زندگی فداکارانه مسیح: الگویی برای ایمانداران امروز

«این طرز فکر در شما باشد که در مسیح عیسی نیز بود.» (فیلیپیان ۲:۵)«زیرا حتی مسیح نیز خود را خشنود نساخت.» (رومیان ۱۵:۳)این ویژگی‌ها به وضوح بر قلب سقوط‌کرده و دنیای سقوط‌کرده نوشته شده‌اند — «همه به دنبال منافع خود هستند!» خودخواهی قانون بزرگ طبیعت منحط ماست. هنگامی که محبت خدا از روح خلع شد، «خود» به جای خالی پرید و در آنجا، در یکی از اشکال همیشه در حال تغییر خود، به سلطنت ادامه می‌دهد.

عیسی به عنوان یک استثنای بزرگ و تنها در میان دنیایی از خودخواهی، برای تقلید ما برجسته است. تمام زندگی او یک انکار از خود بود؛ تجسمی زیبا و زنده از آن محبتی که «به دنبال منافع خود نیست.» او که برای دیگران آب را به شراب تبدیل کرد و برای هزاران نفر خسته در بیابان معجزه‌آسا غذا فراهم کرد — هیچ قدرت معجزه‌آسایی برای نیازهای خود به کار نبرد.

در طول چهل روز وسوسه خود، هیچ سفره‌ای برای خود پهن نکرد، هیچ پناهگاهی برای سر بی‌بالش خود نساخت. دو بار می‌خوانیم که او اشک ریخت — در هیچ یک از این موارد برای خودش نبود. نزدیک شدن صلیب و رنج او، به جای اینکه او را در رنج‌های قریب‌الوقوع خود غرق کند، فقط به نظر می‌رسید که وعده‌های جدید و پرفیض‌تری را به قوم خود بدهد. هنگامی که دشمنانش برای دستگیری او آمدند، تنها شرط او برای آزادی شاگردانش بود — «بگذارید اینها بروند.» در همان لحظه عزیمت، با تمام شکوه بی‌کران ابدیت در دید — آنها هنوز تمام دغدغه او بودند.

آه، روح دنیا چقدر متفاوت است! برای چند نفر روز به روز فقط یک قربانی جدید به آن بت «خود» است — برآورده کردن آرزوهای خود؛ حسادت و غمگینی از خیر همسایه؛ ناتوانی در تحمل ستایش رقیب؛ بنا نهادن شهرت خود بر ویرانه‌های دیگری؛ بدین ترتیب ایجاد حسادت، نارضایتی، کج‌خلقی و هر شور و شوق ناپاک مشابه دیگر.

«اما شما مسیح را اینگونه نیاموخته‌اید» خواننده! آیا شما در پای کسی نشسته‌اید که «خود را خشنود نساخت؟» آیا شما «هر روز می‌میرید» — هم برای خود و هم برای گناه؟ آیا شما با این هدف و مقصود عالی وجود — برای صرف زمان، استعدادها و فرصت‌های خود — برای جلال خدا و خیر همنوعان خود؛ نه به دنبال منافع خود — بلکه رها کردن آنها، اگر با انجام این کار، دیگری مقدس‌تر شود و نجات‌دهنده شما تکریم شود، برانگیخته شده‌اید؟

شاید شما در توان خود نداشته باشید که این «ذهن عیسی» را در مقیاس بزرگ، با تحمل فداکاری‌های بزرگ، نشان دهید؛ و این نیز لازم نیست. انکار خود او هیچ سخت‌گیری زننده‌ای نداشت؛ اما شما می‌توانید نفوذ و سلطه مقدس آن را، با بی‌شمار کارهای کوچک مهربانی و حسن نیت؛ با علاقه سخاوتمندانه به رفاه دیگران، یا با مشارکت در طرح‌هایی برای کاهش بدبختی انسان، نشان دهید.

از خودنمایی دوری کنید — که فقط شکل زننده دیگری از خود است. مشتاق باشید که در سایه‌ها باشید؛ هیچ شیپوری قبل از خود به صدا در نیاورید. متی، مبشر، یک ضیافت بزرگ برای عیسی در خانه‌اش برگزار کرد؛ اما در انجیل خود، حتی یک کلمه هم درباره آن نمی‌گوید!

سعی کنید بیشتر و به طور عادت‌وار تحت تأثیر اجباری محبت عیسی زندگی کنید. خودخواهی زیر جلجتا پژمرده می‌شود و می‌میرد!

آه، ایماندار! اگر مسیح «خود را خشنود می‌ساخت»، امروز کجا بودید؟ جی.ام.دی.»