«این طرز فکر در شما باشد که در مسیح عیسی نیز بود.» (فیلیپیان ۲:۵)
«ای پدر، ای خداوند آسمان و زمین، تو را شکر می‌کنم.» (متی ۱۱:۲۵)
روحیه‌ی شکرگزاری تمام زندگی عیسی را فرا گرفته بود و با هاله‌ای آسمانی مسیر تاریک او را احاطه کرده بود. در لحظاتی که کمترین انتظار را داریم، این پرتو زیبا از میان تاریکی می‌درخشد. در برپایی یادبود مرگ خود، او «شکرگزاری کرد!» حتی در عبور از کدرون به جتسیمانی، «او سرودی خواند!»
ما می‌دانیم که در فصول غم و آزمایش عمیق، همه چیز جنبه‌ای تاریک به خود می‌گیرد. طبیعت بی‌زبان نیز برای روح سنگین، گویی در رنگ‌های غم شریک می‌شود. زندگی عیسی تجربه‌ای پیوسته از محرومیت و رنج بود — «دره باکا»، از ابتدا تا انتها؛ با این حال، در میان لهجه‌های غم‌انگیز، همیشه زمزمه‌های آرام شکرگزاری و شادی شنیده می‌شود!
آه، اگر او، «مرد رنج‌ها»ی رنج‌کشیده، می‌توانست در طول زندگی پر از رنج بی‌نظیر، قلب خود را با سپاسگزاری به پدر آسمانی‌اش بلند کند، پس زندگی کسانی که روز به روز و ساعت به ساعت (برای هر آنچه دارند، هم از نظر مادی و هم از نظر روحانی) از بخشش و محبت خدا بهره‌مند هستند، چگونه باید یک «سرود شکرگزاری» دائمی باشد!
خواننده! این روحیه شکرگزاری را پرورش دهید — این برای شما یک جشن دائمی خواهد بود. در ما چیزی به نام رحمت‌های کوچک وجود ندارد یا نباید وجود داشته باشد؛ همه بزرگ هستند، زیرا کوچکترین آنها نیز شایسته نیستند. در واقع، یک قلب واقعاً شکرگزار از هر چیزی انگیزه‌ای برای سپاسگزاری استخراج می‌کند و حتی از برکات ناچیز نیز نهایت استفاده را می‌برد. پولس، هنگامی که در زندان خود در روم، زندانی در زنجیر بود، شنیده می‌شود که می‌گوید: «من همه چیز دارم و فراوان دارم!»
از سوی دیگر، از روحیه غرغر و افسردگی مداوم بر سر مشکلات خیالی دوری کنید؛ از وسوسه اغراق در معایب واقعی یا فرضی وضعیتمان، بزرگنمایی ناراحتی‌های جزئی زندگی روزمره به شرارت‌های عظیم. بلکه به این فکر کنید که چقدر چیزها برای شکرگزاری داریم.
دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم، با وجود تمام زخم‌های گناه و رنج بر آن — دنیایی دلپذیر است. آنطور که بسیاری به طور بیمارگونه آن را نقاشی می‌کنند، پر از اشک و پراکنده با ویرانی‌ها، و با مرثیه‌ای دائمی از غم، نیست. درست است که «تپه‌های ابدی» در جلال هستند — اما بی‌شمار بلندی‌های فیض، و محبت، و رحمت در پایین وجود دارد؛ بسیاری از نقاط سبز در دره پایین — بسیار بیشتر از آنچه شایسته آن هستیم!
خداوند روحیه شکرگزاری را پاداش می‌دهد. همانطور که در زمین، وقتی انسانی آنچه را که به او داده می‌شود با سپاسگزاری دریافت می‌کند، ما بیشتر مایل به دوباره دادن هستیم، همچنین، «خداوند» یک «گیرنده» شاد، و همچنین یک «دهنده» شاد را «دوست دارد.»
علاوه بر این، شکرگزاری ما باید شکرگزاری انجیلی باشد. بگذارید بخور یک روح سپاسگزار نه تنها به دهنده بزرگ همه خوبی‌ها — بلکه به خدای عهد ما در مسیح بلند شود. بگذارید روحیه کودکی باشد که در بخشش و نیکوکاری خانه و کاشانه پدرش شادمان است!
همیشه برای همه چیز به پدر، به نام خداوند ما عیسی مسیح شکرگزاری کنید! (افسسیان ۵:۲۰)
در حالی که ملودی شیرین سپاسگزاری در هر لحظه متوالی از وجود روزمره ما طنین‌انداز می‌شود — بگذارید محبت به نجات‌دهنده ستودنی ما نشان دهد که برای چه کسی و برای چه چیزی است که ما نت‌های بلندترین و پرشورترین ستایش خود را حفظ می‌کنیم.
خدا را شکر برای هدیه وصف‌ناپذیرش
