شاگردی برای امروز: چالش‌ها، برکات و مأموریت

DISCIPLESHIP For Today

If we would add together the number of times “disciple” and “learn” (learn as a disciple) occur in the New Testament, we would find them almost 300 times – a vast topic, for sure. In the following pages we will look at some of the challenges and blessings of walking as a disciple of the Lord.

While giving instructions to the Twelve, the Lord Jesus said, “A disciple is not above his teacher, nor a servant above his master. It is enough for a disciple that he be like his teacher, and a servant like his master” (Matthew 10:24-25 NKJV). In this statement Christ emphasized the relationship between Him and His followers and showed the need of their formation, without which it would be impossible to send them out as His representatives. He compared it with the bond between a teacher and his students and a master and his servants. By the time He gave those instructions the Lord had called several young men to be with Him and follow Him, so at a later time He might send them out as His representatives (Mark 3:14).

Even though the disciples the Lord had called were different from each other and of various backgrounds, just as are all believers, they had certain things in common:

• All were called by Christ and had responded to His call;
• They left all1 in order to be with Him and follow Him, and
• They kept learning from Him.

These things were necessary before the Lord could send them out on a specific mission which He gave them, as detailed in Matthew 10 (which we will see later). Similarly the Lord, who is now at God’s right hand in heaven, is training the believers to equip them for special tasks He has given. When sent out by the Lord they need to constantly rely on Him, being then able to represent the Master in a way that pleases Him.

Nathanael Meets Jesus – A Pattern For Disciples

Let’s briefly look at the relationship with the Master, as illustrated in Nathanael (John 1:45-50).

The disciple Philip told him, “We have found Him of whom Moses in the law, and also the prophets, wrote – Jesus of Nazareth, the son of Joseph” (v.45); and he invited Nathanael to “come and see” the Messiah. Despite his initial objections, Nathanael accepted the invitation. When he met the Lord Jesus, this One who knows the heart (Acts 1:24) said, “Behold, an Israelite indeed, in whom is no deceit!” (John 1:47). When meditating under the fig tree (v.48), Nathanael must have been occupied with the question of the Messiah and of his own condition. The Lord knew all this and had been working in him through the Holy Spirit.

Scripture links the fig tree with practical righteousness; and while meditating under this tree Nathanael had come to judge himself in God’s light. Therefore, Jesus the Messiah could say to him those special words (v.47). As a true Israelite, Nathanael had learned lessons similar to his forefather Jacob, whose name God changed to Israel (Genesis 32:28). Now Nathanael recognized Jesus to be the Messiah, the Son of God and the King of Israel (John 1:49). He became His disciple and was further instructed by the Lord (vv.50-51). So we see that a disciple is a learner, taught by the Lord and who follows Him according to His instructions.

Calling, Formation, Obedience, Love

Christ’s calling of disciples is seen with Peter and Andrew, John and James (Mark 1:16-20), and Levi – who was called Matthew (Matthew 9:9). But in Nathanael we see “the other side of the coin”: the inward preparation needed to respond to the call. The responses are different according to each one’s character but they have some elements in common, namely obedience to and love for the Master. In a general way the Lord summarized the calling and the response with these words: “Come to Me, all you who labor and are heavy laden, and I will give you rest. Take My yoke upon you and learn from Me, for I am gentle and lowly in heart, and you will find rest for your souls” (Matthew 11:28-29). Applying this for today, we say:

• We are attracted by Him,
• We come to Him,
• We follow Him,
• We learn from Him, and
• We obey and love Him.

At the same time He forms, goes with, leads and protects us even in the midst of opposition and difficulties. The disciple is also a servant (literally bond-slave), and these two aspects cannot be separated.

Finally, the one who serves and follows the Master will be rewarded and honored, not only by the Master but also by the Father (John 12:26). It is very special to the Father to have children in this world who are followers of His beloved Son – the One who was and still is rejected in and by this world.

The Instructions For The Disciples’ Mission – Many Object Lessons For Today

The twelve disciples sent out by the Lord after their initial formation received many specific instructions in view of their mission. Today, the immediate context is not the same, yet we can draw many lessons from these instructions by learning from the seven directives:2

