رفاقت
و ایشان در تعلیم رسولان و رفاقت و پاره کردن نان و دعاها پیوسته می‌بودند. —اعمال ۲:۴۲ NKJV
از سال‌های اولیه ایمانم، به یاد دارم که برادری می‌گفت چهار عنصری که در مورد کلیسای اولیه ذکر شده‌اند، برای زندگی صحیح جماعت ضروری یا کاملاً اساسی هستند. این اصول اولیه به هم پیوند خورده‌اند. آن برادر آنها را با چهار چرخ یک ماشین مقایسه کرد: وقتی یک چرخ گم شود، ماشین حرکت نمی‌کند. این چهار عنصر به هم تعلق دارند: « تعلیم » و « رفاقت » که با رسولان پیوند خورده‌اند، وقتی با کمک خدا انجام شوند، پاسخی به سوی خدا و عیسی خداوند تولید خواهند کرد، همانطور که در پاره کردن نان بیان شده است. همه چیز با « دعا » و وابستگی واقعی به خداوند حفظ می‌شود. علاوه بر این، « تعلیم » « رسولان » را نمی‌توان از رفاقت با آنها و همچنین با ایمانداران جدا کرد.
کتاب اعمال جریان وقایع را توصیف می‌کند، همانطور که عیسی خداوند به آسمان صعود کرد و روح‌القدس از آسمان بر ایمانداران نازل شد. لوقا در مورد ایمانداران در اورشلیم پس از دریافت روح‌القدس گزارش داد و این اجزای اساسی یک شهادت محلی از خداوند را خلاصه کرد. همان اصول اساسی برای ما نیز ضروری هستند، حتی اگر زمان‌ها تغییر کرده باشند. پس از حدود ۲۰۰۰ سال، آنچه لوقا گزارش داد هنوز هم امروز مرتبط است.
مراقب باشید چگونه اعمال رسولان را می‌خوانیم
کتاب اعمال رسولان به طور مقتدرانه مانند رساله‌ها تعلیم نمی‌دهد، و ما نباید دکترین را فقط بر اساس آنچه لوقا، نویسنده، گزارش کرده است، بنا کنیم. با این حال، لوقا با پولس رسول همکاری نزدیکی داشت، که از طریق او بسیاری از دکترین مربوط به جماعت خدا – کلیسای خدای زنده – و عملکرد آن را دریافت کرده‌ایم. بنابراین، ما باید سعی کنیم آنچه لوقا در اعمال رسولان توصیف کرده است را با تعلیمی که خدا از طریق نوشته‌های رسولی در تمام رساله‌ها برقرار کرده است، مرتبط کنیم.
علاوه بر این، ۲ پطرس ۱:۲۰-۲۱ نشان می‌دهد که ما نباید از ایده‌های خودمان که ممکن است از کتاب مقدس جمع‌آوری کنیم، پیروی کنیم، زیرا کلام خدا خودش را تفسیر می‌کند. به عبارت دیگر، ما باید بر اساس آنچه کتاب مقدس در مورد خودش می‌گوید عمل کنیم، به جای پیروی از تفکر انسانی، سنت‌ها یا عقاید – صرف نظر از اینکه اینها چقدر ممکن است در خودشان خوب باشند. حتی ایماندارانی که بر اساس کتاب مقدس عمل می‌کنند، در خطر پیروی از ایده‌های خودشان با انتخاب و گزینش از مسائلی که لوقا توصیف کرده است، بدون آزمایش آنها با آنچه کتاب مقدس واقعاً تعلیم می‌دهد، هستند.
