صلح سهم مناسب ما به عنوان فرزندان خداست، صلح هم در مورد گناه و هم در مورد شرایط. اکنون درست است که دومی را هنوز به طور ظاهری نداریم؛ اما خدا همه چیزهایی را که به ما مربوط می‌شود در دست گرفته و بر عهده خود گرفته است که «همه چیز را برای خیر با هم کار کند.» و آگاهی از این در همه شرایط، حتی اگر شرایط آزمایش، سردرگمی و غم باشد، آرامش می‌دهد. آیا با عیسی اینطور نبود؟ چه کسی می‌تواند مانند او مورد آزمایش قرار گیرد؟ «به او که چنین خصومت را از گناهکاران علیه خود تحمل کرد، فکر کنید، مبادا در روح خود خسته و دلسرد شوید» (عبرانیان ۱۲:۳)؛ با این حال او همیشه آرامش داشت. و ما نیز می‌توانیم: «تو او را در آرامش کامل نگاه خواهی داشت، که ذهنش بر تو متمرکز است، زیرا به تو اعتماد دارد» (اشعیا ۲۶:۳).
اما سپس بسیار مهم است که ببینیم «مشورت صلح» کاملاً بین خدا و عیسی است. لحظه‌ای که شروع به قرار دادن آرامش خود بر هر چیزی در خودمان می‌کنیم، آن را از دست می‌دهیم. و به همین دلیل است که بسیاری از مقدسین آرامش پایدار ندارند. هیچ چیز نمی‌تواند پایدار باشد که تنها بر خدا بنا نشده باشد. چگونه می‌توانید آرامش پایدار داشته باشید؟ فقط با داشتن آن به روش خود خدا. با قرار ندادن آن بر هیچ چیز در درون خودتان – حتی کار روح – بلکه بر آنچه مسیح کاملاً بدون شما انجام داده است. سپس آرامش را خواهید شناخت – بی‌ارزشی آگاهانه، اما با این حال آرامش. تنها در مسیح است که خدا آنچه را که می‌تواند در آن آرام گیرد، می‌یابد، و همینطور با مقدسین اوست. هر چه بیشتر وسعت و ماهیت شر را که در درون است، و همچنین آنچه را که در بیرون و اطراف است، ببینید، بیشتر خواهید یافت که آنچه عیسی هست، و آنچه عیسی انجام داد، تنها مبنایی است که می‌توانید بر آن آرام گیرید.