• آن دوازده نفر فقط به خانهٔ اسرائیل، به‌ویژه به گوسفندان گمشده در میان قوم فرستاده شدند (متی ۱۰: ۵-۶، ۳۸) – درست همان‌طور که خداوند فرستاده شد (۹: ۱۳، ۳۵-۳۶). این قوم نه تنها توسط روم، بلکه توسط بعل‌زبول [شاهزادهٔ دیوها] نیز اشغال شده بود (۱۲: ۲۲-۴۵). امروز، در دورهٔ فیض، پیام خدا ابتدا به یهودیان است (رومیان ۱: ۱۶)، اما به همهٔ مردم نیز می‌رسد (متی ۲۸: ۱۹؛ مرقس ۱۶: ۱۵؛ لوقا ۲۴: ۴۷).
• آن دوازده نفر باید اعلام می‌کردند که ملکوت آسمان نزدیک شده است (متی ۱۰: ۷؛ مقایسه کنید با ۳: ۲، ۴: ۱۷). این اعلامیه به دلیل شکست اسرائیل، نیاز به توبه را ایجاب می‌کرد (متی ۴: ۱۷؛ مرقس ۶: ۱۲). اما از نظر اخلاقی این پیام به همه صدق می‌کند «زیرا همه گناه کرده‌اند» (رومیان ۳: ۲۳). در ابتدا یحیی تعمیددهنده، در حالی که پادشاه را معرفی می‌کرد، بر نیاز به توبه تأکید کرد. این چرخش کامل، با اندوه درونی برای گناه، آن زمان مورد نیاز بود همان‌طور که امروز هست؛ و پس از ربوده شدن کلیسا نیز مورد نیاز خواهد بود، زمانی که پیام ملکوت آینده دوباره اعلام خواهد شد.
• خداوند به شاگردان خود قدرت داد تا نشانه‌هایی را برای همراهی کلامشان انجام دهند. این اعمال قدرت چهارگانه بود: (۱) بیماران را شفا دهند؛ (۲) جذامیان را پاک کنند؛ (۳) مردگان را زنده کنند؛ و (۴) دیوها را بیرون کنند. این معجزات نشانه‌هایی از عصر آینده و سلطنت مسیح در جلال بود. اگرچه به دلیل رد شدن پادشاه به تعویق افتاد، این نشانه‌ها دوباره داده خواهند شد (عبرانیان ۶: ۵). با این حال، در دورهٔ فیض که ما در آن زندگی می‌کنیم، اگرچه گاهی اوقات شفای جسمانی رخ می‌دهد، تأکید خاصی بر تحول اخلاقی (اول قرنتیان ۶: ۹-۱۱) وجود دارد. چنین زندگی‌های متحول شده‌ای قدرت پادشاه را نشان می‌دهد، حتی اگر او از این صحنه غایب باشد.
• شاگردان هدایای خود را آزادانه دریافت کرده بودند و بنابراین باید آزادانه می‌دادند. آنها برای خدمت کمربند می‌بستند (کمربندی که گاهی برای حمل پول نیز استفاده می‌شد)، اما این باید خدمتی بدون تجارت‌گرایی یا مصرف‌گرایی [اصطلاحات تجاری که به بهره‌کشی از مردم برای سود شخصی مربوط می‌شود] باشد – دو چیزی که هنگام مخلوط کردن کلام خدا با ثروت انسان اتفاق می‌افتد.
• نیازی به تدارکات خاصی نیست. با توکل به خداوندی که فراهم می‌کند (لوقا ۲۲: ۳۵)، شاگردان باید به سادگی همان‌طور که هستند، بدون برداشتن چیزهای اضافی، بیرون بروند. این شبیه به اسرائیل در بیابان است، زمانی که خداوند از تمام نیازهای آنها مراقبت می‌کرد، در حالی که پس از رسیدن به سرزمین موعود، آنها باید همه چیز را خودشان با ایمان و کمک خداوند انجام می‌دادند. بنابراین برای شاگردانی که امروز فرستاده می‌شوند نیز چنین است: به استاد تکیه کنید و از سوی دیگر، تدارکات لازم را فراهم کنید (لوقا ۲۲: ۳۶) تا به عنوان شاگردان او، نمایندهٔ او در دنیایی که با او مخالف است، بیرون بروید. این دو آیه، لوقا ۲۲: ۳۵-۳۶، دو روی شاگردی را نشان می‌دهد.
• دستورالعمل‌هایی که خداوند در متی ۱۰: ۱۱-۱۳ داد، مربوط به پذیرایی شایسته از رسولان است. پذیرایی مثبت صلح (برکت) را به خانه می‌آورد.
• خداوند رد شدن عمومی را پیش‌بینی کرد (۱۰: ۱۳-۱۵) و پیامدهای آن را توصیف نمود. هرچه نور بیشتر باشد، مسئولیت بیشتر است – جایی که زیاد دریافت شد (اسرائیل و کلیسا)، زیاد نیز مطالبه خواهد شد. استفان، خطاب به رهبرانی که پیام فیض را رد کرده بودند، پیامدهای وخیم سخت‌دلی و رد شدن آنها را تشریح کرد (اعمال ۷). این چیزها برای آموزش ما که پایان اعصار بر ما رسیده است، توصیف شده‌اند (اول قرنتیان ۱۰: ۱۱-۱۲).

