داوود مردی مطابق دل خدا
قوم خدا، اسرائیل، تحت رهبری موسی از مصر رهایی یافتند و تحت رهبری یوشع سرزمین موعود را تصرف کردند. سپس، پس از سال‌ها انحراف و حملات دشمنان مختلف، آنها پادشاهی مانند ملت‌های اطراف خود خواستند (اول سموئیل ۸: ۵). خدا قصد داشت پادشاه منتخب خود را به آنها بدهد (تثنیه ۱۷: ۱۴-۲۰) که همچنین یک نبی (۱۸: ۱۵-۱۹) نیز می‌بود، اما مردم پادشاهی مطابق ایده‌های خود می‌خواستند. بر این اساس، خدا چنین پادشاهی به آنها داد: شائول، که نامش به معنای «مطلوب» است.
در عرض چند سال مشخص شد که شائول مردی نیست که آنها نیاز داشتند. پس از اینکه شائول در یک آزمایش مهم شکست خورد (اول سموئیل ۱۳: ۸-۱۴)، نبی سموئیل به پادشاه اطلاع داد که خدا حاکم دیگری را برای قوم خود یافته است، «مردی مطابق دل خود» (آیه ۱۴). شائول در یک آزمایش مهم دیگر شکست خورد، و سموئیل به او گفت که خدا او را رد کرده است (۱۵: ۲۳).
سموئیل برای شائول متأسف بود، اما پس از گذشت مدتی خدا نبی خود را به یسی۱ بیت‌لحمی فرستاد (اول سموئیل ۱۶: ۱-۵)، که نوه بوعز و روت بود (روت ۴: ۱۷). یسی از بنیامین نبود، قبیله‌ای که شائول به آن تعلق داشت. بلکه او از یهودا بود، قبیله‌ای که خدا برای پادشاهی انتخاب کرده بود (پیدایش ۴۹: ۸-۱۲). وقتی سموئیل برای مسح کردن یکی از پسران یسی طبق دستورات خدا رسید، هیچ یک از هفت نفر حاضر برای این مقام عالی واجد شرایط نبودند، اگرچه ظاهر بیرونی آنها برای سموئیل جذاب بود (اول سموئیل ۱۶: ۱-۱۰). حالا چه؟ یک پسر دیگر بود، کوچکترین، پسری به نام داوود. او با گوسفندان در مزارع بود. آنها او را صدا زدند، و وقتی داوود وارد خانه شد، خداوند به سموئیل تأیید کرد که او کسی است که باید مسح شود (آیه ۱۲).
داوود هشتمین پسر یسی بود. در کتاب مقدس، عدد هشت اغلب نشان‌دهنده نظم جدیدی از چیزهاست. این نشان می‌دهد که داوود در مقایسه با شائول یا حتی برادران خودش کاملاً متفاوت بود.
مسح داوود
داوود، به عنوان کوچکترین برادر، شاید شایسته معرفی به سموئیل شمرده نمی‌شد. نویسنده اول سموئیل به طور خلاصه به صلاحیت‌های داوود اشاره کرده است، و آنها درس‌های مهمی به ما می‌آموزند:
- داوود در مزرعه ماند (آیه ۱۱). این ممکن است به این معنی باشد که او عمداً آنجا رها شده بود. با این حال، کلمه عبری مفهوم «باقیمانده» را در بر می‌گیرد، که نشان‌دهنده چیزی است که دیگران باید باشند یا ویژگی‌هایی که باید داشته باشند اما نداشتند. خدا ویژگی‌هایی را در یک باقیمانده حفظ می‌کند که می‌خواهد در قوم خود ببیند.
- داوود گوسفندان را می‌چراند، یا «آنها را نگه می‌داشت» (NKJV). این اصطلاح برای اولین بار در پیدایش ۴: ۲ استفاده شده و در سراسر کتاب مقدس برای مراقبت شبانی معمول است. این به معنای رهبری، تغذیه و محافظت از گله است. جزئیات بیشتر توسط داوود در اول سموئیل ۱۷: ۳۴-۳۵ ارائه شده است.
- داوود به خانه فراخوانده شد و به سموئیل معرفی شد. او «آورده شد۲» (اول سموئیل ۱۶: ۱۲). به کار بردن این درس برای ما نشان‌دهنده تلاشی روحانی برای معرفی یا آوردن خداوند عیسی به موقعیت‌ها یا نیازهاست.
- داوود ویژگی‌های فیزیکی بسیار خوبی داشت. او «سرخ‌رو [کلمه‌ای مشتق شده از آدم]، با چشمان روشن [چهره‌ای دوست‌داشتنی] و خوش‌قیافه» بود (آیه ۱۲). این عناصر نشان‌دهنده ویژگی‌های روحانی دوست‌داشتنی هستند که ما در کمال در خداوند عیسی می‌بینیم.
