بخش سوم: پسر برای رسولان دعا کرد (آیات ۶-۱۹)
همه ایمانداران به مسیح در این بخش دوم دعای پسر گنجانده شده‌اند، زیرا او گفت: «من فقط برای اینها دعا نمی‌کنم، بلکه برای کسانی نیز که به واسطه کلام آنها به من ایمان خواهند آورد» (آیه ۲۰ ESV). این به معنای هر نسل متوالی از ایمانداران است. بنابراین، از این پس هرگاه به رسولان یا سایر شاگردان اشاره کنم، هر ایماندار عصر مسیحی را شامل می‌شوم.
او در دعا مصر بود، زیرا قرار بود پیروان منتخب خود را در جهان تنها بگذارد. نگرانی او برای رفاه آنها در کلماتش بیان شد: «من دیگر در جهان نیستم، اما آنها در جهان هستند و من نزد تو می‌آیم» (آیه ۱۱). سپس با تفصیل بیشتری گفت: «هنگامی که با آنها بودم، آنها را به نام تو که به من دادی، حفظ کردم. من آنها را محافظت کردم و هیچ یک از آنها گم نشد، مگر پسر هلاکت، تا کلام تحقق یابد. اما اکنون من نزد تو می‌آیم و این چیزها را در جهان می‌گویم تا شادی من در آنها کامل شود» (آیات ۱۲-۱۳). علاوه بر این، در آیه ۱۴، او بر نفرت مداومی که آنها از جهان با آن روبرو خواهند شد، تأکید کرد، زیرا مانند او، آنها «از جهان نیستند».
با این افکار در ذهن خود، خداوند عیسی تمرکز دعای خود را بر خود قرار داد. «من برای آنها دعا می‌کنم. من برای جهان دعا نمی‌کنم، بلکه برای کسانی که تو به من دادی، زیرا آنها از آن تو هستند» (آیه ۹). او مطمئن بود که نتیجه شهادت آنها به او این خواهد بود که نام او بزرگ خواهد شد، بنابراین گفت: «من در آنها جلال یافته‌ام» (آیه ۱۰). در آیات ۱۰-۱۲ او برای ایمنی و امنیت آنها در حالی که در جهان به او خدمت می‌کردند، دعا کرد – که آنها حفظ شوند، یعنی در خیر نام پدر حفظ شوند.
هنگامی که یوحنا ۱۳-۱۷ را می‌خوانیم، درک می‌کنیم که پسر چقدر می‌خواست آنها درباره پدرش درک کنند. در این فصل‌ها نام پدر ۵۳ بار ذکر شده است که تقریباً نیمی از کل دفعات ذکر شده در انجیل یوحنا است. دو بار در یوحنا ۱۷، در آیات ۱۱-۱۲، خداوند به پدر به عنوان نامی اشاره کرد که قرار بود به ویژه به مردم خود بشناساند. حفظ شدن در نام پدر به معنای داشتن دانش، درک و بهره‌مندی از معنای آن است. ما باید به یاد داشته باشیم که نجات ما صرفاً به این بستگی دارد که پدر در ذات خود کیست و چه کاری انجام می‌دهد. «به همین دلیل پدر مرا دوست دارد، زیرا من جان خود را می‌گذارم تا دوباره آن را برگیرم. هیچ کس آن را از من نمی‌گیرد، بلکه من آن را به اراده خود می‌گذارم. من اختیار دارم که آن را بگذارم و اختیار دارم که دوباره آن را برگیرم. این فرمان را از پدرم دریافت کرده‌ام... گوسفندان من صدای مرا می‌شنوند و من آنها را می‌شناسم و آنها مرا دنبال می‌کنند. من به آنها حیات جاودان می‌دهم و آنها هرگز هلاک نخواهند شد و هیچ کس آنها را از دست من نخواهد ربود. پدر من، که آنها را به من داده است، از همه بزرگتر است و هیچ کس نمی‌تواند آنها را از دست پدر برباید. من و پدر یکی هستیم» (۱۰:۱۷-۱۸، ۲۷-۳۰).