یک مثال ممکن است کافی باشد، یعنی در مورد ایمانداران سامری که توسط فیلیپ، مبشر، تعمید یافته بودند. آنها روح‌القدس را تنها پس از آنکه رسولان پطرس و یوحنا از اورشلیم آمدند تا دست بر آنها بگذارند، دریافت کردند (اعمال ۸:۱۴-۱۷). برخی این را به عنوان یک قاعده می‌پذیرند و حتی تحمیل می‌کنند که ایمانداران جدید روح‌القدس را تنها به این شیوه – از طریق دست گذاشتن – دریافت می‌کنند، بدون اینکه متوجه شوند که این یک مورد استثنایی بود. چرا در اینجا به این شیوه انجام شد؟ به دلیل این خطر بود که ایمانداران جدید در سامره چیزی مستقل از رسولان را آغاز کنند. بعدها، روح بلافاصله بر ایمانداران جدید نازل شد، بدون هیچ گونه مداخله انسانی (اعمال ۱۰:۴۴، ۱۱:۱۵). بیایید مراقب باشیم و آنچه اعمال رسولان گزارش می‌دهد را در زمینه صحیح بخوانیم و از ایده‌های از پیش تعیین شده، سنت‌ها یا آرزوها پیروی نکنیم.
تمرکز بر رفاقت
رفاقت به عنوان «دو رفیق در یک کشتی» توصیف شده است، که این ایده را می‌دهد. کلمه «رفاقت» ترجمه انگلیسی کلمه یونانی « کوینونیا» است که مفهوم داشتن چیزی مشترک را بیان می‌کند. اعمال ۲ توصیف می‌کند که چگونه خدای نجات‌دهنده در فیض خود به ایمانداران جدید در اورشلیم روح‌القدس را داد، کمی پس از آنکه تمام ملت مسیح خود را رد کرده و او را مصلوب کرده بودند. با این حال، خدا این هدیه گرانبها را تنها پس از آنکه ایمانداران خود را از ملت گناهکار که در آن زمان تحت داوری خدا بود، جدا کردند، با آنها به اشتراک گذاشت (آیه ۳۸). خدای تمام فیض (۱ پطرس ۵:۱۰) این ایمانداران جدید را قادر ساخت تا برکات او را دریافت کرده و آنها را با یکدیگر و دیگران به اشتراک بگذارند.
توجه داشته باشید که کلمه «تعلیم» ابتدا در اعمال ۲:۴۲ ذکر شده است. حتی اگر ما دکترین را صرفاً بر اساس وقایع اعمال رسولان بنا نکنیم، با این حال مهم است که بفهمیم چرا لوقا ابتدا تعلیم را ذکر کرده است. بسیاری از مردم می‌گویند: «تعلیم تفرقه می‌اندازد»، و از این به عنوان بهانه‌ای برای کنار گذاشتن تعلیم (حتی اگر این را نگویند) استفاده می‌کنند تا بر اساس «آنچه احساس خوبی می‌دهد»، «آنچه خوب یا درست به نظر می‌رسد» یا «آنچه محبوب است» عمل کنند. اما این یک رویکرد صادقانه به کلام خدا نیست، زیرا بدون پایه و اساس صحیح نمی‌توانیم رفاقت صحیح داشته باشیم. از اعمال ۲:۴۲ می‌آموزیم که تعلیم صحیح چقدر مهم است، که مستقیماً با رسولانی که خداوند در ابتدا داد، مرتبط است (لطفاً افسسیان ۲:۱۹-۲۲، ۳:۵-۱۲؛ غلاطیان ۲:۹ را بخوانید).
یوحنا، همراه با پطرس و پولس، بر این پایه و اساس صحیح اصرار داشتند: «ما از خدا هستیم. هر که خدا را می‌شناسد، به ما گوش می‌دهد؛ هر که از خدا نیست، به ما گوش نمی‌دهد. از این رو، روح حقیقت و روح گمراهی را می‌شناسیم» (۱ یوحنا ۴:۶ ESV). این آیه نشان می‌دهد که رسولان خدا چگونه آنچه از اوست و از او می‌آید را منتقل می‌کردند، و چگونه با خدا و با یکدیگر موافق بودند. به همین دلیل است که ما باید به رسولان گوش دهیم.
این موضوع ارتباط نزدیکی با مفهوم رفاقت دارد که موضوع فعلی ماست. نه تنها پیروی از تعلیم صحیح مهم است، بلکه باید مراقب باشیم که رفاقت را « در آن زمینه » نیز انجام دهیم. مسیحیانی هستند که می‌گویند کلام خدا را باور دارند (خدا را شکر برای آن!)، اما سپس می‌گویند، برای مثال، که ۱ قرنتیان برای حل یک مشکل خاص « آن روزها » نوشته شده است. آنها ادعا می‌کنند که این رساله اکنون برای ما اجباری نیست.
