یافتن آرامش و ستایش در میان آزمایش‌های تغییرناپذیر زندگی

«بلی ای پدر، زیرا که چنین در نظر تو پسندیده آمد.» (متی ۱۱:۲۶)

تقریباً در زندگی هر کسی چیزهایی وجود دارد که هرگز انتخاب نمی‌کرد، دوست داشت از شر آنها خلاص شود، اما هرگز نمی‌توان آنها را تغییر داد. این موضوع مربوط به نقص‌ها یا ناهنجاری‌های جسمی است. یا ممکن است یک بیماری مزمن و خفیف باشد که ما را تنها نمی‌گذارد. باز هم ممکن است یک اختلال عصبی یا عاطفی باشد که به عنوان یک مهمان ناخوانده باقی می‌ماند.

بسیاری از مردم زندگی‌های شکست‌خورده‌ای دارند و رویای آنچه را که می‌توانست باشد، در سر می‌پرورانند. اگر فقط بلندتر بودند. اگر فقط زیباتر بودند. اگر فقط در خانواده، نژاد یا حتی جنسیت متفاوتی متولد شده بودند. اگر فقط برای برتری در ورزش ساخته شده بودند. اگر فقط می‌توانستند سلامتی کامل داشته باشند.

درسی که این افراد باید بیاموزند این است که در پذیرش آنچه نمی‌توان تغییر داد، آرامش وجود دارد. آنچه هستیم، به فیض خدا هستیم. او زندگی ما را با عشق بی‌نهایت و حکمت بی‌نهایت برنامه‌ریزی کرده است. اگر می‌توانستیم به خوبی او ببینیم، همه چیز را دقیقاً همانطور که او انجام داده است، ترتیب می‌دادیم.

بنابراین باید بتوانیم بگوییم: «بلی ای پدر، زیرا که چنین در نظر تو پسندیده آمد.»

اما یک گام فراتر نیز وجود دارد. ما مجبور نیستیم این چیزها را با روحیه‌ای از تسلیم ملایم بپذیریم. با دانستن اینکه آنها توسط خدای محبت‌آمیز اجازه داده شده‌اند، می‌توانیم آنها را به دلیل ستایش و شادی تبدیل کنیم. پولس سه بار دعا کرد که خاری در جسمش برداشته شود. هنگامی که خداوند فیض تحمل خار را وعده داد، رسول فریاد زد: «پس با کمال میل در ضعف‌های خود فخر خواهم کرد تا قدرت مسیح بر من قرار گیرد» (۲ قرنتیان ۱۲:۹).

یکی از نشانه‌های بلوغ روحانی این است که می‌توانیم در شرایط به ظاهر نامطلوب زندگی شاد باشیم و از آنها به عنوان وسیله‌ای برای جلال دادن خدا استفاده کنیم. فنی کراسبی این درس را در اوایل زندگی آموخت. هنگامی که او تنها هشت سال داشت، شاعر نابینا نوشت:

آه، چه کودک شادی هستم
اگرچه نمی‌توانم ببینم!
مصمم هستم که در این دنیا
راضی خواهم بود.
چه برکات زیادی را تجربه می‌کنم
که دیگران ندارند!
پس گریه یا آه نمی‌کشم چون نابینا هستم
نمی‌توانم، و نخواهم کرد!