روح خدا تضاد بسیار چشمگیر و آموزنده‌ای بین ایوب و ارمیا در شرایط دشوارشان و خداوند عیسی در شرایط او به ما ارائه کرده است.
«ایوب دهان خود را گشود و روز خود را لعنت کرد» (ایوب ۳:۱). او برای آرامش آه کشید اما آن را در سایه‌های مرگ و در تاریکی قبر جستجو کرد. آرامشی غم‌انگیز! در ارمیا نبی نیز همین را می‌بینیم (ارمیا ۲۰:۱۴-۱۸). هر دوی این قدیسان محبوب و محترم خدا، هنگامی که تحت فشار بیرونی قرار گرفتند، برای لحظه‌ای آن وضعیت متعادل روح را که ایمان واقعی همیشه می‌بخشد، از دست دادند.
اکنون، استاد مبارک در متی ۱۱ در تضادی باشکوه در برابر ما ایستاده است. آن فصل تعدادی از شرایط را ثبت می‌کند که کاملاً علیه او بودند.
زندان هیرودیس به نظر می‌رسید که اعتماد یحیی تعمیددهنده را متزلزل کرده بود. مردان آن نسل شهادت دوگانه عدالت و فیض را، در خدمت یحیی و خود مسیح، رد کرده بودند. خرازین، بیت‌صیدا و کفرناحوم با وجود «اعمال قدرتمند» او توبه نکرده بودند.
پس چه؟ آیا استاد زبان خادمان خود ایوب و ارمیا را به کار گرفت؟ به هیچ وجه. اراده او کاملاً با اراده پدرش آمیخته بود، و از این رو، «در آن زمان [هنگامی که همه چیز علیه او به نظر می‌رسید] عیسی پاسخ داد و گفت: ای پدر، تو را شکر می‌کنم... زیرا چنین در نظر تو نیکو آمد.» اینجا بود که عیسی آرامش یافت. و او «همه زحمتکشان و گرانباران» را دعوت می‌کند تا «آرامش یابند.» او ما را به قبر به عنوان محل آرامشمان اشاره نمی‌کند، بلکه با مهربانی خم می‌شود و ما را دعوت می‌کند تا یوغ خود را با او به اشتراک بگذاریم—تا روح «فروتن و افتاده‌دل» او را بنوشیم—تا اراده‌ای مرده را با خود حمل کنیم—تا با «خدا را شکر» و «همینطور» با تاریک‌ترین تدابیر و دشوارترین شرایط روبرو شویم. این «آرامش» الهی است. این آرامش در زندگی است و نه در مرگ—آرامش در مسیح است و نه در قبر.
آیا تا به حال خود را مایل به آرزوی قبر، به عنوان تسکینی از فشار، یافته‌اید؟ اگر چنین است، به آیات بالا نگاه کنید. به آنها فکر کنید، بر آنها دعا کنید، و سعی کنید آرامش خود را در جایی بیابید که عیسی آرامش خود را یافت، در نداشتن اراده‌ای از خود. ما اغلب فکر می‌کنیم تغییر شرایط ما را خوشحال می‌کند. تصور می‌کنیم، اگر این آزمایش برداشته شود و آن کمبود جبران شود، همه چیز خوب خواهد شد. بیایید به یاد داشته باشیم، هنگامی که وسوسه می‌شویم چنین فکر کنیم، آنچه ما می‌خواهیم تغییر شرایط نیست، بلکه پیروزی بر خود است. باشد که خداوند نیکو همیشه این پیروزی را به ما عطا کند، و آنگاه ما از آرامش لذت خواهیم برد.
