«زیرا پسر انسان آمده است تا آنچه را که گم شده بود، بجوید و نجات دهد.» لوقا 19:10
اگر مردی که قادر به شنا نیست به آب عمیق افتاد و برای کمک فریاد می‌زد، چه کار می‌کردید؟ یک کتاب در مورد پنج درس آسان شنا به او می‌انداختید؟ تشویقش می‌کردید؟ چطور است که به داخل آب بپرید و فریاد بزنید: «فقط به من نگاه کن، برادر! از مثال من پیروی کن! من به تو یاد می‌دهم چگونه شنا کنی و خودت را نجات دهی!» شما هرگز چنین کاری نمی‌کردید! این مرد در حال غرق شدن به درس‌های شنا نیاز ندارد. برای آن خیلی دیر است! آنچه او نیاز دارد یک نجات‌دهنده است، کسی که در وضعیت ناامیدکننده‌اش به او نزدیک شود، دستش را دراز کند، او را بالا بکشد و از چنگال مرگ نجات دهد.
وضعیت روحانی انسان نیز همین‌طور است. کتاب مقدس می‌گوید که «همه گناه کرده‌اند» و «مزد گناه مرگ است.» هر کس که در این دنیا متولد می‌شود به گناه افتاده است و در آغوش سرد آن محکوم به نابودی است. تنها راه فرار باید از طریق یک «نجات‌دهنده» باشد، کسی که با فیض خم می‌شود و روح نیازمند را از داوری نجات می‌دهد. برای انسان غیرممکن است که یاد بگیرد «خودش را نجات دهد.» تلاش او به بهترین شکل کافی نیست و پیروی از مثال دیگران بی‌فایده است. آنچه او نیاز دارد یک نجات‌دهنده است.
پس چقدر باید شکرگزار باشیم که «پسر انسان آمده است تا آنچه را که گم شده بود، بجوید و نجات دهد» (لوقا 19:10). او همه کسانی را که برای نجاتشان به او اعتماد می‌کنند، نجات می‌دهد. همانطور که یک فرد در حال غرق شدن باید آرامش یابد و از تقلا در آغوش نجات‌دهنده‌اش دست بردارد، ما نیز باید همین کار را با این نجات‌دهنده، خداوند عیسی مسیح، انجام دهیم.
«به خداوند عیسی مسیح ایمان آورید، و نجات خواهید یافت» (اعمال 16:31)