خداوند عیسی آگاه بود که شاگردان خود را در دنیایی خصمانه و شیطانی تنها می‌گذارد، که از آنها متنفر خواهد بود زیرا هم از او و هم از پدرش متنفر بود. او قبلاً آنها را در مورد ماهیت واقعی جهان و نگرش آن نسبت به آنها هشدار داده بود:
«اگر جهان از شما متنفر است، بدانید که قبل از آنکه از شما متنفر باشد، از من متنفر بوده است. اگر شما از جهان بودید، جهان شما را مانند خود دوست می‌داشت؛ اما چون شما از جهان نیستید، بلکه من شما را از جهان برگزیدم، بنابراین جهان از شما متنفر است. کلامی را که به شما گفتم به یاد آورید: «خادم از ارباب خود بزرگتر نیست.» اگر آنها مرا آزار دادند، شما را نیز آزار خواهند داد. اگر آنها کلام مرا حفظ کردند، کلام شما را نیز حفظ خواهند کرد. اما همه این کارها را به خاطر نام من با شما خواهند کرد، زیرا او را که مرا فرستاد نمی‌شناسند. اگر من نیامده بودم و با آنها سخن نگفته بودم، گناهکار نبودند، اما اکنون برای گناه خود هیچ بهانه‌ای ندارند. هر که از من متنفر است، از پدرم نیز متنفر است. اگر من در میان آنها کارهایی را که هیچ کس دیگری انجام نداد، انجام نداده بودم، گناهکار نبودند، اما اکنون هم مرا و هم پدرم را دیده‌اند و از هر دو متنفر شده‌اند. اما کلامی که در شریعت آنها نوشته شده است باید تحقق یابد: «آنها بدون دلیل از من متنفر بودند» (۱۵:۱۸-۲۵).»
هنگامی که او با شاگردانش بود، در مورد این نگرش جهان و وضعیتی که به زودی با آن روبرو خواهند شد، دعا کرد. او دعا کرد که در غیاب او، آنها تجربه پر شدن کامل از شادی او را داشته باشند (۱۷:۱۳). سپس از پدر برای محافظت آنها از نفرت جهان و از حاکم آن، شریر، دعا کرد (آیات ۱۴-۱۵). او همچنین اظهار داشت که این امر مستلزم تقدیس آنها است – که آنها عملاً با اطاعت از کلام او، که حقیقت است، برای پدر جدا شوند (آیات ۱۶-۱۸). پسر آنها را به همان شیوه‌ای که توسط پدرش فرستاده شده بود، به جهان می‌فرستاد (آیه ۱۸).
یوحنا ۱۷:۱۹ عمل خاصی را که خداوند عیسی به نمایندگی از آنها انجام داد، ثبت می‌کند. «به خاطر آنها من خود را تقدیس می‌کنم، تا آنها نیز به واسطه حقیقت تقدیس شوند» (NKJV). او خود را برای آنها در آسمان به عنوان کاهن اعظم آنها جدا کرد تا آنها – و به تبع آن ما – را قادر سازد که در سبک زندگی مقدس باشیم. آیه ۱۹ اطمینان می‌دهد که او حتی اکنون نیز برای ما شفاعت می‌کند، و به همین دلیل یوحنا ۱۷ اغلب «دعای کاهن اعظم او» نامیده می‌شود.
با این حال، ما باید درک کنیم که تنها با اطاعت از کلام خدا – نه برای همرنگ شدن با جهان – است که ما عملاً برای خدمت خدا جدا خواهیم شد (رومیان ۱۲:۲). بیایید به هشدار یوحنا در نامه اول او توجه کنیم: «جهان را و چیزهای موجود در جهان را دوست نداشته باشید» (۲:۱۵)، که برای جسم، یا طبیعت گناهکار، بسیار جذاب هستند. اگر ما نتوانیم آنچه را که یوحنا اصرار کرده است انجام دهیم، محبت پدر را در خود نخواهیم داشت، زیرا واقعیت زندگی خانوادگی با خدا را تجربه نخواهیم کرد (۲:۱۵-۱۷).
پایان‌نوشت
ESV در آیات ۱۵ و ۲۰ از «ask» و در آیه ۹ از «pray» برای ترجمه کلمه یونانی erotao استفاده می‌کند.. W. E. Vine نوشت: «erotao (۲۰۰۶۵، Strong’s) اغلب نشان می‌دهد که درخواست‌کننده با شخصی که از او درخواست می‌کند، در جایگاه برابری یا آشنایی قرار دارد... در این راستا، قابل توجه است که خداوند عیسی هرگز از aiteo در مورد درخواست از پدر استفاده نکرد. «آگاهی از کرامت برابر او، از شفاعت قدرتمند و غالب او، در این نکته آشکار می‌شود که هر بار که او از پدر چیزی می‌خواهد یا اعلام می‌کند که خواهد خواست، همیشه erotaoاست، یعنی در شرایط برابر (یوحنا ۱۴:۱۶، یوحنا ۱۶:۲۶، یوحنا ۱۷:۹، ۱۵، ۲۰)، هرگز aiteoنیست که او استفاده می‌کند. مارتا، برعکس، به وضوح تصور فقیرانه و بی‌ارزش خود را از شخص او آشکار می‌کند که... او آن aiteo را به او نسبت می‌دهد که او هرگز به خود نسبت نمی‌دهد، مانند یوحنا ۱۱:۲۲» (Trench, Syn. Sec. xl)» (فرهنگ لغت تفسیری کامل واژگان عهد عتیق و جدید واین). بنابراین، من در زیرعنوان‌های هر بخش از این مجموعه از کلمه «خواست» استفاده کرده‌ام تا این واقعیت را منعکس کنم که پسر در طول دعای خود به عنوان یک برابر با پدرش سخن می‌گوید.
