پرسش:
آیا باید دعاهای خود را به نام عیسی، به نام خداوند، به نام عیسی ناصری، یا چگونه به پایان برسانیم؟
پاسخ:
برخلاف بسیاری از ادیان بت‌پرست، کلام خدا هیچ فرمول مشخصی برای استفاده در هنگام دعا به ما نمی‌دهد. در واقع، در متی 6:7 خداوند عیسی به وضوح به پیروان خود گفت که هنگام دعا از تکرارهای بیهوده استفاده نکنند. بسیاری از مسیحیان یا آنچه را که او به وضوح بیان کرده است نادیده می‌گیرند یا ظاهراً هرگز آن را درک نکرده‌اند، زیرا آنها اغلب کلمه به کلمه طرح یا الگویی را که او برای دعاهای ما در متی 6:9-13 می‌دهد تکرار می‌کنند و این را «دعای خداوند» می‌نامند. و آیا تا به حال متوجه شده‌اید که این الگو برای دعاهای ما با کلمات «به نام عیسی» یا هیچ یک از عبارات دیگر ذکر شده در سوال بالا به پایان نمی‌رسد؟
در اوایل خدمت عیسی، اگر شاگردانش مشکلی یا نیازی داشتند، مستقیماً به او مراجعه می‌کردند. نیازی به دعا به نام او نبود، زیرا آنها می‌توانستند مستقیماً به او مراجعه کنند. وقتی انجیل‌ها را می‌خوانیم، می‌بینیم که هیچ چیز برای آوردن به او دشوار نبود.
شبی قبل از اینکه او مصلوب شود، به شاگردانش گفت که می‌رود و آنها دیگر نمی‌توانند مانند گذشته به او مراجعه کنند. اما او به آنها اطمینان داد که می‌توانند به نام او با خدای پدر صحبت کنند: «هر چه به نام من از پدر بخواهید، به شما خواهد داد.» او به آنها گفت که پدر آنها را دوست دارد زیرا آنها او را دوست داشته‌اند و ایمان آورده‌اند که او از خدا آمده است (یوحنا 16:23-27). او اوایل همان شب وعده داد که هر چه به نام او بخواهند، او انجام خواهد داد (یوحنا 14:13-14).
توجه داشته باشید که عیسی در هیچ یک از این آیات نگفت که شاگردانش باید دعاهای خود را با کلمات «به نام عیسی» یا با عبارتی مشابه به پایان برسانند. او هیچ جا ترجیحی، چه رسد به دستوری، در مورد اینکه چه کلماتی را باید در دعاهای خود استفاده کنیم، نشان نمی‌دهد. در حالی که انسان به کلمات گوش می‌دهد، خدا به قلب نگاه می‌کند (اول سموئیل 16:7). او نگرش قلبی ما را هنگام دعا می‌داند. آیا دعای ما صرفاً یک آیین است که یاد گرفته‌ایم و تلاوت می‌کنیم، یا نوعی درخواست روتین است؟ آیا احساس می‌کنیم حق داریم چیزی را به خدا یادآوری کنیم؟ آیا از خدا تشکر می‌کنیم، او را ستایش می‌کنیم، او را پرستش می‌کنیم، برای کسی شفاعت می‌کنیم؟ با دعای خود چه چیزی را می‌خواهیم به دست آوریم؟
اصلاً چرا خدا باید به دعاهای ما گوش دهد؟ ما موجودات ناچیز خاکی چه حقی داریم که به او، خالق حاکم جهان، نزدیک شویم؟ ما به نام پسر او می‌آییم. ما قطعاً این امتیاز را داریم که این نام را به او بگوییم زیرا او از شنیدن آن لذت می‌برد، اما از آنجایی که او قلب‌های ما را می‌داند، چنین ذکری به طور خاص برای او لازم نیست.
داستانی از سربازی نقل شده است که به دیدار پدر دوستش که در جنگ کشته شده بود، رفت. پدر ثروتمند بود و در یک عمارت زندگی می‌کرد. خدمتکاران آماده بودند تا سرباز ژولیده را دور کنند، اما ذکر نام دوستش همه چیز را تغییر داد. استقبال بزرگی از او شد! هیچ چیز برای این دوست پسر که پدر او را بسیار دوست داشت، دیگر خوب نبود. و اصلاً مهم نبود که او نام دوستش را در کجای جملاتش ذکر می‌کرد. هر یادآوری از پسرش برای گوش‌های این پدر شیرین بود.
و همینطور است با خدای ما و پدر ما. هر ذکری از پسر محبوب او برای گوش‌های او شیرین است. طبیعتاً، ما نمی‌توانیم آن نام گرانبها را با هیچ چیز شیطانی، ناپاک یا ناسازگار با شخص مبارک او مرتبط کنیم! اما اینکه آیا ما نام او را در ابتدا، وسط یا انتهای دعای خود ذکر می‌کنیم – یا اینکه آیا ما صرفاً در حضور خدا در ارزش آن نام بدون ذکر آن هستیم – واقعاً بی‌اهمیت است. و آن نام یک مانترا نیست که هر بار که در دعا به خدا نزدیک می‌شویم دقیقاً به همان شیوه تکرار شود. نه، این باعث می‌شود که نحوه تلفظ آن نام ارزشی بیشتر از آنچه که نشان می‌دهد، داشته باشد.
بسیاری از مسیحیان معمولاً دعاهای خود را به خدای پدر به نام خداوند عیسی به پایان می‌رسانند. این اشتباه نیست، مهم نیست از چه کلماتی استفاده می‌کنیم. اما بیایید به یاد داشته باشیم که این نام کیست و این نام مقدس چه معنایی دارد. این یک فرمول جادویی نیست که اگر به درستی تلفظ شود، تضمین کند که دعای ما شنیده و اجابت خواهد شد. و هنگامی که ما مستقیماً با خداوند عیسی خود صحبت می‌کنیم، از امتیاز مبارک دسترسی فوری به او استفاده می‌کنیم. آیا لازم است به او بگوییم که به نام او دعا می‌کنیم؟ این اشتباه نیست، اما قطعاً لازم هم نیست.
