دعای خیر پولس برای تسالونیکیان منحصر به فرد است، زیرا یک پس‌نوشت بین بخش اول و دوم دعای خیر قرار گرفته است.
همانطور که پولس دومین نامه‌ی خود را به مقدسین تسالونیکی در مورد سؤالاتشان درباره‌ی بازگشت دوم مسیح به پایان می‌رساند، ابتدا «خداوند صلح» را فرا می‌خواند. چه عنوان شگفت‌انگیزی برای خداوند عیسی! این یک اصطلاح منحصر به فرد است که فقط یک بار در کل عهد جدید برای او استفاده شده است.
یادآوری این موضوع برای مقدسین تسالونیکی مهم بود. دشمن، از طریق معلمان دروغین، سعی کرده بود آنها را آشفته کند و موفق شده بود آنها را «در ذهن متزلزل» رها کند، شاید از طریق یک نامه (۲ تسالونیکیان ۲:۲). این معلمان، با الهام از یک «روح» دروغین، به این مقدسین عزیز نوشته بودند و توضیح می‌دادند که مشکل فعلی آنها، یک دوره‌ی آزار و اذیت، دلیلی بر این است که «روز خداوند» از قبل «حاضر» است (رجوع کنید به jnd). در رساله‌ی اول، پولس به آنها اطمینان داده بود که مسیح ابتدا برای آنها خواهد آمد (۱ تسالونیکیان ۴:۱۵-۱۷)، و آنها برای «خشم» مقدر نشده‌اند (۱ تسالونیکیان ۵:۹؛ مقایسه کنید ۱:۱۰).
پولس این حقیقت را در این نامه‌ی دوم تکرار می‌کند و جزئیات جدیدی برای تأیید آن ارائه می‌دهد. با این حال، در میان دعای خیر خود، مبادا که آنها در مورد اصالت این رساله‌ی دوم شک داشته باشند، آن را با دست خود امضا کرد و از خط متمایز خود استفاده کرد. از این رو، آنها می‌دانستند که از طریق پولس، خداوند صلح با آنها سخن گفته است. خداوند عیسی امروز نیز همان است (عبرانیان ۱۳:۸). همانطور که ما از میان عدم قطعیت‌های زندگی می‌گذریم، خداوند صلح هنوز با ماست (متی ۲۸:۲۰).