آمادگی‌های شاگردان در برابر آزار و اذیت

با توجه به مخالفت و آزار و اذیت، خداوند شاگردان خود و ما را نیز با دادن دستورالعمل‌های خاص برای نیازهای ویژه‌ای که پیش می‌آمد، آماده کرد.

• در این وضعیت، شاگردان مانند گوسفندان در میان گرگ‌ها هستند – آسیب‌پذیر اما متکی به استادی که در موقعیت‌های خطرناک با آنهاست. در چنین مواردی شاگردان باید محتاط (عاقل مانند مارها) و با پاکی، صداقت و بی‌گناهی (مانند کبوتران بی‌ضرر) مشخص شوند.
• «برحذر باشید!»، «مراقب باشید!» و «دقت کنید!» درخواست‌هایی هستند که پنج بار در متی تکرار شده‌اند (۶: ۱، ۷: ۱۵، ۱۰: ۱۷، ۱۶: ۶، ۱۱). آزار و اذیت هم از سوی مقامات مذهبی و هم از سوی مقامات سیاسی یا مدنی می‌آمد، اما کمک توسط روح‌القدس داده می‌شد (۱۰: ۱۷-۲۰). به همین ترتیب، پولس رسول در مورد خطراتی که از خارج و داخل کلیسا می‌آمد هشدار داد (اعمال ۲۰: ۲۸).
• آزار و اذیت باید «به خاطر نام من» باشد و نه به دلیل شکست‌های خودمان. چنین آزار و اذیتی حتی در دایرهٔ خانواده نیز رخ خواهد داد (متی ۱۰: ۲۱-۲۲)، اغلب به خشن‌ترین و دشوارترین اشکال. با این حال، شاگردان باید «ادامه دهند» – تا پایان تحمل کنند. این بدان معناست که مسیحیان باید حتی در مواجهه با مخالفت‌های وحشتناک، اکنون و تا زمان ربوده شدن، ادامه دهند. به معنای نبوی، پس از ربوده شدن، استقامت مورد نیاز خواهد بود، زمانی که شاگردان آن روز باید در طول آزار و اذیت شدید، تا زمان آمدن پادشاه در داوری و جلال، ادامه دهند. همچنین توجه داشته باشید که در شدت رد شدن پیشرفتی وجود دارد: (۱) مخالفت و خطرات (۱۰: ۱۶)، (۲) آزار و اذیت (آیات ۱۷-۲۰) و (۳) تسلیم شدن به مرگ توسط خویشاوندان (آیات ۲۱-۲۲).
• کار باید با وجود مخالفت و آزار و اذیت ادامه یابد (آیه ۲۳). کتاب اعمال رسولان و رساله‌ها نمونه‌های زیادی از چگونگی ادامهٔ شهادت را ارائه می‌دهند.۳ باشد که شجاعت بگیریم!

هفت کلام تشویق خداوند برای شاگردان

• شاگرد با استاد/معلم، که خداوند است، شناخته می‌شود (آیات ۲۴-۲۵). او از او می‌آموزد، توسط او شکل می‌گیرد و تغذیه می‌شود در حالی که به او خدمت می‌کند.
• پیام را نمی‌توان پنهان نگه داشت. باید با وجود مقاومت گسترش یابد (آیات ۲۶-۲۷).
• آنها می‌توانند بدن را بکشند اما نه روح را (آیه ۲۸). یک چالش و تشویق سه‌گانه وجود دارد، «نترسید» و «هراسان نباشید» (آیات ۲۶، ۲۸، ۳۱).
• مراقبت پدر وعده داده شده است (آیه ۲۹). این شبیه به وعدهٔ این است که خداوند با شاگردان خواهد بود (۲۸: ۲۰)، حضور او با گوسفندان در میان گرگ‌ها (۱۰: ۱۶)، روح‌القدس در و از طریق آنها (آیه ۲۰) و پدری که برای آنهاست (آیات ۲۹-۳۲).
• خود خداوند مدافع بزرگ نزد پدر در آسمان است (نگاه کنید به اول یوحنا ۲: ۱)، و بر روی زمین روح‌القدس در آنهاست (متی ۱۰: ۲۰). هر دو به شاگردان در شهادتشان کمک می‌کنند (آیات ۳۱-۳۲ را در نظر بگیرید).
• شاهزادهٔ صلح شمشیری (روحانی) می‌فرستد، دشمن را مغلوب می‌کند و به کسانی که او را بیش از هر چیز دوست دارند، پیروزی (اخلاقی، نه لزوماً جسمانی) می‌دهد (آیات ۳۴-۳۹). «برداشتن صلیب» به خاطر عشق به او ممکن است به این معنا باشد که ما باید از این دنیا عبور کنیم و انتظار داشته باشیم که به خاطر نام او اعدام شویم. این برای منافع خودخواهانه – چه برای خود شخص و چه برای گروه – نخواهد بود.
• زنجیرهٔ فرماندهی به معنای زنجیرهٔ برکت است (آیات ۴۰-۴۲). کسانی که شاگرد را می‌پذیرند، استاد را می‌پذیرند، که فرستنده است، و بنابراین گیرنده(ها) برکت خواهند یافت.

