آزمایشات و مصیبت‌های آتشین
از مرگ هابیل در پیدایش ۴:۸ تا کشتار مقدسین در مکاشفه ۱۲:۱۳، آزار و اذیت در سراسر کتاب مقدس رایج است. در واقع، پولس رسول به عنوان یک اصل بیان می‌کند: «آری، و همه کسانی که می‌خواهند در مسیح عیسی با تقوا زندگی کنند، آزار و اذیت خواهند دید» (دوم تیموتائوس ۳:۱۲ KJV).
این رنج ممکن است به اشکال مختلفی ظاهر شود. می‌تواند به وضوح وحشیانه و آشکار باشد یا می‌تواند آرام و ظریف باشد. در مورد اول، «نبوکدنصر پر از خشم ... فرمان داد که کوره را هفت برابر بیشتر از آنچه معمولاً گرم می‌شد، گرم کنند» (دانیال ۳:۱۹). در مقابل، دلیله، پس از اینکه سامسون ضعیف شد و به دلیل تمایلات و رفتارهای جسمانی‌اش به معنای واقعی کلمه از قدرتش محروم شد، «شروع به آزار او کرد» (داوران ۱۶:۱۹).
آزار و اذیت معمولاً به صورت عمومی انجام می‌شود تا همه از پیروی از خداوند بترسند. با این حال، جایی که ایمان مقدسین غالب است، این ممکن است باعث جسارت بیشتر در میان مؤمنان شود. گاهی اوقات آتش آزار و اذیت حتی ممکن است به کوره ارتقاء تبدیل شود. زیرا «پادشاه شدرک، میشک و عبدنغو را در ولایت بابل ارتقاء داد» (دانیال ۳:۳۰).
رنج بردن از آزار و اذیت
با وجود شادی‌های نجات، استاد به صراحت به ایمانداران هشدار داده است که «در دنیا مصیبت خواهید داشت» (یوحنا ۱۶:۳۳). موازی با این، پطرس از «آزمایش ایمان شما» (اول پطرس ۱:۷) سخن می‌گوید. همین رسول این را به عنوان یک «آزمایش آتشین» (اول پطرس ۴:۱۲) توصیف می‌کند. به عبارت دیگر، آزار و اذیت به عنوان اثبات ایمان ما عمل خواهد کرد، هنگامی که مقدسین را از کسانی که فقط ادعای نجات می‌کنند، جدا می‌کند. هنگامی که شعله مصیبت به فرزندان مار می‌رسد، آنهایی که ایمان ندارند از آتش فرار خواهند کرد (متی ۳:۷؛ اعمال ۲۸:۳،۵). و برای کسانی که تصور می‌کنند آزار و اذیت چیزی از گذشته است، ما کلمات پولس به تیموتائوس را به یاد می‌آوریم: «همه کسانی که می‌خواهند در مسیح عیسی با تقوا زندگی کنند، آزار و اذیت خواهند دید» (دوم تیموتائوس ۳:۱۲).
اشکال آزار و اذیت
حداقل دو شکل از آزار و اذیت وجود دارد: کلامی و فیزیکی. در پیدایش، یوسف، که پیش‌نمونه خداوند عیسی مسیح بود، هر دو نوع آزار و اذیت را متحمل شد. پس از اینکه برادرانش او را به چاه انداختند، او را به اسماعیلیان فروختند که او را به مصر بردند و به بردگی فروختند. از این طریق او در خانه فوطیفار، یکی از افسران فرعون، خدمتکار شد. با این حال، همسر اربابش «چشمان خود را بر یوسف دوخت» و او وفاداری اخلاقی یوسف را با اتهام دروغین تلاش برای زنا پاداش داد (پیدایش ۳۹:۱-۱۷). بر اساس این دروغ، یوسف به زندان افتاد. اما حتی در بازداشت نیز، یوسف خود را متمایز کرد، زیرا «نگهبان زندان همه زندانیان را که در زندان بودند به دست یوسف سپرد؛ و هر کاری که در آنجا می‌کردند، او انجام‌دهنده آن بود» (پیدایش ۳۹:۲۲).
