حتی زنانی که در قبر خالی بودند و اولین کسانی بودند که شاهد رستاخیز مسیح بودند، فقط به این دلیل آنجا بودند که کار زنانه آماده‌سازی صحیح بدن مسیح برای دفن را انجام می‌دادند. در این کار به ظاهر پیش پا افتاده و عادی، این زنان خود را رو در رو با الوهیت یافتند.

بنابراین اگر — مانند من — هرگز شروع به شکایت از این واقعیت کردید که به اندازه کافی وقت ندارید تا در کوهستان با خدا بگذرانید، به یاد داشته باشید، خدا به سراغ زنان می‌آید. او می‌داند ما کجا هستیم و چه بارهایی را حمل می‌کنیم. او ما را می‌بیند، و اگر چشمان و قلب‌های خود را باز کنیم، او را خواهیم دید، حتی در عادی‌ترین مکان‌ها و در عادی‌ترین چیزها.