مفهوم چنین بیانی این است که ما، امروز، هیچ پایه و اساس تعلیمی که توسط رسولان گذاشته شده است، و نه رفاقت مرتبط با آنها را نخواهیم داشت! به همین دلیل مهم است که از مثال ایمانداران جدیدی که در اعمال ۲:۴۲ توصیف شده‌اند، پیروی کنیم، که می‌خوانیم آنها در تعلیم رسولان و رفاقت با آنها پایداری کردند. این بدان معناست که آنها « ادامه » دادند در این مسائل، زیرا در هیچ کجا نمی‌خوانیم که آنها این کار را متوقف کردند. متأسفانه، نسل‌های بعدی عشق اول خود را ترک کردند و اجازه دادند که تعالیم و بنیان‌های مختلف وارد شوند (به مکاشفه ۲-۳ مراجعه کنید).
رفاقت به معنای داشتن چیزهای مشترک است
رفاقت تنها زمانی خوب است که بر پایه و اساس صحیح باشد، که توسط رسولانی که خداوند داد، گذاشته شده است. این در مسائل دیگر گنجانده شده است: پاره کردن نان در پاسخ به بخشنده بزرگ ما، و دعایی که برای همه کارهای ما لازم است. به همین دلیل ماشین با چهار چرخ خود یک تصویر مفید از اعمال ۲:۴۲ است. اگر بگوییم که می‌خواهیم از مثال مسیحیان اولیه پیروی کنیم اما بخش‌های خاصی از تعلیم رسولان را که می‌خواهیم دنبال کنیم انتخاب کنیم و دیگران را رد کنیم، آنگاه مشکلی داریم. اگر بگوییم که با پولس کاری نداریم زیرا او با دوازده نفر نبود، مشکل دیگری داریم، زیرا دوازده نفر رفاقت صمیمی با پولس را ابراز کردند (غلاطیان ۱-۲؛ افسسیان ۳). حتی اگر پطرس توسط پولس اصلاح شد (غلاطیان ۲:۱۱-۱۴)، او این اصلاح را پذیرفت و او را محترم شمرد (۲ پطرس ۳:۱۵).
برخی می‌گویند که همه این چیزها را قبول دارند، اما سپس دکترین را برای مطابقت با ایده‌ها یا خواسته‌های خودشان تفسیر می‌کنند. برای مثال، گفتن اینکه نظم کتاب مقدس در جلسات جماعت فقط برای آن روزها بود و دستورالعمل‌ها برای خواهران در آن زمان امروز اعمال نمی‌شود، نافرمانی از کلام خداست. آنها می‌گویند که چنین تعالیمی فقط برای قرنتس یا برای روزهای پولس رسول اعمال می‌شد، و دستورالعمل‌های او دیگر برای روزهای ما معتبر نیست – و این لیست می‌تواند ادامه یابد.
با این حال، بیایید با دقت بخوانیم که پولس به قرنتیان چه نوشت: «به کلیسای خدا که در قرنتس است، به مقدسین شده در مسیح عیسی، مقدسین خوانده شده، با همه کسانی که در هر مکان نام خداوند ما عیسی مسیح را می‌خوانند، هم مال آنها و هم مال ما» (۱ قرنتیان ۱:۲ JND). این بیانیه باید موضوع را حل کند. تعالیمی که خدا از طریق رسولانش، از جمله پولس، به ما داد، برای کلیسای جهانی « برای تمام دوره کلیسا» معتبر است، تا زمان ربوده شدن آن (۱ قرنتیان ۱۵:۵۱-۵۸؛ ۱ تسالونیکیان ۴:۱۴-۱۸).