خلاصهٔ کوتاهی از ویژگی‌ها و وظایف مورد نیاز برای شاگردان

شاگردان، که از پیشینه‌های مختلف فراخوانده شده‌اند تا توسط خداوند فرستاده شوند در حالی که او رد می‌شود، باید ویژگی‌ها و توانایی‌های زیادی داشته باشند تا در نقش‌های مختلفی که در متی ۱۰ ذکر شده است، عمل کنند. این امر به همهٔ ایمانداران صدق می‌کند، زیرا مسیح آنها را از حوزه‌های مختلف زندگی فرا می‌خواند تا به عنوان:

• رسولان یا فرستادگان۴ (آیات ۱، ۵)، یا پیام‌آوران – خود خداوند نیز فرستاده شد (آیه ۴۰)؛
• کارگران یا زحمتکشان (آیه ۱۰) – کارگرانی که خدا می‌تواند آنها را تأیید کند (دوم تیموتائوس ۲: ۱۵)؛
• گوسفندان، که به گوسفندان گمشده (آیه ۶) در میان گرگ‌ها دسترسی پیدا می‌کنند، نیازمند احتیاط (مانند مارها) و پاکی (مانند کبوتران) (آیه ۱۶)؛
• شاگردان، یادگیرندگان و پیروان (آیه ۲۴)؛
• بردگان، خادمان یا غلامان (آیه ۲۴)؛
• اعضای خانوادهٔ مسیح (آیه ۲۵)، در مقابل کسانی که به خانهٔ اسرائیل تعلق داشتند، که اکنون توسط دشمن (بعل‌زبول، ارباب خانه (NASB)، متی ۱۲: ۴۳-۴۵) اشغال شده است؛
• انبیا، سخنگویان استاد (آیه ۴۱) که سلطنت او را در جلال پیش‌بینی می‌کنند؛
• عادلین که نمایندهٔ پادشاه عادل (آیه ۴۱) هستند و در عدالت عملی راه می‌روند؛
• کوچکان که نمایندهٔ کسی هستند که خود را فروتن ساخت (آیه ۴۲) مانند کودک کوچک (۱۸: ۲-۴).

در پایان، ممکن است به یاد آیه‌ای از یک سرودنویس قدیمی، ساموئل تامکینز (۱۸۴۱-۱۹۲۶) بیفتیم:

ما در پای مقدس تو پرستش می‌کنیم، و مشتاق خدمت به تو هستیم؛ قلب، لب‌ها، زندگی ما را بگیر، و آنها را به ارادهٔ خود شکل بده.

یادداشت‌های پایانی

1. این بدان معنا نیست که آنها همسران و خانواده‌های خود را نادیده گرفتند، بلکه به این معناست که آنها یاد گرفتند جایگاه شایستهٔ استاد را در زندگی خود به او بدهند.
2. برای صلاحیت‌های اخلاقی مورد نیاز برای شاگردان، به متی ۵: ۲-۱۳ مراجعه کنید.
3. تفاوت‌ها را بین (۱) معنای تحت‌اللفظی که بخشی از آن در آن زمان و بخشی بعداً در تاریخ کلیسا محقق شد، (۲) تحقق نبوی یا آینده، قبل از بازگشت خداوند در جلال؛ (۳) کاربرد اخلاقی و روحانی برای دورهٔ کلیسا؛ و (۴) درس‌های عملی، شخصی یا جمعی، امروز درک کنید.
4. تفاوت بین اقتدار رسمی که آنها در آن زمان دریافت کرده بودند، همراه با نشانه‌ها و عجایب خدادادی، و اقتدار اخلاقی با عمل‌کنندگان به کلام را درک کنید، همان‌طور که امروز به ایمانداران صدق می‌کند.