نمایش امید ما
«بلکه خداوند خدا را در دل‌های خود تقدیس نمایید و همیشه مستعد باشید تا هر که از شما سبب امیدی را که در شماست بپرسد، او را با حلم و ترس جواب دهید، در حالی که وجدان نیکو دارید، تا در هر چه بر شما بد می‌گویند، چون بدکاران، از تهمت‌زنندگان به سیرت نیکوی شما در مسیح خجل شوند.» (اول پطرس ۳:۱۵-۱۶ KJV)
اندرزهای پطرس در اول پطرس ۳:۱۵-۱۶ بسیار سالم و عملی هستند، به خصوص وقتی به یاد می‌آوریم که آنها از کسی می‌آیند که هم موفقیت و هم شکست را در مسیر مسیحی تجربه کرده بود. نامه‌های او واقعاً شبانی هستند، کلمات تشویق‌کننده از یک شبان که به گوسفندان اهمیت می‌دهد. در این آیات او به رنجی اشاره می‌کند که به خاطر عدالت بر مسیحیان وارد می‌شود، و اینکه ما نباید بترسیم، زیرا هیچ چیز نمی‌تواند به متعلقین خداوند آسیب برساند، زیرا گوش‌های او همیشه به دعای آنها باز است.
در مواجهه با سوءتفاهم و مخالفت، آیا مسیحی باید خود را با شجاعتی بسازد که راه خود را به زور در جهان باز کند؟ برعکس، پطرس به ما می‌گوید که «خداوند خدا را در دل‌های خود تقدیس نمایید و همیشه مستعد باشید تا هر که از شما سبب امیدی را که در شماست بپرسد، او را با حلم و ترس جواب دهید.» در اینجا «ترس» به معنای واقعی کلمه «احترام» است. پطرس به ما می‌گوید که دو کار انجام دهیم – خدا را در دل‌های خود تقدیس کنیم، و آماده باشیم تا در مورد امید خود پاسخ دهیم – با نگرش فروتنی و احترام.
در دنیای امروز، برآورد ما از یک مسیحی واقعی گیج‌کننده شده است. اولین شرط یک ایماندار واقعی این است که خدا را در قلب خود تقدیس کند (جدا کند). این اساس یک شهادت واقعی است. ما بیش از حد بر کلمات خود تأکید می‌کنیم. ممکن است بتوانیم حجم زیادی از کتاب مقدس را نقل قول کنیم، اما تا زمانی که خدا در دل‌های ما جدا نشده باشد، تا زمانی که زندگی خدایی نداشته باشیم، شهادت ما بی‌ثمر خواهد بود. دل‌های ما باید پاک باشد، محبت‌های ما پاک شده باشد، روح‌های ما از آلودگی‌های خودخواهی و نادرستی پاک شده باشد، قبل از اینکه بتوانیم شهادت او را به اطرافیان خود بدهیم.
پطرس نمی‌گوید که ما باید آماده باشیم تا به هر کس در مورد امیدی که در ماست بگوییم. اما ما باید همیشه آماده باشیم تا به هر کس که می‌پرسد پاسخ دهیم. شاید دلیل اینکه ما اغلب مجبوریم از راه خود خارج شویم تا به مردم در مورد ایمان مسیحی خود بگوییم این است که آنها تفاوت کمی بین ما و بی‌باوران می‌بینند. اگر ما بیشتر مطابق با نمونه خداوند خود رفتار کنیم، اطرافیان ما کنجکاو خواهند شد که بدانند چه چیزی باعث می‌شود یک مرد یا زن زندگی خدایی داشته باشد. سپس آنها خواهند پرسید، و ما باید آماده پاسخگویی باشیم. پاسخ ما مربوط به امیدی است که در درون ماست. امید مبارک ما چراغی است که با اطمینان در تاریکی این جهان می‌درخشد. نور او در دل‌های ما پویایی را برای زندگی‌های فداکارانه و خدایی ایجاد کرده است.
همچنین توجه داشته باشید که این شهادت روشن به امید مبارک با استدلال آکادمیک یا خودباوری یک الهی‌دان دانشمند ارائه نمی‌شود، بلکه «با حلم و ترس» یا احترام. فروتنی اولین شرط یک شهادت روشن است. علاوه بر این، باید در قلب نسبت به خدا احترام وجود داشته باشد.
سپس، مبادا ما ایده‌های بزرگی در مورد شهادت مسیحی خود داشته باشیم، پطرس ادامه می‌دهد: «در حالی که وجدان نیکو دارید، تا در هر چه بر شما بد می‌گویند، چون بدکاران، از تهمت‌زنندگان به سیرت نیکوی شما در مسیح خجل شوند» (اول پطرس ۳:۱۶). همانطور که ما این ایده‌آل‌ها را که پطرس پیش روی ما می‌گذارد، در نظر می‌گیریم، ممکن است بسیار جاه‌طلب باشیم که در شهادت خداوند خود به روشنی بدرخشیم. ما نمی‌توانیم از بالا شروع کنیم؛ ما باید از آنچه اساسی است شروع کنیم. یک وجدان نیکو شرط لازم است که بر اساس آن ساختار زندگی خدایی، شهادت روشن، یا پاسخ در مورد امید درون ما را می‌سازیم.
چگونه به دست می‌آوریم یک وجدان نیکو؟ با انجام آنچه درست است. صداقت اولین گام به سوی زندگی موفق مسیحی است. این به سادگی به معنای پرداخت قبوض یا انجام مسئولیت‌های روزانه ما نیست. این به معنای پیروی از خداوند به معنای واقعی است، زیرا او همیشه صادق بود. وقتی فریسیان پرسیدند: «تو کیستی؟» او به آنها گفت (یوحنا ۸:۲۵). با شبیه شدن به او، ما یک وجدان نیکو را حفظ می‌کنیم.
اما چه اتفاقی می‌افتد وقتی، با وجود همه کارهایی که انجام می‌دهیم، برخی هنوز از ما بد می‌گویند؟ ما اطمینان خدا را داریم که اگر به خوبی ادامه دهیم، کسانی که به دروغ ما را متهم می‌کنند، شرمنده خواهند شد. در اینجا دوباره اطمینان خوشحال‌کننده وجود دارد که خداوند بر تخت است، و کسانی که به دروغ از ما بد می‌گویند، در نهایت شرمنده خواهند شد، و نام مسیح حفظ خواهد شد. پس بیایید به دنبال مسیحیان عملی باشیم که امید خود را از طریق رفتار خود نشان می‌دهند.