رفاقت، پایداری، وحدت، با آزار و اذیت
پایداری مسیحیان اولیه «با یک دل» بود. می‌خوانیم: «این همه با یک دل در دعا و التماس، با زنان و مریم مادر عیسی، و با برادرانش پیوسته می‌بودند» (اعمال ۱:۱۴ NKJV). «هر روز با یک دل در معبد می‌ماندند، و نان را از خانه‌ای به خانه دیگر پاره می‌کردند، غذای خود را با شادی و سادگی دل می‌خوردند» (اعمال ۲:۴۶). کمی پس از این، رسولان به زندان افتادند و بعداً دوباره آزاد شدند، اما نه قبل از اینکه کتک خورده و تهدید شده باشند. پس از بازگشت به خانه، همراه با همه ایمانداران، «صدای خود را با یک دل به خدا بلند کردند» (اعمال ۴:۲۴ NASB). از این مثال‌ها می‌آموزیم که رفاقت ثابت و با همه ایمانداران بود، کاملاً متحد با یکدیگر. این فقط به دعا و تعلیم محدود نمی‌شد، بلکه شامل به اشتراک گذاشتن غذا و دارایی‌ها بود. از طرف دیگر، نباید فکر کنیم که این رفاقت فقط با هم خوش گذراندن بود. هر چقدر هم که این مهم باشد، این تنها معنای کتاب مقدسی رفاقت نیست.
کلمه یونانی ترجمه شده «رفاقت» برای اشاره به خدمت به مقدسین (۲ قرنتیان ۸:۴) به عنوان یک خدمت فداکارانه و کمک مالی نیز استفاده می‌شد (همچنین به ۱ تیموتائوس ۶:۱۸ مراجعه کنید). پولس از «رفاقت در انجیل» ایمانداران فیلیپی (فیلیپیان ۱:۵) سپاسگزار بود و به آنها گفت: «شما همه در فیض با من شریک هستید» (آیه ۷). «شریک» از همان کلمه‌ای است که رفاقت ترجمه شده است، به معنای همکار. این نوع رفاقت ممکن است حتی آزار و اذیت را به همراه داشته باشد، که در بسیاری از کشورها اغلب چنین بوده و هست.
امروز ممکن است ما بخواهیم از فروتنی و محبت فداکارانه مسیح (فیلیپیان ۲:۵-۸) از طریق «رفاقت روح» (فیلیپیان ۲:۱) پیروی کنیم. ما همه چیز را در مورد رنج‌های پولس نمی‌دانیم، حتی اگر اطلاعات بیشتری در چندین رساله دیگر داشته باشیم. با این حال، ما این امتیاز را داریم که «او [مسیح] و قدرت رستاخیز او، و رفاقت رنج‌های او را بشناسیم، و به مرگ او شبیه شویم» (فیلیپیان ۳:۱۰ NKJV).
رفاقت، مشارکت، مباشرت
اولین اشاره عهد جدید به رفاقت مربوط به شمعون پطرس و همکارانش، یوحنا و یعقوب است – که «شریک» نامیده شدند (لوقا ۵:۱۰). به عنوان همکاران، آنها بخشی از یک رفاقت در کسب و کار خود به عنوان ماهیگیر بودند. اصطلاح « کوینونیا » که در اعمال ۲:۴۲ برای رفاقت استفاده شده است، می‌تواند «مشارکت» ترجمه شود و به چهار نکته مهم دعا، پاره کردن نان، تعلیم رسولان و رفاقت مربوط می‌شود.
پولس رسول این اصطلاح را زمانی به کار برد که در مورد «جام برکت که ما آن را برکت می‌دهیم، آیا مشارکت خون مسیح نیست؟ نانی که ما پاره می‌کنیم، آیا مشارکت بدن مسیح نیست؟» (۱ قرنتیان ۱۰:۱۶) نوشت. کلمه «مشارکت» از همان کلمه یونانی است که رفاقت ترجمه شده است. شاید اکنون می‌بینید که این «رفاقت» یک کار جدی است.
همانطور که دیدیم، رفاقت با تعلیم، دعا، پرستش و خدمت به فقرا همراه بود (اعمال ۲:۴۵). رفاقت ایمانداران «مورد لطف همه مردم» بود زیرا آنها را محترم می‌شمردند. علاوه بر این، «خداوند هر روز کسانی را که باید نجات یابند، به کلیسا اضافه می‌کرد» (آیه ۴۷). این نشان می‌دهد که کار خدا آنها را همراهی می‌کرد، زیرا او هر روز ایمانداران جدیدی را به آنها اضافه می‌کرد، طبق نقشه و فیض خود.