- همانطور که داوود آورده شد، خدا به سموئیل گفت: «برخیز، او را مسح کن، زیرا این اوست [آن یکی].» این ما را به یاد خدا می‌اندازد که آسمان‌ها را بر خداوند عیسی گشود هنگامی که روح‌القدس برای مسح او نازل شد (اعمال ۱۰: ۳۸). پدر گفت: «این پسر محبوب من است که از او بسیار خشنودم» (متی ۳: ۱۷). در سراسر کتاب مقدس، مسح برای خدمت عمومی به خدا در نظر گرفته شده است.
- «آنگاه سموئیل شاخ۳ روغن را گرفت و او را در میان برادرانش مسح کرد» (اول سموئیل ۱۶: ۱۳). داوود به محض اینکه آورده شد، مرکز شد، و سپس همه آنها طبق دستورات سموئیل (آیه ۱۱) دور۴ میز نشستند. بعدها، داوود مرکز توجه، مرکز تجمع و مرکز چیزهای دیگر شد. به همین ترتیب، خداوند عیسی خشنود است که «در میان» کسانی باشد که به نام او یا به خاطر نام او جمع شده‌اند.
- «روح خداوند از آن روز به بعد بر داوود آمد» (آیه ۱۳). مسح۵ با روغن نماد این بود: خدا مهر خود را بر داوود گذاشت همانطور که روح‌القدس بر او آمد. یحیی تعمیددهنده خداوند عیسی را طبق دستورات خدا شناسایی کرد هنگامی که روح بر او آمد و بر او ماند (یوحنا ۱: ۳۲-۳۴).
- همه این چیزها (اول سموئیل ۱۶: ۱۱-۱۳) به غذایی که توسط قربانی صلح، گاو ماده‌ای که سموئیل آورده و قربانی کرده بود (آیات ۲، ۵) مرتبط است. در ارتباط با شام خداوند، ما مشغول خداوند عیسی مسیح هستیم و او را در جنبه‌های مختلف شخصیت و کارش تأمل می‌کنیم.
- با به کار بردن این نکات برای امروز، می‌توانیم در آنها تصاویری برای ایمانداران جمع شده به نام خداوند عیسی (متی ۱۸: ۲۰) ببینیم. او شبان، مسح‌شده، مرکز، قربانی و بسیار بیشتر است.
مهارت و ویژگی‌های داوود
هنگامی که شائول توسط روحی شیطانی آزار می‌دید، خادمانش پیشنهاد کردند که او یک نوازنده ماهر چنگ برای تسکین پیدا کند. یکی از خادمان شائول شهادتی زیبا درباره داوود داد: «ببینید، من پسری از یسی بیت‌لحمی را دیده‌ام که در نواختن ماهر است، مردی قدرتمند و شجاع، مرد جنگ، محتاط در گفتار، و شخصی خوش‌قیافه؛ و خداوند با اوست» (اول سموئیل ۱۶: ۱۸). حداقل هفت ویژگی خاص در این شهادت قابل توجه وجود دارد. این نکات در زندگی داوود نشان داده شد و ارزش آنها را آشکار کرد.
- داوود «پسر یسی بیت‌لحمی» بود، که نشان‌دهنده رابطه‌ای با خداوند و ارتباط با بیت‌لحم، «خانه غذا» یا «نان» است.
- داوود در نواختن سازهای زهی «ماهر» است، که اغلب با آواز خواندن و برای بیان پاسخی به خدا یا انسان استفاده می‌شد.
- عبارت «مرد قدرتمند و شجاع» به این معنی است که داوود ویژگی‌های یک «پیروز» را داشت، همانطور که پدربزرگ و مادربزرگش، بوعز و روت، داشتند. کلمه عبری حایل, گاهی اوقات به عنوان «با فضیلت» ترجمه می‌شود، برای هر دوی آنها استفاده شده است (روت ۲: ۱، ۳: ۱۱، ۴: ۱۱).
- داوود به عنوان یک جنگجو یا مبارز، «مرد جنگ» نامیده می‌شد. او قادر بود با دشمن مقابله کند. امروز ما باید زره کامل خدا را بپوشیم (افسسیان ۶: ۱۰-۱۸) تا پیروز باشیم – مردان و زنانی مطابق دل خدا.
- «محتاط در گفتار» به این معنی است که داوود با فهم سخن می‌گفت. برای اینکه ما چنین کنیم، به «حکمت از بالا» نیاز داریم (یعقوب ۳: ۱۷).
