تعریف ایمان
اما ایمان، اطمینان به چیزهایی است که امید داریم و دلیل چیزهایی که دیده نمی‌شوند. —عبرانیان 11:1
اگر قرار است در مورد ایمان بحث شود، مهم است که یک پایه و اساس قابل اعتماد گذاشته شود. چگونه می‌توانیم توضیح دهیم که ایمان چیست؟ فصل قبل به «اطمینان کامل ایمان» (10:22) اشاره کرد و همچنین نقل قول عهد عتیق را آورد که «عادل به ایمان زندگی خواهد کرد» (آیه 38). کاملاً واضح است که ایمان باعث عقب‌نشینی روح نمی‌شود، زیرا خدا از روحی که عمداً عقب‌نشینی می‌کند «خشنود نخواهد شد» (آیه 38). بنابراین، ایمان ما را در امور خدا پیش می‌برد – اما ایمان چیست؟
آیه آغازین عبرانیان 11 به این سوال پاسخ می‌دهد. کلمه «ایمان» به معنای «اقناع محکم» است و بنابراین کیفیتی مبهم یا ناملموس را توصیف نمی‌کند. «اطمینان به چیزهایی که امید داریم» به این معنی است که ایمان به آنچه امید داریم، جوهر یا واقعیت می‌بخشد. این دلیل، اثبات یا اعتقاد به آنچه از دید ما پنهان است را فراهم می‌کند.
اولین خوانندگان این رساله به آنچه می‌توانستند ببینند ارزش می‌دادند و با مراسم باشکوه و مفصل معبد آشنا بودند. به نظر می‌رسید که درخواست مبادله آنچه دیده می‌شود با آنچه نامرئی است، اشتباه است. می‌توانیم تصور کنیم که آنها می‌گفتند: «ما در مورد زندگی ایمانی اثبات می‌خواهیم. واقعاً چه چیزی آن را اینقدر مهم می‌کند؟» نویسنده این رساله، تحت هدایت روح‌القدس، معنای ایمان را تثبیت کرد و نمونه‌هایی از کتب مقدس عهد عتیق خودشان ارائه داد تا آنها را به نکته‌ای که مطرح می‌کرد، متقاعد کند.
مفسر کتاب مقدس اف.بی. هول (1874-1964) نوشت: «ایمان تلسکوپی است که حقایق نادیدنی را که خدا از آنها سخن می‌گوید، به دید ما می‌آورد.» این کلمات هم مختصر و هم مفید هستند. خدا با ما از «حقایق نادیدنی» سخن می‌گوید – از حقایقی که از دید انسانی ما پنهان می‌مانند. با اعمال ایمان، این حقایق به دید ما آورده می‌شوند تا بتوانیم آنها را درک کنیم.
نمایش ایمان
اما بدون ایمان، خشنود ساختن او غیرممکن است؛ زیرا هر که به خدا نزدیک می‌شود، باید باور کند که او هست و پاداش‌دهنده کسانی است که او را با جدیت می‌جویند. —عبرانیان 11:6
ما قبلاً اشاره کردیم که اگرچه ایمان به آنچه «دیده نمی‌شود» مربوط است، اما ایمان ناملموس نیست. باید حضور خود را نشان دهد. چگونه می‌توان این کار را انجام داد؟ پاسخ در آیه مهم دوم یافت می‌شود. اگرچه خدا از کسانی که عقب‌نشینی می‌کنند خشنود نیست، اما او از ایمان خشنود است. در واقع، بدون ایمان، خشنود ساختن او کاملاً غیرممکن است. بسیاری تصور می‌کنند که با مذهبی و صادق بودن، به نوعی می‌توان لطف خدا را به دست آورد. کلمه «غیرممکن» در این آیه این ایده را کاملاً رد می‌کند. تنها راه خشنود ساختن او، اعمال ایمان است.
