مقدمه
دو مزمور، ۱۷ و ۸۶، «دعا» نامیده شده‌اند. کلمه «دعا» (عبری تفیلّه) ۷۷ بار در کتاب مقدس عبری استفاده شده است.
داوود در دعای خود در مزمور ۱۷ و با ایمان، خود را در حضور خداوند قرار داد و از او خواست که به او گوش دهد و برای دفاع از او مداخله کند. داوود عدالت و قدوسیت خدا را شناخت و خود را تسلیم معیارهای او کرد زیرا می‌خواست با خدا درستی داشته باشد. برخلاف اعمال و روش‌های انسان‌ها و کسانی که با خدا مخالفت می‌کنند، داوود سعی کرد نه در کلام و نه در عمل از راه خدا منحرف نشود. او با اطمینان به خداوند دعا کرد که خدا به او پاسخ خواهد داد. داوود دعا کرد که خداوند او را مانند مردمک چشم خود محافظت کند و او را زیر سایه بال‌های خود، دور از کسانی که با او مخالفت می‌کنند، نگه دارد. اینها افراد خشن و متکبر بودند، در مقابل کسانی که ویژگی‌های شاگردان واقعی را دارند (نگاه کنید به متی ۵:۳-۹). داوود در پریشانی خود، از خدا خواست که مداخله کند، اعتماد خود را به او حفظ کرد و مطمئن بود که روزی از حضور خداوند در دنیای رستاخیز راضی خواهد شد.
یک آیه کلیدی
در میانه این دعا، آیه ۷ را می‌یابیم که تنها شش کلمه در عبری دارد. این کلمات مانند مرواریدهایی هستند که ثروت‌های بزرگی را نشان می‌دهند. دو ترجمه را با متن عبری مقایسه کنید:
نسخه جدید کینگ جیمز محبت شگفت‌انگیز خود را با دست راست خود نشان ده، ای تو که کسانی را که به تو اعتماد دارند از کسانی که علیه آنها برمی‌خیزند نجات می‌دهی.
کتاب مقدس استاندارد جدید آمریکایی محبت خود را به طرز شگفت‌انگیزی نشان ده، ای نجات‌دهنده کسانی که به دست راست تو پناه می‌برند، از کسانی که علیه آنها برمی‌خیزند.
متن عبری محبت خود را به طرز شگفت‌انگیزی نشان ده، تو که کسانی را که به تو اعتماد دارند از دشمنانشان نجات می‌دهی (تحت‌اللفظی: از کسانی که با [یا، «در»] دست راست تو علیه آنها برمی‌خیزند).
در ستون سوم، کلمات انگلیسی در هر کادر از یک کلمه در متن عبری ترجمه شده‌اند.
چند ملاحظه
بیایید چند فکر را در نظر بگیریم در حالی که این آیه شگفت‌انگیز را با استفاده از متن عبری به عنوان راهنما بررسی می‌کنیم.
من می‌گویم «شگفت‌انگیز» زیرا دعای داوود «محبت شگفت‌انگیز خود را نشان ده» ارتباط نزدیکی با کلمه عبری «شگفت‌انگیز» دارد که ممکن است به «عجیب» نیز ترجمه شود. کتاب مقدس آن را فقط در رابطه با خدا استفاده می‌کند. ریشه این کلمه ۹۸ بار (یا ۷ × ۱۴) در کتاب مقدس عبری، در اشکال مختلف، ظاهر می‌شود. این یکی از نام‌های خداوند و مسیح است و در کلمات انگلیسی معجزه، شگفت‌انگیز، فوق‌العاده و ستودنی گنجانده شده است. دعای داوود به معنای تمایل به این است که خدا خود را به شیوه‌ای شگفت‌انگیز نشان دهد، مطابق با آنچه او هست و در نام او «شگفت‌انگیز» بیان شده است (اشعیا ۹:۶؛ مقایسه کنید با داوران ۱۳:۱۸).
کلمه دوم عبری به ارتباطی بین آنچه خدا انجام می‌دهد و آنچه او هست: خدا خوب است و نیکویی او بیانگر هویت اوست. خدا می‌خواهد کسانی که ایمان دارند، فرزندان او، نیکویی (یا محبت پایدار) او را در اعمال، کلمات و نگرش خود منعکس کنند. از نظر کتاب مقدس، اصطلاح عبری حسیدیم، به معنای پرهیزگاران یا مقدسین، مؤمنانی را نشان می‌دهد که نیکویی خدا را منعکس می‌کنند. البته همیشه تفاوتی بین خدا و کسانی که چیزی از او را منعکس می‌کنند وجود دارد، اما آنچه ضمنی است، پیوند بین قدوس، که نیکوست، و مقدسین اوست.
