سال ۲۰۰۸ بود. «ده سال گذشته گرم‌ترین سال‌ها در تاریخ زمین بوده‌اند،» این را یک محیط‌زیست‌گرا در یک کنفرانس ملی در مورد آینده پایدار زمین گفت. «این تغییر چشمگیر به یک دلیل است – مصرف بی‌دقت منابع طبیعی توسط انسان.» واقعیت غم‌انگیز این است که انسان، در تلاش‌های خود برای راحت‌تر کردن زندگی برای خود، از منابع زمین به شیوه‌ای بسیار آلوده‌کننده سوءاستفاده کرده است.
این کارشناس در ادامه گفت: «دیگر مسئله بازسازی نیست، بلکه فقط یک ترمیم موقت است. ما نمی‌توانیم به روزهای آدم و حوا در باغ بازگردیم؛ ما فقط می‌توانیم گناه خود را به یاد آوریم. بهشت از دست رفته و روز قیامت بر ماست.» سپس گفت: «تنها کاری که می‌توانیم انجام دهیم این است که یک سبک زندگی «سبزتر» جایگزین را اتخاذ کنیم که کمی بیشتر به ما زمان قبل از پایان بدهد.»
در حالی که من از آمارهای استفاده شده برای حمایت از پیام او قدردانی کردم، آنچه بیش از همه مرا تحت تأثیر قرار داد، ارجاعات این سخنران به «آدم و حوا»، «بهشت گمشده»، «گناه ما» و «روز قیامت» بود. اگر موضوع او آینده پایدار زمین بود، او امید زیادی به مخاطبان خود برای پایداری طولانی مدت چیزی نداد.
آینده نزدیک تاریک به نظر می‌رسد. محیط‌زیست‌گرایان می‌بینند که «گناه ما» باعث گرمایش جهانی فزاینده می‌شود، اما مسیحیان گناه انسان را به زمانی از «عذاب بزرگ» (متی ۲۴:۲۱) می‌دانند، و اینکه جدای از مسیح، امیدی برای ما وجود ندارد که حتی چیزی نزدیک به بهشت را دوباره به دست آوریم.
اما می‌توان چیزی بسیار بهتر از یک بهشت زمینی به دست آورد. از طریق مسیح می‌توانیم نجاتی به دست آوریم که ما را به پیروزی بر آلودگی جهانی گناه، رنج و مرگ برای تمام ابدیت می‌رساند: «زیرا خدا جهان را اینقدر محبت نمود که پسر یگانه خود را داد تا هر که به او ایمان آورد هلاک نگردد بلکه حیات جاودانی یابد» (یوحنا ۳:۱۶).
در حالی که این محیط‌زیست‌گرا به ما می‌گوید که یک سبک زندگی «سبزتر» به ما «کمی بیشتر زمان قبل از پایان» می‌دهد، کتاب مقدس به ما می‌گوید که یک زندگی «با مسیح» به ما ابدیتی در بهشت می‌دهد، «که بسیار بهتر است» (فیلیپیان ۱:۲۳).