بقیه آیه روشنگری بیشتری ارائه می‌دهد. اول، ما باید به وجود خدای نادیدنی ایمان داشته باشیم: «ما باید باور کنیم که او هست.» دوم، ما باید کلام او را بپذیریم. او خود را به عنوان «پاداش‌دهنده کسانی که او را با جدیت می‌جویند» معرفی کرده است. ارمیا 29:13 به صراحت می‌گوید: «و مرا خواهید جست و خواهید یافت، هنگامی که مرا با تمام دل خود بجویید.» جوینده خدا هرگز ناامید نخواهد شد. توجه کنید، این آیه خطاب به کسانی نیست که بی‌تفاوت یا بی‌صداقت هستند. کسانی که در جستجوی خدا صادق هستند، او را خواهند یافت، زیرا او تضمین می‌کند که خود را به آنها آشکار کند.
عبرانیان 11:6 اغلب در ارائه پیام انجیل برای نشان دادن ضرورت ایمان استفاده می‌شود. در جای دیگر می‌خوانیم: «زیرا به فیض از طریق ایمان نجات یافته‌اید» (افسسیان 2:8). ایمان ما به سادگی و در عین حال صادقانه با اعتماد به خداوند عیسی مسیح نشان داده می‌شود. کسانی که نجات را که خدا آزادانه ارائه می‌دهد، دریافت می‌کنند، «او را خشنود می‌سازند.»
عزم ایمان
اینها ... متقاعد شدند و آنها را پذیرفتند و اعتراف کردند که غریبه و زائر بر روی زمین هستند. —عبرانیان 11:13
عزم کیفیتی است که می‌توان آن را به همه قهرمانان ایمان نسبت داد. هنگامی که ابراهیم فراخوانده شد تا به مکانی برود که بعدها آن را به عنوان میراث دریافت کند، او «اطاعت کرد» (آیه 8). به سادگی، او در پاسخ به ندای خدا «بیرون رفت» (آیه 8) زیرا او «به دنبال شهری بود ... که سازنده و معمار آن خداست» (آیه 10). اگرچه شرح زندگی او در پیدایش این واقعیت را آشکار می‌کند که او گاهی اوقات سوالاتی مطرح می‌کرد، بحث ایمان او در عبرانیان 11 دیدگاه متفاوتی را اتخاذ می‌کند. نویسنده تأکید کرد که زندگی ابراهیم زندگی‌ای بود که در اهداف خدا پیش می‌رفت.
نمونه ابراهیم به طور کامل آنچه را که باید مشخصه همه قوم خدا باشد، نشان می‌دهد، زیرا او دائماً به جلو نگاه می‌کرد، نه به عقب. اور کلدانیان، جایی که او از آنجا آمده بود، پشت سر او قرار داشت (پیدایش 11:28). اگر او «به یاد آن کشور» که از آن فراخوانده شده بود، می‌بود، «فرصت بازگشت را داشت» (عبرانیان 11:15). اما اور دیگر برای او جذابیتی نداشت. ابراهیم «کشوری بهتر ... یک کشور آسمانی» را آرزو می‌کرد (آیه 16). اعتراف او این بود که او غریبه و زائر بر روی زمین بود (آیه 13) و به اینجا تعلق نداشت. او به جایی بسیار بهتر می‌رفت!
دو عبارتی که در مورد ابراهیم به کار رفته است، بسیار توصیفی هستند. یک غریبه کسی است که به جایی که در آن است تعلق ندارد. او از نظر شخصیت با کسانی که در میان آنها زندگی می‌کند متفاوت است. یک زائر کسی است که در حال سفر از طریق سرزمین است. مانند غریبه، او تعلق ندارد؛ اما در مورد او، او در حال سفر به مکانی دیگر است که در آنجا واقعاً در خانه خواهد بود.