- «خوش‌قیافه» به ظاهر بیرونی داوود اشاره دارد، همانطور که در مورد یوسف در خانه فوطیفار بود (پیدایش ۳۹: ۶).
- شاید مهمترین نکته در این شهادت این باشد که «خداوند با اوست.» این در مورد یوسف نیز در شرایط نامساعد صادق بود (پیدایش ۳۹: ۳، ۲۱). پطرس، در خانه کرنلیوس در قیصریه، دقیقاً به این نکته اشاره کرد: خدا در طول خدمت عمومی خداوند عیسی با او بود (اعمال ۱۰: ۳۸). باشد که برای ما نیز در هر کاری که برای او انجام می‌دهیم چنین باشد!
- محبوب نام داوود به معنای «محبوب» است، و ما لیستی کامل از افرادی داریم که او را دوست داشتند. این به معنای درس‌ها یا چالش‌های مختلفی برای ما امروز است.
- خداوند باید داوود را دوست داشته باشد همانطور که او را مشاهده کرده و درباره او نوشته است. ما درباره یکی از پسران داوود، سلیمان، می‌خوانیم که خداوند او را دوست داشت (دوم سموئیل ۱۲: ۲۴؛ اول تواریخ ۲۲: ۹).
- پادشاه شائول، در ابتدا داوود را بسیار دوست داشت (اول سموئیل ۱۶: ۲۱)، هنگامی که داوود «در برابر او ایستاد» و به خدمت او درآمد. او با نواختن چنگ خود به شائول تسکین می‌داد و حامل سلاح او شد. با این حال، عشق شائول به خشم و حسادت تبدیل شد هنگامی که زنان داوود را به کشتن ده‌ها هزار نفر و شائول را به کشتن هزاران نفر نسبت دادند (اول سموئیل ۱۸: ۶-۸).
- یوناتان، پسر شائول و ولیعهد، داوود را «مانند جان خود» دوست داشت (اول سموئیل ۱۸: ۱، ۲۰: ۱۷؛ دوم سموئیل ۱: ۲۳) پس از پیروزی داوود بر جالوت، نبردی که یوناتان و/یا پدرش باید می‌جنگیدند. یوناتان با داوود عهد بست و نشانه‌های مقام خود را به او داد: شمشیر، کمان و کمربندش. از صندل‌های او نامی برده نشده است، که احتمالاً نشان می‌دهد که یوناتان در نهایت داوود را دنبال نخواهد کرد. بلکه یوناتان با پدرش ماند، که منجر به مرگ نابهنگام یوناتان شد. با این حال، یوناتان نمونه زیبایی از ایمانداران یهودی است که خداوند عیسی را به عنوان مسیح می‌شناسند.
- اسرائیل و یهودا داوود را دوست داشتند (اول سموئیل ۱۸: ۱۶) اما عشق آنها به او در تضاد با عشق ثابت یوناتان نوسان داشت.
- میکال، دختر شائول، داوود را دوست داشت، اما این یک عشق طبیعی بود (آیات ۲۰، ۲۸)، زیرا او از عشق داوود به خداوند و منافع او قدردانی نمی‌کرد (دوم سموئیل ۶: ۱۶، ۲۰-۲۳).
- خادمان شائول نیز داوود را دوست داشتند، حداقل در ابتدا. بعدها، تحت فشار شائول جرأت نکردند طرف داوود را بگیرند و با شائول مخالفت کنند. با این حال، بیشتر و بیشتر از خادمان شائول به داوود پیوستند (به اول تواریخ ۱۲: ۱-۲ مراجعه کنید). در نتیجه، شائول کمانداران خود را از دست داد، که در آخرین نبردش علیه فلسطینیان، هنگامی که کمانداران آنها به پادشاه شائول حمله کردند، برای او کشنده بود. بدون دفاع مناسب کشته شد (اول سموئیل ۳۱: ۳؛ مرثیه داوود را در دوم سموئیل ۱ بخوانید).
- حیرام، پادشاه صور، داوود را دوست داشت (اول پادشاهان ۵: ۱). حیرام تشخیص داد که خداوند قوم داوود را دوست دارد و پیشنهاد داد که مصالحی را برای سلیمان برای ساخت معبد بفرستد (دوم تواریخ ۲: ۱۱-۱۳).
- نتیجه‌گیری نکات فوق چند نکته برجسته مرتبط با داوود، مردی مطابق دل خدا، هستند. آنها توسط روح خدا در کلام او برای تعلیم و تشویق ما ثبت شده‌اند. به ما یادآوری می‌شود که داوود اغلب نمادی از خداوند عیسی، پسر بزرگتر داوود است، و اگرچه داوود در بسیاری از موارد شکست خورد، خداوند هرگز شکست نخورد.
