خداوند نادانان را می‌خواند تا حکیمان و قدرتمندان را شرمنده سازد

«زیرا ای برادران، دعوت خود را ملاحظه کنید که از شما بسیاری حکیم جسمانی و بسیاری زورآور و بسیاری نجیب‌زاده خوانده نشده‌اند. بلکه خدا جاهلان جهان را برگزید تا حکیمان را شرمنده سازد و خدا ضعیفان جهان را برگزید تا زورآوران را شرمنده سازد و خدا فرومایگان جهان و خوارشدگان را برگزید، بلکه آنچه نیست تا آنچه هست را نیست گرداند، تا هیچ بشری در حضور او فخر نکند.» (اول قرنتیان ۱: ۲۶-۲۸)

این حدود هفتمین باری است که پولس کلمه «دعوت» یا «فراخوانی» را ذکر می‌کند. این فصل با توصیف پولس از خود به عنوان «خوانده شده برای رسول بودن» (۱: ۱) آغاز می‌شود. او به ایمانداران در قرنتس می‌نویسد که «فراخوانده شدگان» هستند (۱: ۲). کلمه کلیسا—اکلسیا—به معنای «فراخوانده شدگان» است. آنها کسانی بودند که «قدیسان خوانده شده» بودند، به معنای جدا شده (۱: ۲). آنها همچنین با همه کسانی که در هر مکان، نام خداوند ما عیسی مسیح را می‌خوانند، مرتبط و وابسته بودند.

دعوت ایماندار بسیار مهم است، اگرچه ما اغلب اهمیت آن را نادیده می‌گیریم. در این فصل اول، پولس به ما یادآوری می‌کند که هر مسیحی برای مقدس بودن خوانده شده است (آیات ۱-۹). ما «به مشارکت پسر او، عیسی مسیح خداوند ما، خوانده شده‌ایم» (آیات ۹-۲۵). و ما برای جلال دادن خدا و مسیح خوانده شده‌ایم (آیات ۲۶-۳۱).

در بخش امروز، پولس ما را ترغیب می‌کند که دعوت خود را با دقت بررسی کنیم. ما باید تشخیص دهیم که خدا ما را به خاطر آنچه بودیم نخواند—بلکه با وجود آنچه بودیم! اگر خدا ما را بر اساس اینکه چه کسی هستیم یا چه چیزی می‌توانستیم به او ارائه دهیم، خوانده بود، غرور و تکبر به سرعت غلبه می‌کرد. اما خدا کاری متفاوت انجام داد—کاری که فقط او می‌توانست انجام دهد—تا او به تنهایی جلال را برای چنین نقشه نجات بخشنده و محبت‌آمیزی دریافت کند.

او جاهلان این جهان را برگزیده تا حکیمان را شرمنده سازد. او ضعیفان را برگزیده تا قدرتمندان را شرمنده سازد. او فرومایگان و خوارشدگان را برگزیده—بله، حتی چیزهایی که هیچ نیستند—تا چیزهایی که هستند را نیست گرداند. چرا؟ تا «هیچ بشری در حضور او فخر نکند.»

پولس نتیجه‌گیری می‌کند:

«لیکن از او شما در مسیح عیسی هستید که برای ما حکمت از خدا—و عدالت و تقدیس و فدیه—گردید، تا چنانکه نوشته شده است، «آنکه فخر می‌کند، در خداوند فخر کند.» (اول قرنتیان ۱: ۳۰-۳۱)

لنگر برای امروز

جایی برای جلال انسان در حضور خدا نیست. این در مورد شما یا من نیست—این در مورد دادن تمام جلال و ستایش به کسی است که ما را از تاریکی به نور شگفت‌انگیز خود فراخواند.