ایمانداران امروز، مانند ابراهیم، غریبه و زائر هستند. آنها به این دنیای گناهکار تعلق ندارند و نمی‌توانند در اینجا احساس راحتی کنند. آنها مردمی هستند که همان عزم ثابت‌قدم را دارند. مانند پدران، آنها به دنبال خانه‌ای خارج از این دنیا هستند. آنها با حسرت به زندگی‌ای که از آن رهایی یافته‌اند، نگاه نمی‌کنند. نه، آنها مردمی با هدف هستند. آنها عزم ابراهیم را برای خشنود ساختن خدا به اشتراک می‌گذارند. آنها نه تنها خدا را از صمیم قلب جسته‌اند (ارمیا 29:13)، بلکه اکنون نیز به دنبال کشور آسمانی و شهری هستند که خانه ابدی آنها خواهد بود. آیا شما به دنبال «چیزهایی که در بالا هستند» (کولسیان 3:1) هستید؟
مقصد ایمان
خداوند چیزی بهتر برای ما فراهم کرده است. —عبرانیان 11:40
آیات پایانی فصل قطعاً بر عزم مقدسین عهد عتیق تأکید می‌کند. برخی «شکنجه شدند، و رهایی را نپذیرفتند» (آیه 35)، در حالی که «دیگران مورد تمسخر و شلاق‌های بی‌رحمانه قرار گرفتند» (آیه 36). قلب‌های ما باید با خواندن رفتار بی‌رحمانه‌ای که با آن ایمانداران صالح و در عین حال فروتن، «که دنیا شایسته آنها نبود» (آیه 38)، لمس شود. چرا آنها تسلیم فشار نشدند و راه آسان‌تری را برای خود انتخاب نکردند؟ پاسخ این است که آنها به مقصد نهایی نگاه می‌کردند.
این ایمانداران عهد عتیق همه قبل از آمدن مسیح زندگی می‌کردند، اگرچه از آمدن موعود او آگاه بودند. ابراهیم از دیدن روز مسیح «شادمان شد» (یوحنا 8:56)، اما دید او محدود بود. ما که پس از جلجتا زندگی می‌کنیم، می‌توانیم چیزهای بسیار بیشتری را ببینیم. عبرانیان 12:2 ما را به «عیسی، آغازگر و کامل‌کننده ایمان ما؛ که ... در دست راست تخت خدا نشسته است» هدایت می‌کند. به عبارت دیگر، ما نباید زیر عبرانیان 11:40 خط بکشیم و به کلمات بعدی توجه نکنیم.
«چیزی بهتر» برای ما فراهم شده است. زمینه عبرانیان نشان می‌دهد که این «چیز بهتر» مسیحیت با تمام برکات آسمانی آن است. عهد جدید آمدن خداوند عیسی و مرگ فداکارانه او برای گناهکاران بر روی صلیب را به ما آشکار کرده است. همچنین او را به عنوان قیام کرده از مردگان و صعود کرده به آسمان آشکار کرده است، جایی که او اکنون در دست راست تخت خدا به عنوان خداوند متعال ما نشسته است. روزی او از آن تختی که بر آن نشسته است برخواهد خاست و به هوا بازخواهد گشت تا قوم خود را برای همیشه با خود بخواند (1 تسالونیکیان 4:14-17).
هدف خدا این است که مقدسین عهد عتیق بدون ما کامل نشوند. آنها به کمال خواهند رسید – و ما نیز! چه موقعیت ممتازی را اشغال می‌کنیم! ما به راحتی می‌توانیم «خسته و بی‌حال در ذهن خود» (عبرانیان 12:3) شویم در حالی که در این دنیای گناهکار و خصمانه سفر می‌کنیم. ما باید مردان و زنان ایمان باشیم، که توجهشان بر آسمان متمرکز است. الهام را می‌توان از مقدسین عهد عتیق گرفت که با ایمان راه رفتند و «تحمل کردند، همانطور که او را که نادیدنی است، می‌دیدند» (11:27). اما ما می‌توانیم حتی قدرتمندتر از خداوند عیسی مسیح الهام بگیریم، که پدر خود را از طریق زندگی اطاعت کامل خود جلال داد. بنابراین «بیایید با صبر در مسابقه‌ای که پیش روی ماست بدویم، و به عیسی نگاه کنیم» (12:1-2) در حالی که به خانه سفر می‌کنیم.
کولسیان 1:21-23 NKJV و شما که زمانی بیگانه و دشمن در ذهن خود با اعمال شرور بودید، اکنون او شما را در بدن جسم خود از طریق مرگ آشتی داده است، تا شما را مقدس، بی‌عیب و بی‌نقص در نظر خود ارائه دهد – اگر واقعاً در ایمان ثابت‌قدم و استوار بمانید، و از امید انجیلی که شنیدید، که به هر مخلوقی زیر آسمان موعظه شد، دور نشوید.