اکنون در تمام این چیزها ما پیش‌نمایشی از آنچه خود استاد متحمل خواهد شد، داریم. پسر خدا، نمونه کامل همه فضایل، مورد هر نوع آزار و اذیت قرار گرفت حتی در حالی که بر صلیب رنج می‌برد و دشمنانش او را سرزنش می‌کردند. با این حال، برای جلوگیری از هرگونه عمل انتقام‌جویانه، خداوند فرمان داد: «دشمنان خود را دوست بدارید، کسانی را که شما را لعنت می‌کنند برکت دهید، به کسانی که از شما متنفرند نیکی کنید، و برای کسانی که با شما بدرفتاری می‌کنند و شما را آزار می‌دهند دعا کنید» (متی ۵:۴۴). به عبارت دیگر، انتقام «مسیحی» هرگز یک گزینه نیست. هنگامی که یوسف به طور مؤثر به یک فرعون زیردست تبدیل شد، کسانی را که او را آزار داده بودند، محاکمه نکرد. بلکه، او به فرزندان یعقوب که برادر خود را به بردگی فروخته بودند، مهربانی فوق‌العاده‌ای نشان داد. به همین ترتیب او فرزندان مصریان را که او را به زندان انداخته بودند، تغذیه کرد. پس از اینکه برادرانش از شرارت خود توبه کردند، او با اشک در چشمانش آنها را بخشید و باعث شد که آنها در مصر مستقر شوند (پیدایش ۴۲:۲۴؛ ۴۵:۱۰-۱۱).
تحریک‌کنندگان آزار و اذیت
کسانی که به خداوند عیسی مسیح ایمان ندارند، همه چیز را انکار می‌کنند وقتی که «مورد آزار و اذیت» قرار می‌گیرند، و این همان گروه، فرزندان خشم، هستند که آزار و اذیت را بر خادمان واقعی خدا تحریک می‌کنند. بنابراین می‌خوانیم: «آنکه از جسم متولد شد، آنکه از روح متولد شد را آزار داد، و اکنون نیز چنین است» (غلاطیان ۴:۲۹). ضمیر «او» البته زنان شریر را مستثنی نمی‌کند؛ زیرا هنگامی که یحیی تعمیددهنده ازدواج زناکارانه هیرودیس با همسر برادرش فیلیپ را محکوم کرد، هیرودیاس برای قتل یحیی توطئه کرد (متی ۱۴:۳؛ مرقس ۶:۲۴). خادم عادل خدا به زندان افتاد و سر بریده شد به خاطر جرأت موعظه آنچه درست بود!
ما همچنین می‌بینیم که فقط عادلان می‌توانند مورد آزار و اذیت قرار گیرند، در حالی که شریران فقط می‌توانند به خاطر گناه مجازات شوند. پسر خدا بر صلیب شکنجه شد و مورد آزار و اذیت قرار گرفت در حالی که دو مجرم به خاطر گناهان خود مصلوب شدند. بنابراین دزد توبه‌کار اعتراف کرد: «ما پاداش شایسته اعمال خود را دریافت می‌کنیم: اما این مرد هیچ کار اشتباهی نکرده است» (لوقا ۲۳:۴۱).
اثبات ایمان ما
در حالی که ستایش خدا آسان است وقتی همه چیز خوب است، واقعیت ایمان ما فقط با آتش اثبات می‌شود – مانند کسانی که فلزات گرانبها را تصفیه می‌کنند. پطرس تعلیم می‌دهد که ایمان فقط زمانی واقعی اثبات می‌شود که با آزار و اذیت آزمایش شود: «آزمایش ایمان شما، که بسیار گرانبهاتر از طلای فانی است، اگرچه با آتش آزمایش شود، ممکن است در ظهور عیسی مسیح به ستایش و افتخار و جلال یافت شود» (اول پطرس ۱:۷). باشد که خدا به ما فیض دهد تا هر آزمایش آتشین را برای جلال خدا تحمل کنیم!
رنج آزار و اذیت‌های دوگانه متی ۵:۱۰-۱۲، رنج بردن به خاطر عدالت و رنج بردن به خاطر مسیح دو چیز کاملاً متمایز هستند. جایی که مسئله عدالت مطرح است، به سادگی این است که من به نقطه‌ای می‌رسم که اگر در آنجا نایستم و رنج نبرم، وجدانم آلوده خواهد شد. این به هیچ وجه رنج بردن به خاطر مسیح نیست. رنج بردن به خاطر مسیح مسئله گناه آشکار نیست، بلکه با فیض او و ادعاهای آن بر قلب من مرتبط است. میل به حقیقت او و جلال او مرا به مسیری خاص می‌برد که مرا در معرض رنج قرار می‌دهد. من ممکن است صرفاً وظیفه خود را به عنوان یک مسیحی در مکانی که قرار گرفته‌ام انجام دهم؛ اما فیض هرگز با انجام صرف وظیفه راضی نمی‌شود. خدا نکند که ما صرفاً به وظیفه محدود شویم و برای سرریز شدن فیض او آزاد نباشیم. در مورد اول، ایماندار کاملاً متوقف می‌شود: اگر او نایستد، گناه خواهد بود. در مورد دیگر، شهادتی برای مسیح وجود دارد، و فیض باعث می‌شود که فرد از شایسته شمرده شدن برای رنج بردن به خاطر نام او شاد شود. —ویلیام کلی، سخنرانی‌های مقدماتی درباره متی
