«در هر زمان بر او توکل کنید؛ ای مردم، دل خود را پیش او بریزید. خدا پناهگاه ماست» (مزمور ۶۲:۸). داوود که این کلمات را نوشت، به خوبی می‌دانست که خدا چقدر برای او در زمان استرس و طوفان، پناهگاهی امن بود. اگر فقط یک نمونه را به یاد آوریم، خواهیم دید که او چگونه این را ثابت کرده است. در صقلغ، او تنها بر خدا تکیه کرده بود و او را ناکام نیافته بود. شهر داوود سوخته بود، اموالش به سرقت رفته بود، عزیزانش به اسارت برده شده بودند، پیروانش از سنگسار کردن او سخن می‌گفتند. او چه می‌توانست بکند؟ به کجا می‌توانست روی آورد؟ «داوود بسیار پریشان بود... اما داوود خود را در خداوند، خدای خود، تشویق کرد» (اول سموئیل ۳۰:۶).
شرایط به سختی می‌توانست پریشان‌کننده‌تر باشد، آینده واقعاً تهدیدآمیز بود، اما داوود خدایی را می‌شناخت که او را به خدمت خود فراخوانده بود و دل خود را بر او استوار ساخت.
بر یهوه استوار، دل‌ها کاملاً برکت یافته‌اند، در وعده او آرامش و آسایش کامل می‌یابند.
و یهوه-خدا به نفع داوود مداخله کرد، و «داوود همه چیز را بازپس گرفت»، و غنایم زیادی نیز نصیب او شد.
همیشه با کسانی که از خداوند می‌ترسند چنین بوده است. او از خودش مراقبت می‌کند. «در همه نسل‌ها» او «محل سکونت» آنها بوده است. «از ازل تا ابد» او خداست (مزمور ۹۰:۱-۲).
و اوست که گفته است: «من هرگز تو را ترک نخواهم کرد و تو را رها نخواهم ساخت.» در پاسخ به کلمات تسلی‌بخش او می‌توانیم با جسارت بگوییم: «خداوند یاور من است، و از آنچه انسان به من خواهد کرد نخواهم ترسید» (عبرانیان ۱۳:۶). چه گفتگوی مبارکی است این!
خدای ما از اینکه اعتماد ما به اوست، لذت می‌برد. این همان چیزی است که داوود در مزمور ۳۱:۱۹ بیان می‌کند: «آه، چقدر نیکویی تو عظیم است، که برای کسانی که از تو می‌ترسند ذخیره کرده‌ای؛ که برای کسانی که در برابر پسران آدم به تو توکل می‌کنند، انجام داده‌ای.» او نیکویی خود را برای آنها نگه می‌دارد، او برای کسانی کار می‌کند که در برابر بی‌خدایان اطراف، در او پناه می‌جویند.