اکنون به مباشرت می‌رسیم. ما باید بین بخشیدن همه چیز و به اشتراک گذاشتن یا داشتن چیزهای مشترک در رفاقت تفاوت قائل شویم. مطالبه اینکه یک ایماندار جدید، لحظه‌ای که نجات می‌یابد، باید همه چیز خود را ببخشد، بر اساس اعمال ۲-۵، صرفاً قانون‌گرایی است. اگر یک ایماندار توسط خداوند هدایت شود که همه چیز خود را ببخشد و سپس به میدان مأموریت برود، چه کسی می‌تواند با آن مخالفت کند؟ اما نمی‌توان و نباید این را به عنوان یک قاعده تحمیل کرد که همه باید از آن پیروی کنند. علاوه بر این، عهد جدید تعلیم می‌دهد که ما باید مباشران خوبی از آنچه خدا به ما می‌سپارد باشیم (به ۱ تیموتائوس ۶:۱۷-۱۹ مراجعه کنید).
ما از مسیحیان اولیه که همه دارایی خود را بخشیدند، انتقاد نمی‌کنیم. با این حال، آنها به جای اینکه بتوانند به دیگران کمک کنند، به کمک دیگران وابسته شدند. هر آنچه ما داریم متعلق به خداوند ماست، و به عنوان مباشران او می‌توانیم چیزهایی را که او به ما می‌سپارد، اداره کنیم. با آنها، می‌توانیم به دیگران کمک کنیم همانطور که خداوند هدایت می‌کند. هر ایماندار باید با تمام آنچه دارد به او تسلیم شود و سپس این چیزها را به عنوان مباشران خوب مدیریت کند، درست همانطور که لاوی، که متی نیز نامیده می‌شد، انجام داد (لوقا ۵:۲۷-۲۹). وقتی خداوند او را خواند، همه چیز را ترک کرد تا از « او» پیروی کند. اما روز بعد، به عنوان یک مباشر خوب، لاوی با چیزهایی که اکنون متعلق به او بود، و او به عنوان مباشر خود به مراقبت او سپرده بود، به خداوند خدمت کرد.
بازگشت به اعمال ۲، خودخواهی مانع از انجام «همه چیز مشترک» می‌شود. با این حال، خداوند می‌خواهد که ما بی‌خودخواه باشیم و به یکدیگر اهمیت دهیم، در حالی که چهار اصل اساسی را تحت رهبری او و در رفاقت با او، در قدرت روح‌القدس دنبال می‌کنیم. باشد که خداوند به ما کمک کند تا مباشران خوب او باشیم. آنگاه ما با او و با یکدیگر به عنوان ایمانداران رفاقت خواهیم داشت، و او را گرامی خواهیم داشت.
رفاقت شامل روابط مختلف است
«خداوند امین است، که شما را به رفاقت پسرش، عیسی مسیح خداوند ما، فراخواند» (۱ قرنتیان ۱:۹). اول، ما به طور صمیمی با خدا پدرمان و با عیسی مسیح خداوند، که این رفاقت به او تعلق دارد، پیوند خورده‌ایم. ایمانداران جدید در قرنتس از پیشینه‌ها و سبک‌های زندگی بسیار متفاوتی آمده بودند (به ۱ قرنتیان ۶:۹-۱۱ مراجعه کنید). دعوت قدرتمند خدا آنها را – مانند ما امروز – به خانواده خود آورده بود، که شامل «بسیاری از پسران به جلال آورده شده» (عبرانیان ۲:۱۰) و برای آنها عیسی خداوند همه چیز بود.
