به خصوص اگر هنوز زمان زیادی را در دعا نگذرانده‌اید، به راحتی می‌توان به الگویی از دعای تشریفاتی و بدون عمق افتاد.
گاهی اوقات این را در کودکان خردسالم می‌بینم: آنها به سرعت درخواست‌های خود را بیان می‌کنند و «آمین» می‌گویند - گویی برای علامت زدن یک کادر، با این فکر که «وظیفه‌ام را انجام دادم.»
اما برای اینکه واقعاً وارد روح دعا شویم، باید مدتی درنگ کنیم. فرزندانم هنوز باید این را یاد بگیرند - و شاید ما هم، اگر تازه شروع کرده‌ایم.
وقتی آنقدر دعا می‌کنیم تا دعا کنیم، سرانجام به نقطه‌ای می‌رسیم که از حضور خدا لذت می‌بریم و در محبت او آرام می‌گیریم. ما شور و حرارت پیدا می‌کنیم و شروع به کشتی گرفتن در دعا می‌کنیم. این زمان می‌برد.
اگر می‌خواهید زمان دعای خود را افزایش دهید، قدم‌های کوچک بردارید. به تدریج طول آن را افزایش دهید - احتمالاً بلافاصله از پنج دقیقه در روز به شصت دقیقه نخواهید پرید.
اما خدا به آرامی شما را به آنجا هدایت خواهد کرد. این مانند تمرین قدرتی است: اگر تا کنون فقط ۱۰ کیلوگرم بلند کرده‌اید، ۱۰۰ کیلوگرم را روی پرس سینه بار نمی‌کنید. اما اگر ثابت قدم بمانید، عضلات دعای شما به طور پیوسته رشد خواهند کرد.
گاهی اوقات نمی‌دانیم چگونه دعا کنیم. رومیان ۸:۲۶-۲۷ ما را تشویق می‌کند که روح با ناله‌هایی که برای کلمات بسیار عمیق هستند، برای ما شفاعت می‌کند. تلاش ما برای یافتن کلمات مناسب، لکنت زبان ما - همه به آسمان می‌رسد.
به همین دلیل:
پس با اطمینان به تخت فیض نزدیک شویم تا رحمت بیابیم و فیض را برای کمک در زمان نیازمان پیدا کنیم. (عبرانیان ۴:۱۶)