کلمه سوم در متن عبری به نجات‌دهندهاشاره دارد. ارتباط نزدیکی بین عیسی به عنوان نجات‌دهنده (متی ۱:۲۱) و این واقعیت که او مسیح، خدا (عمانوئیل، آیه ۲۳) است، وجود دارد. یهودیان به طور مداوم هر دو نکته را رد می‌کنند، اما انجیل یوحنا اهمیت آنها را دوباره تأیید می‌کند:
«اینها نوشته شده است تا ایمان آورید که عیسی مسیح، پسر خداست» (یوحنا ۲۰:۳۱ NKJV). شائول طرسوسی، بلافاصله پس از گرویدنش، تأیید کرد که این دو حقیقت بزرگ از یکدیگر جدایی‌ناپذیرند: عیسی پسر خداست و او مسیح است (اعمال ۹:۲۱-۲۲). نجات‌دهنده شگفت‌انگیز! «من، حتی من، خداوند هستم، و جز من نجات‌دهنده‌ای نیست» (اشعیا ۴۳:۱۱).
«کسانی که به تو اعتماد دارند» کسانی را نشان می‌دهد که نجات یافته‌اند و با این واقعیت مشخص می‌شوند که یاد گرفته‌اند به او اعتماد کنند. آنها این را از انسان مسیح عیسی، الگوی کامل ما، که به عنوان یک انسان بر روی زمین همیشه به خدا اعتماد داشت (مزمور ۱۶:۱)، آموختند. در اینجا چند مورد از ۴۲ باری که این فعل استفاده شده است آورده شده است:
- «... زیر بال‌های او برای پناهآمده‌ای» (روت ۲:۱۲)،
- «خوشا به حال همه کسانی که به او اعتماد می‌کنند» (مزمور ۲:۱۲، مجموعاً ۲۵ بار در مزامیر)،
- «او کسانی را که به او اعتماد می‌کنند می‌شناسد» (ناحوم ۱:۷)، و
- «من در میان شما قومی فروتن و متواضع خواهم گذاشت، و آنها به نام خداوند اعتماد خواهند کرد» (صفنیا ۳:۱۲).
- رهایی از کسانی که با مؤمنان مخالفت می‌کنند، یا «کسانی که علیه آنها برمی‌خیزند»، چیزی است که فقط خدا می‌تواند انجام دهد، همانطور که پایان مزمور نشان می‌دهد: «برخیز، ای خداوند» (مزمور ۱۷:۱۳). «برخیز» یکی از اشکال فعل «مخالفت کردن» یا «برخاستن» است. بنابراین دعای داوود شامل این فکر است که خدا ممکن است علیه کسانی که با قوم او مخالفت می‌کنند یا علیه آنها برمی‌خیزند، برخیزد. ایمان درک می‌کند که خدا تنها چاره آن است.
«دست راست تو» تجسم خود خداست، گاهی اوقات با «دست» یا «بازوی» او نشان داده می‌شود (اشعیا ۵۳:۱،۱۰).
«دست راست تو، ای خداوند! در قدرت جلال یافته است؛ دست راست تو، ای خداوند، دشمن را در هم شکسته است» (خروج ۱۵:۶). «دست تو بر مرد دست راست تو باشد، بر پسر انسان که او را برای خود قوی ساختی» (مزمور ۸۰:۱۷). «دست راست خداوند با شجاعت عمل می‌کند» (مزمور ۱۱۸:۱۵). «دست راست تو چیزهای مهیب را به تو خواهد آموخت» (مزمور ۴۵:۴). سرانجام، «راه زندگی را به من نشان خواهی داد؛ در حضور تو کمال شادی است؛ در دست راست تو لذت‌ها تا ابد است» (مزمور ۱۶:۱۱). دست راست یا بازو به معنای قدرت است و موقعیت لطف را نشان می‌دهد (پیدایش ۴۸:۱۸؛ مزمور ۱۱۰:۱،۵).
نتیجه‌گیری
این آیه کوتاه شش کلمه‌ای عبری (مزمور ۱۷:۷) نکات شگفت‌انگیزی را در مورد شخص و کار خداوند عیسی و خدای ما و پدر نشان می‌دهد. باشد که روح او، که در ما ساکن است، در ما آرزوهای مشابهی را تولید کند که در داوود در این مزمور و آیه زیبا می‌بینیم، با درک اینکه ما در عصر فیض زندگی می‌کنیم.
جلال از آن او باد هم اکنون و تا ابد!