به عنوان ایمانداران، ما با پیوندهای جدیدی به یکدیگر متصل هستیم، که ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند، و بنابراین وقتی یک عضو رنج می‌برد، ما آن را احساس می‌کنیم، زیرا در آن صورت همه رنج می‌برند (۱ قرنتیان ۱۲:۱۲-۲۶). در مورد ایمانداران اولیه در اورشلیم می‌خوانیم که مورد بدرفتاری قرار می‌گرفتند: «بخشی در حالی که شما هم با سرزنش‌ها و هم با سختی‌ها به نمایش گذاشته شدید، و بخشی در حالی که شما همنشین کسانی شدید که چنین مورد رفتار قرار گرفتند» (عبرانیان ۱۰:۳۳). «همنشینان» به معنای «شریکان» است و با کلمه «رفاقت» مرتبط است. در اینجا تأکید بر پیوندهای بین اعضا است، درست مانند قسمت بعدی. «امید ما برای شما ثابت است، زیرا می‌دانیم که همانطور که شما شریک [همان رفاقت] رنج‌ها [همان تجربیات] هستید، همچنین در تسلی [لذت بردن از همان آرامش] شریک خواهید بود» (۲ قرنتیان ۱:۷). این به این دلیل است که ما به طور صمیمی با «پدر رحمت‌ها و خدای همه تسلی» (آیه ۳) پیوند خورده‌ایم، که این تسلی را فراهم می‌کند.
یک مثال دیگر را در نظر بگیرید: «کسانی که از مقدونیه و آخایا بودند، خوشحال شدند که سهمی [به معنای واقعی کلمه، «رفاقت»] برای فقرا در میان مقدسین که در اورشلیم هستند، جمع‌آوری کنند» (رومیان ۱۵:۲۶). این را با رومیان ۱۲:۱۳ مقایسه کنید، جایی که «کمک کردن» یا «توزیع کردن» از همان کلمه یونانی به معنای «رفاقت» است. در اینجا می‌بینیم که چگونه این مراقبت از اعضا در رفاقت واقعی انجام می‌شود. آیا شگفت‌انگیز نیست؟
پطرس نشان داد که ما به عنوان فرزندان خدا، «شریک طبیعت الهی» هستیم (۲ پطرس ۱:۴)، در رفاقت صمیمی با او. سپس رسول نوشت که رنج‌هایی که ایمانداران در آن شریک هستند – یا با آن رفاقت دارند، یعنی با مسیح اکنون – در نهایت به جلال و شادی بزرگ با او در آن زمان منجر خواهد شد (۱ پطرس ۴:۱۳). به همین دلیل او می‌توانست بنویسد: «من به مشایخ در میان شما، به عنوان یک هم‌مشایخ و شاهد رنج‌های مسیح، و همچنین شریک در جلالی که قرار است آشکار شود، نصیحت می‌کنم» (۱ پطرس ۵:۱ ESV)، و سپس به نصیحت‌های خود برای شبانی صحیح گله ادامه دهد (آیات ۲-۷).
رفاقت، اکنون و برای همیشه
«آنچه را که دیده‌ایم و شنیده‌ایم، به شما گزارش می‌دهیم، تا شما نیز با ما رفاقت داشته باشید؛ و رفاقت ما واقعاً با پدر، و با پسرش عیسی مسیح است» (۱ یوحنا ۱:۳ JND). یوحنا ایمانداران را به شگفت‌انگیزترین رفاقت، یعنی با پدر ابدی و پسرش، معرفی کرد. خداوند او را برای این آماده کرده بود زیرا به عنوان شاگردش، در آغوش او آرام گرفته بود (یوحنا ۱۳:۲۳، ۲۱:۲۰). یوحنا در مورد او که آغاز است و او را شنیده، دیده، مشاهده کرده و لمس کرده بود (۱ یوحنا ۱:۱) نوشت – که به تجسم او، «کلمه جسم شد» (یوحنا ۱:۱۴) اشاره دارد. این یک راز غیرقابل درک را نشان می‌دهد، با این حال، از طریق او، ما با پدر و پسر، در قدرت روح‌القدس، رفاقت داریم. علاوه بر این، این نوشته شد تا شادی ما کامل شود (۱ یوحنا ۱:۴) همین حالا، و برای همیشه ادامه خواهد داشت.
