«کوزه آرد تمام نشد — و کوزه روغن خشک نشد.» (اول پادشاهان 17:16)همیشه فقط کمی آرد و کمی روغن بود — اما ذخیره هرگز کم نشد. پس از برداشتن غذای هر روز — غذای روز دیگر باقی می‌ماند. هرگز ذخیره یک ماه جلوتر نبود، حتی ذخیره دو روز هم نبود. تأمین اضافی فقط زمانی می‌رسید که نیاز بود. بنابراین در آن خانه، درسی مداوم در ایمان وجود داشت. اما غذای هیچ روزی کم نشد.
درس این است که خدا می‌خواهد ما روز به روز زندگی کنیم. همین حقیقت در دعایی که مسیح داد به ما آموخته شده است: «نان روزانه ما را امروز به ما بده.» تنها چیزی که باید بخواهیم، کافی برای امروز است. خدا وعده تأمین پیشاپیش نمی‌دهد. اگر فقط نان برای امروز داریم و وظیفه خود را با وفاداری انجام می‌دهیم، می‌توانیم تا فردا به او اعتماد کنیم، برای غذای فردا. و مطمئناً خواهد آمد، زیرا کلام خدا شکست نمی‌خورد.
خوب است که این درس را در ابتدای سال در قلب خود جای دهیم. همانطور که روزها می‌آیند، هر کدام سبد کوچک خود را با خود می‌آورند که حاوی آذوقه یک روز است — اما نه بیشتر.