داوود گاهی نمادی از ایمانداران است. شکست‌های او درس‌های هشدار، اصلاح و تشویق بسیاری به ما می‌آموزند. او همچنین نمادی از باقیمانده ایماندار یهودی است که پس از ربوده شدن کلیسا (اول تسالونیکیان ۴: ۱۴-۱۸) زندگی خواهند کرد و باید از آزمایشات بزرگ عبور کنند (مکاشفه ۶-۷، ۱۴-۱۵). بسیاری از مزامیر و نبوت‌ها به آنها و به مصیبت بزرگی که از آن عبور خواهند کرد اشاره دارند.
مقدار زیادی کتاب درباره داوود به عنوان شبان، جنگجو و مرد خدا نوشته شده است. مطالعاتی درباره او به عنوان یک مرد جوان – همانطور که در این مقاله – یا به عنوان یک شوهر، پدر، مرد مسن، دولتمرد، ژنرال، رهبر روحانی و تعدادی موقعیت دیگر نوشته شده یا هنوز می‌توان نوشت. همه اینها درس‌های بسیاری را برای ما نیز فراهم می‌کند، هم منفی و هم مثبت.
نباید فراموش کنیم که اولین شخصی که در عهد جدید و در ارتباط با خداوند عیسی ذکر شده است، داوود است که «پادشاه» نامیده می‌شود (متی ۱: ۱، ۶). آخرین باری که نام او ذکر می‌شود در مکاشفه ۲۲: ۱۶ است. به طور قابل توجهی، نام او اغلب با پادشاهی آینده در اسرائیل مرتبط است (حزقیال ۳۷: ۲۴).
پاورقی‌ها
- نام یسی ۴۲ (۶x۷) بار در کتاب مقدس عبری آمده است. نام او احتمالاً به معنای «من مالک هستم» است.
- عبارت «و او آورده شد» هفت بار در کتاب مقدس عبری آمده است، اما همیشه به این صورت ترجمه نمی‌شود (پیدایش ۲۹: ۱۳؛ داوران ۱۹: ۲۱؛ اول سموئیل ۱۶: ۱۲؛ دوم پادشاهان ۴: ۲؛ دوم تواریخ ۲۵: ۲۳، ۳۶: ۴؛ حزقیال ۱۷: ۴).
- هنگامی که سموئیل شائول را به عنوان پادشاه مسح کرد، از یک قمقمه یا بطری (اول سموئیل ۱۰: ۱) استفاده کرد که قابل شکستن است. این نشان می‌داد که پادشاهی شائول می‌تواند شکسته شود. در واقع، به دلیل بی‌وفایی او از او گرفته شد. برای مسح داوود، سموئیل از یک شاخ استفاده کرد، نمادی از قدرت پایدار. ممکن است از گاو ماده قربانی شده گرفته شده باشد.
- سموئیل گفت: «زیرا تا او به اینجا نیاید، ما نخواهیم نشست» (آیه ۱۱). عبری به معنای «دور نشستن» مانند یک دایره است.
- کلمه «مسیح» به معنای «مسح‌شده» است، و از همان ریشه کلمات «مسح» و «روغن‌مالی» می‌آید. در مجموع، کلمات از این ریشه ۷۰ بار در کتاب مقدس عبری آمده‌اند. در عهد جدید این کلمه «مسیح»، «مسح‌شده»، از یونانی کریستوساست.
پسر بزرگتر داوود، پسر خدا آمدن پسر به جهان برای محکومیت نبود؛ شریعت موسی قبلاً آن را بسیار مؤثر آورده بود. او برای نجات آمد. پرهیزگاران در اسرائیل انتظار داشتند که «شاخ نجات» در خانه داوود برپا شود که آنها را از دشمنانشان نجات دهد (لوقا ۱: ۶۸-۷۱)، اما این چیزی بسیار بزرگتر است. نجات از گناه و اثرات آن است، و دامنه آن جهان است.
با این حال، پسر خدا با هدف محکوم کردن به زمین نیامده بود. حضور او در اینجا به طور اتفاقی محکومیت را به همراه داشت، زیرا او نور است، و نور همه چیز را آشکار می‌کند. بنابراین او همه انسان‌ها را به آزمایش می‌کشد. نور در روشنایی و آشکارسازی عمل می‌کند، و در حضور آن انسان به یکی از دو طریق واکنش نشان می‌دهد. اگر او عامل شر باشد، تاریکی را دوست دارد و از نور متنفر است زیرا او را سرزنش می‌کند. اما اگر او عامل حقیقت باشد، از نور استقبال می‌کند و به سوی آن می‌آید. —فرانک بی. هول، انجیل یوحنا