«اگر بگوییم که با او رفاقت داریم، و در تاریکی راه می‌رویم، دروغ می‌گوییم و حقیقت را عمل نمی‌کنیم. اما اگر در نور راه می‌رویم همانطور که او در نور است، با یکدیگر رفاقت داریم، و خون عیسی مسیح پسرش ما را از هر گناهی پاک می‌کند» (آیات ۶-۷). از طریق او ما با ایمانداران رفاقت داریم، به زودی در کمال. به دلیل خون ریخته شده او – قربانی او – است که ما با او رفاقت داریم و می‌توانیم با او شریک باشیم و تعامل داشته باشیم. بر همین اساس ما با همه ایمانداران واقعی رفاقت داریم. این مستلزم ضرورت قضاوت خودمان است، تا بتوانیم رفاقت واقعی و بدون مانع داشته باشیم (آیه ۹، ۲:۱-۲). خدا ما را به رابطه‌ای با او و با پسر عزیزش وارد کرده است که برای همیشه ادامه خواهد داشت و ما از آن لذت خواهیم برد. آرزوی او این است که ما همین حالا از این لذت ببریم.
با یک نکته منفی، یک هشدار به دلیل اغوای گسترده امروز، یا دور شدن از ایمان، به پایان می‌رسانیم. یک اغواگر که با کلمات جذاب به در می‌کوبد تا وارد شود، باید از ورود به خانه‌های ما منع شود، زیرا کسی که «به او سلام می‌کند، در کارهای شرورانه او شریک [یا رفاقت] می‌شود» (۲ یوحنا ۱:۱۱). خدای ما و پدر ما آرزو دارد که آنچه در عیسی خداوند دیده شد و آشکار شد، بر ما تأثیر بگذارد و در ما بماند، تا او به عنوان حقیقت در ما باشد. این بدان معناست که ما عملاً، یا در عمل، آنچه را که قبلاً در برابر خدا از نظر موقعیتی هستیم، می‌شویم. دشمن سعی می‌کند با معرفی تقلبی‌هایی که واقعیت هویت پسر ابدی را انکار یا حمله می‌کنند، مانع چنین تحول اخلاقی شود: عیسی مسیح خداوند، پسر پدر (آیه ۳). از آنجا که این رابطه بسیار گرانبها است، تحت حمله مداوم است. به همین دلیل ما باید هوشیار و مراقب باشیم. باشد که خداوند به ما کمک کند!
پایان‌نوشت
- کوینونیا با چندین کلمه مشتق شده از یک ریشه مرتبط است. در مجموع، می‌بینیم که آنها چهارده (۲x۷) بار در نوشته‌های پولس (رومیان ۱۵:۲۶؛ ۱ قرنتیان ۱:۹، ۱۰:۱۶ دو بار؛ ۲ قرنتیان ۶:۱۴، ۸:۴، ۹:۱۳، ۱۳:۱۴؛ غلاطیان ۲:۹؛ فیلیپیان ۱:۵، ۲:۱، ۳:۱۰؛ فلیمون ۱:۶؛ عبرانیان ۱۳:۱۶) اگر عبرانیان را شامل شویم، رخ می‌دهند. با این کار، تعداد رساله‌های پولس به ۱۴ می‌رسد. یوحنا این اصطلاح را پنج بار (۱ یوحنا ۱:۳ دو بار، ۱:۶-۷؛ ۲ یوحنا ۱:۱۱) استفاده کرد. همه کلمات مرتبط با رفاقت ۳۵ (۵x۷) بار در عهد جدید یونانی رخ می‌دهند، در حالی که همه کلمات مشتق شده از ریشه اصلی یونانی « کوینوس » (مشترک) ۷۳ بار رخ می‌دهند. این یک موضوع جالب برای مطالعه است!
«همانطور که پره‌ها به مرکز چرخ‌ها نزدیک‌تر می‌شوند، به یکدیگر نیز نزدیک‌تر می‌شوند. بنابراین، هر چه به خداوند نزدیک‌تر شویم، بیشتر به هم‌ایمانان خود محبت می‌کنیم.» —ویلیام مک‌دونالد
