«موسی و هارون جماعت را در مقابل صخره جمع کردند و موسی به آنها گفت: «گوش کنید، ای شورشیان! آیا باید برای شما از این صخره آب بیرون بیاوریم؟» (اعداد 20:10)
به راحتی می‌توان فهمید که چرا موسی از قوم عبرانی ناامید شد. آنها آنقدر سخت‌دل و در ایمان خود ضعیف بودند که موسی صبر خود را از دست داد و از آنها عصبانی شد. با این حال، هر بار که موسی تمرکز خود را از خدا دور می‌کرد، برای او گران تمام می‌شد. وقتی او سعی کرد با به دست گرفتن امور، به مردم خود کمک کند، چهل سال بعد را به چوپانی گوسفندان در بیابان گذراند (خروج 2:11-15). این بار رفتار بی‌پروا او فرصت ورود به سرزمین موعود را از او گرفت (اعداد 20:12). موسی در ناامیدی خود از بی‌احترامی مردم، همان گناه را مرتکب شد و آشکارا از دستورات خدا سرپیچی کرد. چگونه این اتفاق افتاد؟ موسی اجازه داد توجهش به رفتار دیگران معطوف شود به جای اینکه بر فعالیت خدا تمرکز کند.
این ممکن است برای شما نیز اتفاق بیفتد. خدا افرادی را در اطراف شما قرار داده است که به خدمت شما به آنها نیاز دارند. با این حال، هرگز نمی‌توانید به درستی به آنها کمک کنید، مگر اینکه تمرکز اصلی شما بر خدا باشد. اگر بر مردم، ضعف‌های آنها، نافرمانی آنها، عدم ایمان آنها و سرسختی آنها تمرکز کنید، به سرعت ناامید خواهید شد. ممکن است، مانند موسی، همان گناهانی را مرتکب شوید که محکوم می‌کنید. اما اگر چشمان شما بر خدای مقدس ثابت باشد، بیشتر شبیه او خواهید شد — مهربان، بخشنده، صبور و عادل. وقتی رفتار یک دوست شما را ناامید می‌کند، فوراً به سوی خداوند بروید. سعی کنید تشخیص دهید که خدا چه کاری می‌خواهد در زندگی دوست شما انجام دهد، به جای اینکه بر گناه دوست خود تمرکز کنید. سپس شما قدرت، حکمت و صبری را خواهید داشت که برای کمک به دوست خود به روشی که خدا می‌خواهد، نیاز دارید.
