بیایید صادقانه از خود بپرسیم که با چه نگرش قلبی و تمایلی اراده خدا را می‌پذیریم، وقتی که مستلزم آن است که ما رنج را تحمل کنیم (برای مثال به اول پطرس ۳: ۱۷ مراجعه کنید).
پولس به فیلیپیان می‌نویسد که نه تنها به آنها ایمان به مسیح داده شده بود، بلکه رنج کشیدن برای او نیز (به فیلیپیان ۱: ۲۹ مراجعه کنید).
در این زمینه، مثال اولین مسیحیان که در اعمال رسولان ثبت شده است نیز تأثیرگذار است. وقتی آنها تهدید شدند، از خدا نخواستند که آنها را از آزار و اذیت نجات دهد. در عوض، دعا کردند که او به آنها جسارت دهد تا به وفاداری برای خداوند شهادت دهند (به اعمال رسولان ۴: ۲۹ مراجعه کنید).
مدت کوتاهی بعد، دو نفر از آنها توسط یهودیان کتک خوردند. آنها چگونه به این واکنش نشان دادند؟ آنها شادمان بودند که شایسته شمرده شده بودند تا به خاطر نام عیسی شرم را تحمل کنند (به اعمال رسولان ۵: ۴۰-۴۱ مراجعه کنید).
این نشان می‌دهد که آنها نه تنها رنج را با فروتنی پذیرفتند، بلکه حتی برای آنها افتخار بود که اجازه داشته باشند برای مسیح رنج بکشند. اگر مردم به خاطر ایمان ما ما را کتک می‌زدند، ما چگونه واکنش نشان می‌دادیم؟
ما درک می‌کنیم که این مسئله چقدر چالش‌برانگیز است و احتمالاً چقدر در واکنش فروتنانه هنگام مواجهه با رنج عقب هستیم. اغلب زمان می‌برد تا یک «بله» به آن پیدا کنیم—و باید بدانیم که خداوند این را می‌داند و با ما صبور است.
