غلبه بر ترس: تولد مسیح محبت کامل را به ارمغان می‌آورد

«نترسید. من برای شما خبر خوشی از شادی بزرگ می‌آورم که برای همه مردم خواهد بود. امروز در شهر داوود، نجات‌دهنده‌ای برای شما متولد شده است؛ او مسیح خداوند است.» لوقا ۲:۱۰-۱۱

در حالی که خداوند عیسی در شهر بیت‌لحم متولد می‌شد، در خارج از شهر، چوپانان در آن شب از گوسفندان خود مراقبت می‌کردند. «و ناگهان، فرشته‌ای از خداوند در برابر آنها ایستاد، و جلال خداوند در اطراف آنها درخشید، و آنها بسیار ترسیدند.» جالب است که هر بار که فرشته‌ای در روایات مربوط به تولد خداوند ما ظاهر می‌شود، افرادی که به آنها ظاهر می‌شود، می‌ترسند—مریم در لوقا ۱:۳۰، یوسف در متی ۱:۲۰، حتی چند ماه قبل زکریا ترسیده بود (لوقا ۱:۱۲-۱۳)، و اکنون چوپانان وقتی جلال فرشته در اطراف آنها می‌درخشد، بسیار می‌ترسند. کدام یک از ما نمی‌ترسیدیم اگر فرشته‌ای در میان ما ظاهر می‌شد، درخشان؟

این کلمه درخشید فقط یک بار دیگر در عهد جدید استفاده شده است—زمانی که خداوند به شائول طرسوسی ظاهر شد: «در نیمروز، ای پادشاه، در طول راه نوری از آسمان دیدم، روشن‌تر از خورشید، که در اطراف من و کسانی که با من سفر می‌کردند می‌درخشید» (اعمال ۲۶:۱۳).

همانطور که به ترسی که هر یک از حاضران در تولد خداوند عیسی را فرا گرفته بود فکر می‌کردم، ذهنم به باغ عدن—به آدم و حوا—بازگشت. آنها هرگز ترس را نمی‌شناختند تا زمانی که گناه وارد جهان شد. وقتی خداوند آدم را صدا زد، می‌خوانیم که آدم پاسخ داد، «صدای شما را در باغ شنیدم، و ترسیدم زیرا برهنه بودم؛ و خود را پنهان کردم» (پیدایش ۳:۱۰). به سه چیزی که گناه با خود آورد توجه کنید: گناه و ترس—«من ترسیدم،»—و شرم—«زیرا برهنه بودم.» گناه، گناه، ترس و شرم را به ارمغان آورد، و جهان از آن زمان تاکنون از این سه چیز رنج برده است.

ما در برابر خدای قدوس گناهکاریم زیرا «همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا کوتاهی کرده‌اند.» ما می‌ترسیم زیرا «افتادن به دست خدای زنده، چیز ترسناکی است» (عبرانیان ۱۰:۳۱). و ما به دلیل گناه خود شرم را تجربه می‌کنیم.

اما کلمه‌ای که تولد خداوند ما را احاطه کرده است، «نترسید!» فرشته به چوپانان اعلام کرد، «من برای شما خبر خوشی از شادی بزرگ می‌آورم که برای همه مردم خواهد بود.» خداوند عیسی مسیح آمد تا محبت خدا را نشان دهد، و «در محبت ترسی نیست؛ بلکه محبت کامل ترس را بیرون می‌کند، زیرا ترس با عذاب همراه است. اما کسی که می‌ترسد در محبت کامل نشده است» (۱ یوحنا ۴:۱۸).

بر روی صلیب، خداوند عیسی—«او که گناهی نمی‌شناخت»—بود «برای ما گناه شد، تا ما در او عدالت خدا شویم» (۲ قرنتیان ۵:۲۱). او گناه و شرم ما را گرفت، «عادل برای ناعادل، تا ما را به خدا برساند.» مرگ او تولد او را توضیح می‌دهد.

لنگر برای امروز

چه شیرین است نام عیسی در گوش یک ایماندار! غم‌های او را تسکین می‌دهد، زخم‌های او را شفا می‌دهد، و ترس او را دور می‌کند.

— جان نیوتن