«از این رو، چه حاضر باشیم و چه غایب، مشتاقیم که او را خشنود سازیم» (دوم قرنتیان ۵:۹). وقتی به جای سلیقه خودمان، به سلیقه مسیح توجه می‌کنیم، کمتر آماده نیستیم که برای او صرف کنیم و صرف شویم، بلکه به روشی دیگر خدمت می‌کنیم. هرگز به ذهنمان خطور نمی‌کند که کاری که انجام می‌دهیم باری است، وقتی در پاسخ به ذهن او کار می‌کنیم؛ برعکس، من احساس اطمینان از خشنود ساختن او را دارم، و این بزرگترین رضایت محبت ما به اوست.
احساس می‌کنیم که نمی‌توانیم به اندازه کافی انجام دهیم. به جای اینکه از کارهایمان برای او خسته شویم، احساس می‌کنیم که آنها برای بیان لذتی که انجام هر کاری که مورد تأیید او باشد به ما می‌دهد، کاملاً ناکافی هستند. وقتی احساس خشنود ساختن او را داریم، تنها فکر ما این است که بیشتر انجام دهیم؛ و مطالعه ما، پیروی از خطوطی است که او دوست دارد.
ناشناس
