«و چشمانشان باز شد؛ و عیسی به شدت به آنها فرمان داد و گفت: «ببینید که هیچ کس آن را نداند.» اما آنها، وقتی رفتند، شهرت او را در تمام آن سرزمین منتشر کردند.» متی ۹:۳۰-۳۱ KJV
خداوند معجزه بزرگی انجام داد وقتی چشمان دو مرد نابینا را باز کرد. او ایمان آنها را با پرسیدن اینکه آیا آنها باور دارند که او می‌تواند این کار را انجام دهد، آزمایش کرد. آنها پاسخ دادند: «بله، خداوند.» او گفته بود که معجزه او مطابق با اعتماد آنها به او خواهد بود. و از آنجا که آنها شفا یافتند، بدیهی است که واقعاً باور داشتند که او می‌تواند آنها را شفا دهد. اما پس از باز کردن چشمانشان، او آزمایشی به آنها داد که در آن شکست خوردند. او از آنها خواست که به هیچ کس نگویند که شفا یافته‌اند.
آیا می‌توانید تصور کنید که مردم از این دو مرد تعجب نکنند؟ آنها زمانی نابینا بودند، اما اکنون می‌توانستند ببینند. آیا برای کسانی که آنها را می‌شناختند آشکار نبود که اتفاق واقعاً بزرگی افتاده است؟ آیا دوستان، بستگان و آشنایان آنها نمی‌خواستند بدانند که چگونه اکنون می‌توانند ببینند؟ آیا آنها می‌توانستند فرمان خداوند را انجام دهند: «ببینید که هیچ کس آن را نداند»؟ من فکر نمی‌کنم!
وقتی نجات می‌یابیم، چشمان روحانی ما به این حقیقت باز می‌شود که مسیح عیسی به دنیا آمد تا گناهکاران را نجات دهد (اول تیموتائوس ۱:۱۵). ما حقیقت را درک می‌کنیم و به آن اعتماد می‌کنیم که خدا محبت بزرگ خود را به ما نشان می‌دهد که «در حالی که ما هنوز گناهکار بودیم، مسیح برای ما مرد» (رومیان ۵:۸). ما می‌یابیم که به عنوان گناهکاران، به سادگی با پذیرفتن کلام خدا و با ایمان آوردن به او بدون هیچ قید و شرطی نجات می‌یابیم (اعمال ۸:۳۷). مانند دو مرد نابینا، ما نیز باید در نگه داشتن این موضوع برای خودمان مشکل داشته باشیم.
نیکودیموس احتمالاً در یوحنا ۳ نجات یافت، اما او تا زمانی که به یوسف رامی کمک کرد تا او را دفن کند (یوحنا ۱۹:۳۹-۴۰)، ایمان خود را به خداوند علناً اعلام نکرد. بنابراین ما می‌توانیم نجات یابیم و آن را علناً اعتراف نکنیم. اما نیکودیموس در زمان مناسب او را اعتراف کرد، و ما نیز همین کار را خواهیم کرد. رومیان ۱۰:۹ می‌گوید که اگر خداوند عیسی را اعتراف کنیم و در دل‌های خود باور کنیم که خدا او را از مردگان برخیزانده است، نجات خواهیم یافت. بسیاری فکر می‌کنند که اعتراف است که نجات می‌دهد، اما در واقع ایمان ما به مسیح است که نجات می‌دهد. رومیان ۱۰:۱۱ به نظر می‌رسد روشن می‌کند که اعتراف به سوی نجاتی است که ایمان به مسیح از قبل فراهم کرده است:
زیرا کتاب مقدس می‌گوید: «هر که به او ایمان آورد، شرمنده نخواهد شد.»
حتی اگر این از این آیات کاملاً روشن نباشد، باید بدیهی باشد که ما نمی‌توانیم به چیزی که باور نکرده‌ایم – به چیزی که نداریم – اعتراف کنیم. بنابراین اعتراف نجات نمی‌دهد، اما چگونه نجات‌یافتگان می‌توانند از اعتراف نکردن خودداری کنند؟
من شخصاً معتقدم که خداوند با درخواست از این دو نفر که شفا یافته بودند تا کاری را انجام دهند که می‌دانست نمی‌توانند انجام دهند، قصد داشت نکته‌ای را بیان کند. اگر ما خداوند را اعتراف نمی‌کنیم، شاید شفای روحانی ما هیچ تغییر قابل مشاهده‌ای را به همراه نداشته است که دیگران متوجه آن شوند. اما اگر از ما پرسیده شود که چرا متفاوت یا خوشحال هستیم، باید برای ما بسیار دشوار باشد که پاسخ مشتاقانه را ندهیم که خداوند ما را دوست دارد، برای ما مرده است، و از طریق ایمان به نام او برای ابدیت نجات یافته‌ایم.
اعتراف نجات نمی‌دهد، اما باید پاسخ طبیعی کسانی باشد که نجات یافته‌اند. این گواه این است که ما نجات یافته‌ایم (اول یوحنا ۴:۱۵). باید برای ما دشوار باشد که کارهای بزرگی را که مسیح برای ما انجام داده است، به دیگران نگوییم. بهترین راه برای شناخته شدن و پذیرفته شدن خداوند توسط دیگران این است که ما او را در برابر مردم اعتراف کنیم. ما می‌توانیم این کار را با تعمید گرفتن پس از نجات یافتن انجام دهیم. ما همچنین می‌توانیم این کار را با یادآوری خداوند زمانی که کلیسا برای شکستن نان گرد هم می‌آید، انجام دهیم (اول قرنتیان ۱۱:۲۳-۲۶). در نهایت، ما می‌توانیم این کار را روزانه با پنهان نکردن آنچه خداوند برای ما انجام داده است، زمانی که از ما دلیل امیدمان پرسیده می‌شود، انجام دهیم (اول پطرس ۳:۱۵).
